I OSK 806/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S.A. z siedzibą we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 510/14 o odrzuceniu skargi M. S.A. z siedzibą we W. na pismo Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 510/14 odrzucił skargę M. S.A. z siedzibą we W. na pismo Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 25 listopada 2013 r. M. S.A. z/s we W. złożyła do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (dalej: OIRP) wniosek o udostępnienie informacji publicznej, czy radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. pełnią funkcje w organach Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. oraz czy na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat świadczyli jakiekolwiek usługi na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (np. usługi szkoleniowe czy pomocy prawnej). W odpowiedzi na powyższe pismo z dnia 3 stycznia 2014 r. Dziekan OIRP - wskazał, że złożenie skargi na działalność radcy prawnego nie uprawnia składającego skargę do formułowania hipotetycznych tez, przypuszczeń, a co za tym idzie żądań w zakresie przedstawienia informacji czy odpowiedzi na postawione w piśmie pytania. Wobec powyższego pozostawiono pismo z dnia 25 listopada 2013 r. bez dalszego biegu. Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. skarżąca Spółka wystąpiła do OIRP z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) czy radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. pełnią jakiekolwiek funkcje w organach Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.? 2) czy na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. świadczyli jakiekolwiek usługi na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (np. usługi szkoleniowe czy pomocy prawnej)? 3) w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytania 1) i 2) skarżąca wniosła o udzielenie informacji, czy w/w okoliczności nie stoją na przeszkodzie prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko radcom prawnym dr I. G. i dr P. G. w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W., czy może postępowanie to powinno zostać przekazane do właściwości innej Izby ? W odpowiedzi Dziekan OIRP pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. poinformował, że: 1) wszystkie dane osób pełniących funkcje w organach Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. są ujawnione na stronie BIP Izby, a zatem nie podlegają ujawnieniu na wniosek; 2) radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. nie realizowali na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. umów wynikających z wykonywania zadań publicznych przez samorząd zawodowy, wobec czego Izba nie dysponuje informacjami publicznymi objętymi wnioskiem; 3) pytanie w pkt 3 uznał za bezprzedmiotowe. Wobec tego skarżąca pismem z dnia 11 lutego 2014 r. wystąpiła o ustosunkowanie się do materiału ze strony internetowej, stanowiącego załącznik do tego pisma podając, że z powołanego materiału wynika w sposób jednoznaczny, że radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. byli wykładowcami Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., a zatem musieli realizować na rzecz tej Izby usługi szkoleniowe, co stoi na przeszkodzie udzieleniu negatywnej odpowiedzi na drugie pytanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 stycznia 2014 r. W związku z tym skarżąca poprosiła o określenie, czy informacje zamieszczone na w/w stronie internetowej są prawdziwe czy nieprawdziwe. Pismem z dnia 6 marca 2014 r. Dziekan OIRP poinformował skarżącą, że pozostawia pismo z dnia 11 lutego 2014 r. bez dalszego biegu jako niepozostające w związku z udzieleniem informacji publicznej. Pismem z dnia 14 marca 2014 r. skarżąca Spółka wystąpiła z ponownym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do OIRP we wskazanym wyżej zakresie. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dziekan OIRP w piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. wskazał, że nie widzi dostatecznych podstaw prawnych i faktycznych do zmiany wcześniej wyrażonego stanowiska w sprawie (pismo z dnia 30 stycznia 2014 r. i z dnia 6 marca 2014 r.). Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Spółka wystąpiła do OIRP o ponowne rozpatrzenie sprawy i udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie. Dziekan OIRP w piśmie z dnia 9 maja 2014 r. podał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. M. S.A. z siedzibą we W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dziekana OIRP o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 r., zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art 145 § 1 pkt 1 a) P.p.s.a., tj.: 1. naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia skarżącej informacji publicznej, pomimo że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i nie zaistniały żadne przesłanki uprawniające do odmowy udostępnienia informacji, w szczególności - wbrew stanowisku strony przeciwnej - zakresem przedmiotowym informacji publicznej nie są objęte wyłącznie "umowy wynikające z wykonywania zadań publicznych przez samorząd zawodowy"; 2. naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie skarżącej dostępu do żądanych informacji publicznych i naruszenie jej prawa dostępu do informacji publicznej, pomimo że w analizowanej sprawie nie zostały zrealizowane żadne przesłanki zezwalające na ograniczenie dostępu do informacji publicznej, wymienione w art. 5 ustawy; II. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 b P.p.s.a, tj.: 3. naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy w zw. z art. 24 § 1 pkt 5) K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i wydanie w II instancji rozstrzygnięcia przez ten sam podmiot, który wydał rozstrzygnięcie w I instancji (a mianowicie przez Dziekana OIRP), pomimo że zgodnie z powołanym przepisem podmiot ten powinien być wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; III. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a., tj.: 4) naruszenie art. 16 ust. 2 pkt 2) w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. z naruszeniem wymogów wynikających z tego przepisu, a w szczególności bez wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz bez oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W uzasadnieniu przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania. Skarżąca podała, że posiada legitymację do wniesienia skargi, gdyż niewątpliwie ma w tym interes prawny - jest wnioskodawcą adresatem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Dalej skarżąca podniosła, że analizowanej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia jej informacji publicznej, pomimo że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i nie zaistniały żadne przesłanki uprawniające do odmowy udostępnienia informacji, w szczególności - wbrew stanowisku strony przeciwnej - zakresem przedmiotowym informacji publicznej nie są objęte wyłącznie "umowy wynikające z wykonywania zadań publicznych przez samorząd zawodowy". W odpowiedzi na skargę Dziekan OIRP wniósł o jej odrzucenie wskazując, że nie można traktować zaskarżonych przez Spółkę pism Dziekana OIRP z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. jako decyzji administracyjnych - nie zawierają bowiem rozstrzygnięć i nie zostały sporządzone oraz podpisane przez podmiot, który posiada kompetencję do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podniósł, że zaskarżone pisma nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a., gdyż nie zawierają minimum elementów, o których mowa w powołanym przepisie. Nie zawierają one rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jedynie nawiązują do pisma z dnia 30 stycznia 2014 r. i z dnia 6 marca 2014 r., którymi poinformowano skarżącą Spółkę o kwestiach związanych ze złożonym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Z tej racji zaskarżone w niniejszej sprawie pisma należało uznać za pisma informacyjne, które nie stanowią rozstrzygnięcia merytorycznego, na które przysługuje skarga do Sądu. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia M. S.A. z siedzibą we W. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.: 1) naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i - w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, odrzucenie skargi M. S.A. z siedzibą we W. z dnia 3 czerwca 2014 r. na decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 r. oraz przyjęcie, że w/w pisma z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. nie stanowią decyzji administracyjnych, pomimo że w/w pisma spełniają wszelkie wymogi niezbędne do uznania ich za decyzje administracyjne, a w szczególności zawierają rozstrzygnięcie w sprawie, co przesądza o tym, że mogą stanowić przedmiot kontroli sądownictwa administracyjnego; 2) naruszenie przepisu art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię pojęcia "rozstrzygnięcie" i - w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz przyjęcie, że w/w pisma z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. nie stanowią decyzji administracyjnych (rozstrzygnięć merytorycznych) i są jedynie pismami informacyjnymi, pomimo że w/w pisma spełniają wszelkie wymogi niezbędne do uznania ich za decyzje administracyjne, a w szczególności zawierają rozstrzygnięcie w sprawie; Niezależnie od zarzutów sformułowanych w pkt 1) i 2) powyżej, w związku z tym, że niezasadne odrzucenie skargi z dnia 3 czerwca 2014 r. doprowadziło w istocie do nierozpoznania zarzutów tej skargi oraz do pozostania w obrocie prawnym zaskarżonych rozstrzygnięć, wydanych z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, skarżąca Spółka zarzuciła: 3) naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, niezasadne odrzucenie skargi M. S.A. z siedzibą we W. z dnia 3 czerwca 2014 roku na decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 roku i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 roku, pomimo że w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu prowadzonym przez Stronę przeciwną, doszło do naruszenia przepisu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia skarżącej informacji publicznej; 4) naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, niezasadne odrzucenie skargi M. S.A. z siedzibą we W. z dnia 3 czerwca 2014 r. na decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 r., pomimo że w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu prowadzonym przez stronę przeciwną, doszło do naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie skarżącej dostępu do żądanych informacji publicznych i naruszenie jej prawa dostępu do informacji publicznej; 5) naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, niezasadne odrzucenie skargi M. S.A. z siedzibą we W. z dnia 3 czerwca 2014 roku na decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 roku i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 roku, pomimo że w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu prowadzonym przez stronę przeciwną, doszło do naruszenia art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i wydanie w II instancji rozstrzygnięcia przez ten sam podmiot, który wydał rozstrzygnięcie w I instancji (a mianowicie przez Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.); 6) naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, niezasadne odrzucenie skargi M. S.A. z siedzibą we W. z dnia 3 czerwca 2014 r. na decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 r., pomimo że w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu prowadzonym przez stronę przeciwną, doszło do naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i wydanie decyzji o odmowie udostępnienia, informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. z naruszeniem wymogów wynikających z tego przepisu, a w szczególności bez wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz bez oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego obu instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej, wyznaczony przez art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucenie skargi następuje, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie z tego powodu ma miejsce w szczególności wówczas gdy dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu ( art. 5). Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma więc ocena charakteru prawnego pisma Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 9 maja 2014 r. i pisma go poprzedzającego oraz stwierdzenie, czy mają one walor decyzji administracyjnych w rozumieniu art. 107 K.p.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wskazane wyżej pisma Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych nie posiadają cech charakterystycznych decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Nie wszystkie jednak składniki decyzji, o których mowa w art. 107 § 1 K.p.a., mają jednakowe znaczenie dla bytu prawnego decyzji. Jako minimum elementów traktuje się cztery składniki: określenie autora, określenie adresata, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169 oraz J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 427 i następne). W ocenie Naczelngo Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się ze skarżącą, że w niniejszej sprawie stanowisko Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych, który pisemnie poinformował skarżącą Spółkę, o podtrzymaniu dotychczasowej argumentacji, która została z kolei zawarta w jego wcześniejszych pismach kierowanych do Spółki, posiada większość cech charakterystycznych dla decyzji administracyjnej. Niezbędnym bowiem elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim jej rozstrzygnięcie, a więc władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiące "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym. Jest to jeden z tych elementów składowych decyzji, bez którego decyzja nie może istnieć. Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i stanowi swoistą odpowiedź organu administracyjnego na postawione w podaniu żądanie strony. Pismo Dziekana OIRP z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającego je pismo z dnia 2 kwietnia 2014 r. nie zawierało tych wszystkich elementów. Przede wszystkim należy stwierdzić, że pisma te nie zawierały rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jedynie nawiązywały do wcześniejszych pism z dnia 30 stycznia 2014 r. i z dnia 6 marca 2014 r., na co zasadnie wskazał Sąd I instancji. W związku z powyższym nie można było uznać aby pisma, które miały w istocie charakter informacyjny, mogły być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 107 § 1 K.p.a. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż rozważeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały tylko te spośród wszystkich zarzutów wymienionych w skardze kasacyjnej, które miały znaczenie dla oceny zasadności podjętego przez sąd rozstrzygnięcia odrzucającego skargę Spółki. Nie mają więc usprawiedliwionych podstaw zarzuty dotyczące naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem koncentrują się na wykazaniu sprzecznych z prawem działań Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych. Poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje ocena tego postępowania z uwagi na brak dopuszczalności wniesienia skargi na wskazane wyżej pisma Dziekana OIRP. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiotowej sprawie brak jest podstawy prawnej do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 P.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie WSA kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).