III SA/Łd 723/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] orzekającą o odmowie przyznania D. H. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 15 maja 2013 r. D. H. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w treści którego zadeklarował realizację pakietu rolnictwo ekologiczne w ramach Pakietu 2 Wariant 10: uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawienia) na działce rolnej o powierzchni 100,00 ha, z uprawą czereśni. W wyniku przeprowadzonej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki A (100,00 ha) jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26ha. Ponadto stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną symbolem E2 – "materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań" oraz nieprawidłowość oznaczoną symbolem E7 - "nieutrzymanie minimalnej obsady drzew i krzewów". Ustalono, że liczba drzew spełniających wymogi wyniosła 6.788 szt. Na powyższą okoliczność sporządzony został w dniu 9 sierpnia 2013 r. raport z czynności kontrolnych. W dniu 14 października 2013 r. wnioskodawca złożył pismo zatytułowane "Uwagi" dotyczące raportu z czynności kontrolnych z dnia 9 sierpnia 2013 r. Po rozpatrzeniu w/w pisma kontrolujący uznał zgłoszone zastrzeżenia za niezasadne. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. odmówił przyznana D. H. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W odwołaniu od powyższej decyzji D. H. zarzucił błędne dokonanie przez kontrolujących pomiaru powierzchni jego działki. Wskazał, że po otrzymaniu raportu pokontrolnego dokonał pomiaru działki za pomocą urządzenia GPS, w wyniku którego powierzchnia działki wyniosła 100 ha. W ocenie strony odwołującej się różnica w pomiarach jest wynikiem błędnego odczytu granic działki i ich błędnego oznakowania. Odnośnie ilości zakwalifikowanych drzew spełniających wymogi programu rolnośrodowiskowego wskazał, że wszystkie drzewka owocowe, które rosną na jego działkach pochodzą od producentów wysokiej jakości materiału szkółkarskiego. W jego ocenie, wszystkie drzewka są ukorzenione i spełniają wymagania, co do wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego. Dalej odwołujący wskazał, że prowadzone przez niego gospodarstwo rolne jest i było utrzymane w dobrej kulturze agrotechnicznej. Z uwagi na ukształtowanie terenu, na którym zlokalizowana jest działka rolna, obfite opady śniegu zimą 2013 r. oraz obfite deszcze w okresie wiosennym i letnim spowodowały zastoiska wodne, co uniemożliwiło wykoszenie małych, rozdrobnionych obszarów. Niedociągnięcia te zostały usunięte wraz z poprawą pogody. Skarżący podniósł również, że z posiadanych przez niego informacji, kwalifikacji drzewek na jego działce dokonywała kobieta, która nie podpisała się na sporządzonym raporcie. Powyższe budzi wątpliwości strony, czy osoba ta posiadała odpowiednie kwalifikacje oraz czy była uprawniona do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Fakt uczestniczenia w kontroli kobiety potwierdzają również sąsiedzi wnioskodawcy, którzy mieli kontrolę terenową w swoich gospodarstwach rolnych, przeprowadzoną w tym samym czasie. W dniu 1 kwietnia 2014 r. strona wniosła o wstrzymanie rozpatrzenia odwołania w celu przedłożenia dodatkowych materiałów, tj. zdjęć przedstawiających obecny stan gospodarstwa rolnego oraz obmiar działek rolnych. W dniach 25 kwietnia 2014 r. i 23 maja 2014 r. wnioskodawca załączył wyniki pomiaru powierzchni działki rolnej A, przeprowadzonych przez uprawnionego geodetę P. L. W wyniku przeprowadzonej ponownej weryfikacji wyników kontroli, jej wykonawcy podtrzymali wcześniejsze ustalenia. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy szczegółowo wskazał na przepisy regulujące warunki i tryb przyznawania rolnikom płatności rolnośrodowiskowych w ramach Programu rolnośrodowiskowego objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, z których wynika, iż podmiot składający wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej jest zobowiązany do wskazania powierzchni, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok, rodzaju realizowanego na danym gruncie pakietu oraz do przestrzegania norm i wymogów określonych w przepisach. Rolą organu administracji jest natomiast rozstrzygnięcie złożonego wniosku, poprzedzone weryfikacją spełnienia przez rolnika warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowych. Weryfikacja ta następuje w drodze kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w dniu 15 maja 2013 r. D. H. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w treści którego zadeklarował realizację pakietu rolnictwo ekologiczne w ramach wariantu: uprawy sadownicze i jagodowe na działce rolnej A o powierzchni 100,00 ha. Wskutek dokonanej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki A (100,00 ha) jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Ponadto stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną symbolem E2 – "materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań" oraz nieprawidłowość oznaczoną symbolem E7 - "nieutrzymanie minimalnej obsady drzew i krzewów". Stwierdzono, że liczba drzew spełniających wymogi wyniosła 6 788 szt. Wynik przeprowadzonej kontroli został utrwalony w raporcie z kontroli z dnia 9 sierpnia 2013 r., do którego załączono materiał graficzny i materiał fotograficzny. W toku kontroli sporządzono dokładne szkice z przeprowadzonego pomiaru, na które naniesiono przebieg granic kontrolowanej działki, obszary wykluczone z płatności oraz wskazano miejsce i kierunek zdjęć wykonanych na przedmiotowej działce. Wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, wskazane na w/w materiale dowodowym pokrywają się z granicami wskazanymi przez stronę na załączonym do wniosku załączniku graficznym. Natomiast z załączonych do sporządzonego raportu uwag inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne wynika, że uprawy sadownicze skarżącego są w złej kondycji i nie rokują w najbliższym czasie owocowania. Duży odsetek drzewek jest wyschniętych, połamanych lub uszkodzonych przez dziką zwierzynę. Ponadto stwierdzono, że wnioskodawca nie spełnił warunku minimalnej wymaganej obsady drzew. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono bowiem, że liczba drzew spełniających wymogi wynosi 6.788 sztuk. Natomiast w myśl obowiązujących przepisów, dla stwierdzonej powierzchni działki (89,26 ha) winna ona wynieść 10.622 sztuki. Tym samym w ocenie organu II instancji zasadnym było pomniejszenie w wysokości 100% płatności przysługującej do działki rolnej, na której stwierdzono nieprawidłowości. Z uwagi na fakt, że strona do wniosku z dnia 15 maja 2013 r. zgłosiła tylko jedną działkę, na której stwierdzono w/w nieprawidłowości, należna płatność została odmówiona. Odnosząc się do zarzutów odwołania, co do różnicy powierzchni działki ustalonej w wyniku przeprowadzonej kontroli, a powierzchni ustalonej przez geodetę P. L., organ odwoławczy powołując się na notatkę służbową z dnia 26 maja 2014 r., sporządzoną przez osoby przeprowadzające kontrolę w sierpniu 2013 r. wskazał, że różnica ta wynika z faktu wliczenia do powierzchni upraw powierzchni, które w dacie przeprowadzania kontroli nie były użytkowane rolniczo. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że załączone wyniki pomiarów działki sporządzone na zlecenie wnioskodawcy nie mogą w sposób skuteczny podważyć powierzchni przedmiotowej działki stwierdzonej w toku przeprowadzonej w sierpniu 2013 r. kontroli na miejscu. Pomiary te zostały bowiem sporządzone przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu nie powierzono przeprowadzenia kontroli, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Bez wpływu na rozstrzygnięcie, jak również na wiarygodność raportu z przeprowadzonej kontroli pozostaje także, zdaniem Dyrektora ARiMR, podnoszona przez stronę argumentacja zawarta w treści pisma z 14 października 2014 r. o obecności na gruncie kobiety, która nie podpisała raportu końcowego. Zarówno przeprowadzona w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontrola, jak i sporządzony w dniu 9 sierpnia 2013 r. raport z kontroli zostały wykonane przez osoby uprawnione, których podpisy znajdują się na w/w raporcie. Na wynik sprawy nie wpływa również podniesiony przez stronę argument zgodności zadeklarowanej we wniosku powierzchni działki z powierzchnią PEG, wskazanej w karcie informacyjnej przekazanej przez Agencję wraz z wnioskiem spersonalizowanym. Wniosek ten jest bowiem sporządzany na podstawie danych zamieszczonych w ostatnim złożonym przez rolnika wniosku oraz wyników postępowania administracyjnego prowadzonego na jego podstawie. Dane zawarte na formularzu spersonalizowanym mają jedynie charakter informacyjny. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego przeczą twierdzeniom strony o dokonaniu błędnych pomiarów powierzchni działki i nieprawidłowym wyznaczeniu jej granic. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony, co do zastosowania wysokiej jakości materiału szkółkarskiego, ukształtowania terenu działki rolnej, na której zlokalizowana jest uprawa, jak również wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, które spowodowały tworzenie się zlewisk utrudniających utrzymanie gruntów zgodnie z normami organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006, rolnik, który nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, jest zwolniony z obowiązku zwrotu płatności wynikającego z niewywiązania się z podjętych zobowiązań, pod warunkiem zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 10 dni roboczych od dnia, kiedy rolnik uzyskał taką możliwość. D. H. nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej, wobec powyższego argumentacja wnioskodawcy, co do wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Stwierdzone wskutek przeprowadzonej kontroli na miejscu nieprawidłowości na zgłoszonej do wniosku działce rolnej A uzasadniały odmowę przyznania wnioskowanych przez stronę płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. H. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 , art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niewystarczające uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania Uzasadniając wskazał, że inspektorom przeprowadzającym kontrolę terenową na jego działce, niezależnie od posiadanych przez nich kwalifikacji, nie można przypisać przymiotu nieomylności. Wykonywane przez nich czynności miały na celu zebranie materiału dowodowego, który winien zostać oceniony w sposób bezstronny, przez organy administracji. Tymczasem pomimo podniesionych przez skarżącego zarzutów, co do poprawności dokonanych pomiarów, jak również możliwości udziału w zespole kontrolnym osób nieuprawnionych organ administracji za całe wyjaśnienie sprawy przedstawia stanowisko kontrolujących. Zdaniem skarżącego, dokonując pomiaru zgłoszonej działki rolnej osoby przeprowadzające kontrolę podzieliły ją na trzy części, wyliczając dla każdej osobno obwód. Takie działanie było związane z uznaniowym nadaniem kodu DR22, zgodnie z którym działka rolna miałaby w rzeczywistości być kilkoma działkami z tą samą uprawą, położonymi na tej samej działce ewidencyjnej. Takie założenie jest zupełnie bezpodstawne bowiem poza terenami wyłączeń, zgłoszona do wniosku działka jest spójnym terenem wypełniającym niemal całą powierzchnię działki ewidencyjnej. Powyższe potwierdza przeprowadzony na zlecenie skarżącego pomiar działki rolnej, sporządzony przez profesjonalnego geodetę. Po jego złożeniu do akt sprawy, organ administracji respektując normy wynikające z art. 75, art. 77 § 1 K.p.a., winien zweryfikować powstałe rozbieżności powierzchni działki poprzez ponowne dokonanie jej pomiaru. Nie wyjaśnione zostały nadto rozbieżności, co do powierzchni obszaru znajdującego się w złej kulturze rolnej. W treści załącznika nr 1 do protokołu kontroli z dnia 9 sierpnia 2013 r. sporządzający go inspektorzy wskazali obszar zachwaszczony o powierzchni 18,99 ha. Natomiast z treści notatki służbowej z dnia 26 maja 2014 r., sporządzonej przez kontrolujących, obszar uznany za zachwaszczony ma powierzchnię 1,57 ha. Zarówno w powołanej notatce służbowej, jak i w żadnym innym dokumencie nie wyjaśniono przyczyn powstałej rozbieżności. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organów administracji, co do kwestii stanu drzewek znajdujących się na jego działce, liczby drzewek spełniających wymogi oraz niespełnienia warunku minimalnej wymaganej obsady drzew. Zaskarżone rozstrzygnięcie opiera się bowiem jedynie na konkluzjach i ocenach inspektorów terenowych zawartych w treści raportu z przeprowadzonej kontroli. W ocenie skarżącego powyższe twierdzenia nie zostały udokumentowane materiałem dowodowym. Akta sprawy oprócz liczbowych zestawień raportu pokontrolnego, nie zawierają dokumentacji fotograficznej przedstawiającej którekolwiek z drzewek, które zdaniem organu nie spełniały określonych wymogów. Załączony do akt sprawy materiał fotograficzny pozwala jedynie na stwierdzenie, że na działce skarżącego znajdowały się w nieznanej ilości drzewka w słabym stanie rozwoju, co ma miejsce w przypadku świeżo powstałych plantacji. Skoro zatem odmowa przyznania płatności rolnośrodowiskowej była następstwem niespełnienia przez skarżącego warunku minimalnej obsady drzew, co wynikało nie ze zbyt rzadkiego obsadzenia działki, a z uwagi na niespełnianie przez część drzewek wymogów, koniecznym w ocenie skarżącego było dokładne udokumentowanie stanu każdej z zakwestionowanych sadzonek. Brak materiału dowodowego w powyższym zakresie nie pozwalał zdaniem skarżącego zarówno na skonfrontowanie przez organ ustaleń zawartych w raporcie z przeprowadzonej kontroli, jak również uniemożliwiał skarżącemu odniesienie się do postawionych mu zarzutów. W ocenie skarżącego, mając na uwadze czas trwania kontroli, jak również dysponowanie przez kontrolujących cyfrowymi aparatami fotograficznymi, możliwe było sfotografowanie 5783 drzewek, zakwalifikowanych negatywnie. Wskazał również na rozbieżności daty wykonania niektórych zdjęć wynikające z informacji zapisanych w ich plikach. Skarżący poddał także wątpliwość, czy przeprowadzający czynności kontrolne byliby w stanie sprawdzić w czasie 100 minut stan około 12 tysięcy drzewek, znajdujących się na działce o powierzchni 112,98 ha, co wynika z danych zapisanych w plikach wykonanych zdjęć. Wskazał ponadto, że w toku postępowania odwoławczego podnosił, że w przeprowadzonej kontroli na miejscu brała udział osoba płci żeńskiej, która nie podpisała się pod sporządzonym raportem. Obecność w/w osoby potwierdzają załączone do akt sprawy dwa pisemne oświadczenia świadków. Tym samym, w ocenie skarżącego, mając na uwadze fakt, że do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli oddelegowanych było 4 inspektorów płci męskiej, powyższa okoliczność budzi istotne podejrzenia, że w czynnościach kontrolnych uczestniczyła osoba nieuprawniona. Ta kwestia nie została wyjaśniona. Z powyższych względów w ocenie skarżącego skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] o odmowie przyznania D. H. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Istotę sporu stanowi ustalenie, czy organy administracji zasadnie odmówiły skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 z uwagi na przedeklarowanie powierzchni działek rolnych zgłoszonych do wniosku z dnia 15 maja 2013 r. oraz niespełnienie warunku minimalnej wymaganej obsady drzew. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33 poz. 262 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 50 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r. poz. 361) rolnik, który podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w § 58, w zakresie wariantu dziewiątego, dziesiątego, jedenastego lub dwunastego pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, może kontynuować realizację tego zobowiązania zgodnie z wymogami określonymi dla tych wariantów w przepisach rozporządzenia, o którym mowa w § 58. Natomiast w myśl art. 58 ust. 3 powołanego rozporządzenia do kolejnych płatności rolnośrodowiskowych przyznawanych za realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia, z tym że: 1) płatności te są przyznawane, w wysokości ustalonej zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w § 58, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w rozporządzeniu, o którym mowa w § 58; 2) jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów, o których mowa w ust. 1, płatności te przysługują w danym roku w wysokości zmniejszonej zgodnie z przepisami rozporządzenia, o którym mowa w § 58. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r., płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym, 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 i 6 powołanego rozporządzenia, zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach, co najmniej jednego z pakietów wymienionych w tym przepisie. W niniejszej sprawie z wniosku D. H. z dnia 15 maja 2013 r. o przyznanie płatności wynika, że strona zobowiązała się do realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach pakietu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia tj. rolnictwo ekologiczne w wariancie: uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawienia) – uprawa czereśni. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe: 1) zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1, ze zm.), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody; 2) prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, przy czym rejestr ten w zakresie zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego; 3) przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu. Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Z treści załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r., część II pkt 1 ppkt 2 lit. b Lp. 4 wynika, że rolnik realizujący wariant uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawienia) zobowiązany jest do utrzymywania minimalnej obsady drew i krzewów, która w przypadku czereśni wynosi 125 szt./ha. Natomiast zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych – w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6 i 8. W przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady, w których są uprawiane drzewa lub krzewy z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla drzewek owocowych w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego (§ 9 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia). Wysokość płatności rolnośrodowiskowej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności na hektar gruntu i powierzchni działek rolnych po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 13 ust. 2a rozporządzenia). Podkreślić w tym miejscu należy, iż postępowanie przed organami ARiMR zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 173). Na mocy tychże zmian, organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przyjęto też zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści. Tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym strona jest zmuszona do większej aktywności. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej z dnia 15 maja 2013 r. zadeklarował działkę rolną o powierzchni 100 ha. W toku przeprowadzonej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu ustalono, że powierzchnia zadeklarowanej działki jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Ponadto stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną symbolem E2 – "materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań" oraz nieprawidłowość oznaczoną symbolem E7 - "nieutrzymanie minimalnej obsady drzew i krzewów". Stwierdzono, że liczba drzew spełniających wymogi wyniosła 6 788 szt. Natomiast minimalna wymagana obsada drzew z uwzględnieniem 5% tolerancji (119 szt./ha) dla stwierdzonej powierzchni działki rolnej A (89,26 ha) wynosi 10.622 szt. Ustalenia te stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący zarzucił błędne dokonanie pomiarów zgłoszonej do wniosku działki, co potwierdza w jego ocenie, pomiar sporządzony na jego zamówienie, przez uprawnionego geodetę. W ocenie skarżącego organy rozpatrujące wniosek obowiązane były ocenić sporządzony raport z kontroli, a nie biernie polegać na zawartych w nim danych. Mając na uwadze rozbieżności co do powierzchni działki rolnej wynikającej ze sporządzonego raportu i z pomiarów wykonanych na zlecenie skarżącego, organy winny dokonać jej weryfikacji poprzez ponowny pomiar działki. Zdaniem skarżącego, na wynik sprawy miała także wpływ pomyłka kontrolujących, co do powierzchni terenu zachwaszczonego. Pierwotnie wartość ta została określona na 18,99 ha, a następnie skorygowana do 1,57 ha. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organów administracji, co do kwestii stanu drzewek znajdujących się na jego działce, liczby drzewek spełniających wymogi oraz niespełnienia warunku minimalnej wymaganej obsady drzew. Zarzucił, że w materiale dowodowym sprawy brak jest dokumentacji fotograficznej, przedstawiającej poszczególne drzewka, które zdaniem organu nie spełniały określonych wymogów. Powyższe uniemożliwiło skarżącemu zarówno skonfrontowanie ustaleń zawartych w raporcie z przeprowadzonej kontroli, jak również odniesienie się do postawionych zarzutów, co do stanu poszczególnych drzewek. W ocenie skarżącego czas trwania kontroli oraz sprzęt techniczny, który posiadali inspektorzy terenowi, pozwalał na sfotografowanie 5783 drzewek, zakwalifikowanych negatywnie. Wskazał również na rozbieżności daty wykonania niektórych zdjęć wynikające z informacji zapisanych w ich plikach. Z danych tam zawartych wynika bowiem, że zdjęcia zostały wykonane w lutym 2013 r. Skarżący poddał także wątpliwość, czy przeprowadzający czynności kontrolne byliby w stanie sprawdzić w czasie 100 minut stan około 12 tysięcy drzewek, znajdujących się na działce o powierzchni 112,98 ha, co wynika z danych zapisanych w plikach wykonanych zdjęć. Skarżący zarzucił nadto niewyjaśnienie kwestii związanej z uczestnictwem w czynnościach kontrolnych kobiety, której podpis nie widnieje pod sporządzonym raportem z dnia 9 sierpnia 2013 r., co może świadczyć, że w kontroli brała udział osoba nieuprawniona. Powyższe w ocenie skarżącego stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu podniesione zarzuty uznać należało za bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy. Ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznawaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie płatności został rozpatrzony przez właściwe organy administracji publicznej, które działały na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Tym samym nie doszło do naruszenia w/w przepisu. Natomiast wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Obowiązkiem organu wynikającym z powyższej zasady jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w taki sposób aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony. Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2012 r., I OSK 1094/11 (www.cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że wyrażona w powołanym przepisie zasada zaufania obywateli do organów państwa uznawana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych za klamrę spinającą całość zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Niewątpliwie bowiem pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowane wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji oraz zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu "biernego polegania" organu na danych zawartych w sporządzonym w dniu 9 sierpnia 2013 r. raporcie z kontroli wskazać należy, że obowiązek przeprowadzenia kontroli, jak i obowiązek sporządzenia raportu z czynności kontrolnych wynika z przepisów powołanej ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 173). W myśl art. 30 ust. 1 ustawy agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające przeprowadzają kontrole, w tym kontrole na miejscu i wizytacje w miejscu, których celem zgodnie z art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, jest skuteczne sprawdzenie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. Agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające mogą powierzyć przeprowadzenie kontroli na miejscu lub wizytacji w miejscu innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi (art. 30 ust. 2 ustawy). Wyniki takich kontroli są dla organów podstawą ustalenia spełnienia przez wnioskodawcę wymogów unijnych i krajowych do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej. Tym samym dowód w postaci raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych, będący co do zasady dokumentem urzędowym, sporządzonym w przepisanej formie może mieć decydujące znaczenie w sprawie i należy mu przypisać przymiot wiarygodności. W niniejszej sprawie przeprowadzona kontrola na miejscu w gospodarstwie skarżącego obejmowała weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek i polegała na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw, ich stanu, spełnienia wymogów wynikających z uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym oraz odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i sporządzeniu dokumentacji fotograficznej. Wyniki przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w raporcie kontroli, spełniającym warunki formalne określone w art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem, że organy przeprowadzające kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, są zobowiązane do sporządzenia sprawozdania, które umożliwia wzgląd w przebieg kontroli, a w szczególności wskazuje: a) poddane kontroli systemy pomocy i wnioski o przyznanie pomocy; b) obecne osoby; c) sprawdzone działki rolne, zmierzone działki rolne, w stosownych przypadkach wraz z wynikami pomiarów każdej zmierzonej działki rolnej i zastosowanymi metodami pomiaru; d) liczbę i rodzaj zwierząt, których obecność stwierdzono oraz, w stosownych przypadkach, numery kolczyków, wpisy do rejestru i do skomputeryzowanych baz danych bydła i/lub owiec i kóz oraz wszelkich innych skontrolowanych dokumentów uzupełniających, wyniki kontroli, oraz, w stosownych przypadkach, uwagi szczególne odnośnie do poszczególnych zwierząt i/lub ich kodów identyfikacyjnych; e) czy rolnik został uprzedzony o wizycie, a jeżeli tak, z jakim wyprzedzeniem; f) informacje o wszelkich szczególnych środkach kontroli, jakie należy zastosować w ramach poszczególnych systemów pomocy; informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli zastosowanych później; g) informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli zastosowanych później. Z powyższego wynika, że w razie przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji, gdy protokół z kontroli nie budzi wątpliwości, organom administracji publicznej rozpatrującym wniosek nie można postawić zarzutu ograniczenia postępowania dowodowego. W treści raportu z kontroli działki skarżącego, sporządzonego w dniu 9 sierpnia 2013 r. wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przeprowadzonych pomiarów, ich wyniki, powierzchnie stwierdzonych upraw oraz opis nieprawidłowości. Zawarte w raporcie informacje udokumentowane zostały w dołączonym do niego obszernym materiale graficznym i fotograficznym. Sąd za chybiony uznał także zarzut błędnego pomiaru zgłoszonej do wniosku działki rolnej. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 określenie obszarów i teledetekcję przeprowadza się w oparciu o przepisy art. 34 ust. 1-5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. W myśl ust. 1 powołanego przepisu powierzchnię działek określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1, 5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1 ha. W niniejszej sprawie pomiar powierzchni działek skarżącego został przeprowadzony przy wykorzystaniu odbiornika GPS CH X20 spełniającego wymagane normy techniczne. Na dołączonym do raportu kontroli szkicu z pomiaru powierzchni działki inspektorzy terenowi wykazali granice działki oraz oznaczyli tereny wyłączone z płatności (nieużytki oraz obszary nieużytkowane rolniczo porośnięte drzewami, krzewami, wieloletnimi chwastami). Powyższe potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy na płycie CD. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, wskazane na załączonym do raportu szkicu z pomiaru jej powierzchni, pokrywają się z granicami wskazanymi przez skarżącego na złożonym wraz z wnioskiem załączniku graficznym. W ocenie Sądu, na poprawność przeprowadzonych pomiarów nie wpłynął również fakt podzielenia przez inspektorów terenowych przedmiotowej działki na trzy części. Dokonując podziału kontrolujący kierowali się wielkością terenów kwalifikowalnych oraz położonych pomiędzy nimi terenów nieużytkowanych rolniczo. Nie miało to natomiast na celu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ułatwienia przeprowadzanych czynności kontrolnych. Załączony do akt sprawy obszerny materiał fotograficzny potwierdza, że kontrolujący w sposób dokładny ustalili zarówno przebieg granic, powierzchnię, jak i obwód każdej z części, na które podzielono działkę rolną skarżącego. Podkreślenia ponadto wymaga, że ustalone w toku czynności kontrolnych granice działki pokrywają się z granicami wytyczonymi na mapie sporządzonej na zamówienie skarżącego, przez geodetę P. L., złożonej do akt sprawy w dniu 25 kwietnia 2014 r. Natomiast co do zarzutu podania błędnej wartości terenu zachwaszczonego wskazać należy, że powyższa omyłka nie miała wpływu na wynik tej kontroli. Kwestia ta została wyjaśniona w toku postępowania odwoławczego (notatka służbowa z dnia 26 maja 2014 r. – akta administracyjne). Podkreślić także należy, że przyczyną odmowy przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej było stwierdzenie, że zgłoszone przez stronę uprawy sadownicze nie spełniają wymogów określonych w § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. oraz nieutrzymanie minimalnej obsady drzew czereśni, wynikającej z części II pkt 1 ppkt 2 lit. b Lp. 4 załącznika nr 3 w/w rozporządzenia. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do konieczności przeprowadzenia ponownego pomiaru zgłoszonej działki rolnej, z uwagi na rozbieżności pomiędzy jej powierzchnią wskazaną w raporcie, a powierzchnią obliczoną przez geodetę P. L., Sąd podziela stanowisko organu, że ponowne przeprowadzenie pomiarów, po upływie 8 miesięcy od daty przeprowadzenia kontroli byłoby bezcelowe. Ponadto w aktach sprawy znajdują się wyjaśnienia osób przeprowadzających kontrolę w sierpniu 2013 r., zgodnie z którymi ustalenia geodety L. , co do całkowitej powierzchni działki skarżącego wynoszącej 107,57 ha pokrywają się z analizą danych wektorowych działki, z których wynika, że całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej wyznaczona na podstawie załącznika graficznego rolnika, bez uwzględnienia włączeń wynosi 107 ha, co przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru (0,68 ha) potwierdza ustalenia geodety. Tym samym zarzut błędnego wyznaczenia granic działki jest bezzasadny. Czym innym jest natomiast wyznaczenie powierzchni działki rolnej (uprawy), której ustalenie jest elementem kontroli. W niniejszej sprawie organ odwoławczy odnosząc się do różnicy powierzchni działki rolnej stwierdzonej w wyniku kontroli (89,26 ha), a stwierdzonej przez geodetę L. (97,97 ha) wskazał na wyjaśnienia kontrolujących zawarte w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. Wynika z nich, iż porównanie szkicu działki rolnej sporządzonej w trakcie kontroli i szkicu dostarczonego przez skarżącego wyraźnie wskazuje na różnice w powierzchni niekwalifikujących się do płatności, co może wynikać z faktu przywrócenia użytkowania rolniczego na obszarach wyłączonych w następstwie przeprowadzonej kontroli. Na tę okoliczność skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, na podstawie których można byłoby skutecznie podważyć powyższe ustalenia. Podkreślenia wymaga również, że wyniki pomiarów sporządzone przez geodetę L. nie mogą skutecznie podważyć ustaleń co do powierzchni działki rolnej skarżącego, stwierdzonej w wyniku kontroli dokonanej przez inspektorów terenowych Agencji. Pomiary te, na co słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzone zostały przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu powierzone zostało przeprowadzenie kontroli zgodnie z art. 20 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Geodeta P. L. nie stanowi, ani nie reprezentuje jednostki organizacyjnej działającej w strukturze ARiMR, ani innej jednostki organizacyjnej, której Prezes ARiMR powierzył przeprowadzenie kontroli w zakresie spełniania przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności. Natomiast co do zarzutu nie wyjaśnienia uczestnictwa w czynnościach kontrolnych osoby nieuprawnionej (kobiety) poprzez przesłuchanie na powyższą okoliczność wskazanych przez stronę świadków podnieść należy, że skarżący nie wnosił o przeprowadzenie takiego dowodu w toku postępowania administracyjnego. Ponadto jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do powyższej kwestii wskazując, że do przeprowadzenia czynności kontrolnych uprawnieni byli: R. A., M. B.–S., P.R. oraz Ł. J. Wyżej wymienieni składając podpis pod wynikami kontroli wzięli odpowiedzialność za jej prawidłowość i zgodność ze stanem faktycznym. Tym samym podnoszona przez skarżącego okoliczność "obecności" kobiety na działce skarżącego, w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych pozostaje w ocenie Sądu bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Odpowiedzialność za wyniki kontroli spoczywa bowiem na osobach upoważnionych do jej przeprowadzenia oraz podpisanych na protokole z kontroli. W ocenie Sądu, organy rozpatrujące wniosek skarżącego z dnia 15 maja 2013 r. zasadnie uznały, że bez wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostawała także podniesiona przez stronę argumentacja co do niekorzystnych okoliczności mających wpływ na stan i ilość sadzonek, w tym złych warunków atmosferycznych, uniemożliwiających realizację zobowiązań. Zgodnie z art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 rolnik, który nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, zachowuje prawo do płatności, pod warunkiem zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 10 dni roboczych od dnia, kiedy rolnik uzyskał taką możliwość. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej, niemożliwej do przewidzenia w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, które uniemożliwiłby mu wywiązanie się ze swoich zobowiązań. W wyniku przeprowadzonej na gruncie skarżącego kontroli stwierdzono, że uprawy sadownicze są w złej kondycji, duży odsetek drzew jest wyschnięty, połamany i uszkodzony przez dziką zwierzynę. Okoliczność zniszczenia sadzonek na skutek działania niekorzystnych warunków atmosferycznych oraz szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta strona zgłosiła dopiero w dniu 14 października 2013 r., a więc po przeprowadzonej kontroli na miejscu. Natomiast podniesione przez skarżącego okoliczności uszkodzenia systemu melioracyjnego, wiosennych roztopów i intensywnych opadów deszczu nie stanowią siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu powołanego art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006. Tym bardziej, że jak wskazuje sama strona w piśmie z dnia 14 października 2013 r. powstawanie zalewisk jest zjawiskiem charakterystycznym dla tego regionu, a z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka nie jest wyposażona w system melioracyjny (oświadczenie pełnomocnika skarżącego z dnia 8 sierpnia 2013 r. – akta administracyjne). Tym samym uznać należy, że skarżący nie dochował wszelkiej staranności i nie poinformował właściwego organu o zmianie stanu działek zgłoszonych do wniosku o przyznanie płatności, przed wykryciem zaistniałych nieprawidłowości przez organ administracji. W tym miejscu przypomnieć należy, że uczestnictwo w rolniczych programach pomocowych nie jest obligatoryjne, a producent, który chce skorzystać z przywilejów dopłat jest obowiązany dostosować się do precyzyjnych i sformalizowanych wymogów oraz aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami agencji. Za treść wypełnionego wniosku odpowiada wnioskodawca, na którym spoczywa obowiązek starannego i rzetelnego wykazania okoliczności uprawniających do uzyskania dopłat. Skarżący nie także skorzystał z możliwości skorygowania bądź wycofania złożonego wniosku o przyznanie płatności. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, co do braku w aktach sprawy wystarczającego materiału fotograficznego pozwalającego na przeprowadzenie weryfikacji stanu zakwestionowanych drzewek na działce skarżącego, wątpliwości co do daty wykonania części załączonych zdjęć, wynikających z danych zapisanych w ich pliku wskazać należy, że strona nie kwestionowała powyższych okoliczności w toku postępowania administracyjnego oraz w odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] Z powyższych względów organ odwoławczy uzasadniając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do tych kwestii, jak również nie zlecił przeprowadzenia ewentualnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Podkreślić w tym miejscu ponownie należy, iż postępowanie przed organami ARiMR zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 173). Na mocy tychże zmian, organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przyjęto też zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści. Tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym strona jest zmuszona do większej aktywności. Wskazać również należy, że w załączonym do akt sprawy piśmie z dnia 14 października 2013 r. skarżący oświadczył, że drzewka owocowe są dosadzane co roku z uwagi na surowe warunki klimatyczne panujące na terenie, na którym zlokalizowana jest działka rolna oraz z uwagi na uszkodzenia mechaniczne spowodowane przez dziką zwierzynę. W ocenie Sądu treść powyższego oświadczenia strony wskazuje na to, że skarżący nie kwestionował faktu, iż na jego działce zadeklarowanej do płatności rolnośrodowiskowej występują drzewka, które nie spełniają norm, ustalonych przez przepisy, wskazywał jedynie na okoliczności, które spowodowały uszkodzenie drzewek. Sąd podziela również stanowisko organów dotyczące zastosowania przepisu § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej: 1) działek rolnych lub 2) zwierząt 3) stref buforowych - w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie, z tym że w określonych przypadkach wymienionych w załączniku nr 7 do rozporządzenia wysokość płatności rolnośrodowiskowej jest zmniejszana w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu. Z treści załącznika nr 7 do w/w zarządzenia wynika natomiast, że wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych dokonywanych w ramach Pakietu 2 Wariant 10 uprawy sadownicze i jagodowe 9 w okresie przestawiania), w przypadku stwierdzenia uchybienia polegającego na nieutrzymywaniu minimalnej obsady drzew lub krzewów wynosi 100%. W rozpoznawanej sprawie w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu stwierdzono, że skarżący nie wypełnił wymogu określonego w treści załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r., część II pkt 1 ppkt 2 lit. b Lp. 4, tj. nie utrzymywał minimalnej obsady drew i krzewów, która w przypadku czereśni wynosi 125 szt./ha. Tym samym w ocenie Sądu organy rozpatrujące wniosek D. H. z dnia 15 maja 2013 r. zasadnie odmówiły przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Reasumując wskazać należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w postępowaniu organów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Dokonane w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne w ramach przeprowadzonej kontroli na miejscu, co do powierzchni zgłoszonej do wniosku działki rolnej oraz stanu zlokalizowanej na niej uprawy czereśni nie zostały skutecznie podważone. W skardze poza kwestionowaniem sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki, które pozwalają na odstąpienie od zastosowania zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. d.j.