I SA/Po 608/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2014r. sprawy ze skargi A S. A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] grudnia 2013 r. A. Spółka Akcyjna złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowego stosowania nazw towarów na paragonach w odniesieniu do przykładu przedstawionego w opisie sprawy. Spółka prowadzi działalność w zakresie detalicznej sprzedaży towarów handlowych poprzez sieć sklepów na terenie całej Polski. Sprzedaż detaliczna prowadzona jest w ponad 2200 sklepach Spółki. Wnioskodawca posiada w swojej ofercie bardzo szeroki i zróżnicowany asortyment towarów. Spółka oferuje m.in. artykuły spożywcze, w tym pieczywo, nabiał, wędliny, warzywa, owoce, alkohole, artykuły chemiczne i przemysłowe. Nazwy (opisy) towarów na paragonach fiskalnych, generowanych przez kasy rejestrujące, które są zintegrowane z funkcjonującym w Spółce systemem finansowo-księgowym SAP, są tworzone przy użyciu tego systemu i co do zasady odpowiadają nazwom towarów, zamieszczanym na etykietach widniejących pod tymi towarami na półkach sklepowych. Ewentualne różnice pomiędzy nazwą danego towaru figurującą na etykiecie a nazwą tego samego towaru widniejącą na paragonie fiskalnym wynikają między innymi z ograniczonych możliwości technicznych kas fiskalnych, w tym z ograniczonej ilości znaków możliwych do umieszczenia w opisie (nazwie) towaru umieszczonym na paragonie fiskalnym i sprowadzają się do tego, że do nazwy na paragonie fiskalnym, Spółka może stosować skrót literowy, przykładowo: - nazwa towaru w brzmieniu na etykiecie to: Napój gazowany [...]; - nazwa towaru w brzemieniu na paragonie fiskalnym to: Nap. Gaz. [...]. Powyższe zapewnia konsumentom/nabywcom możliwość łatwej identyfikacji nabywanego towaru zarówno na terenie sklepu, jak i po jego opuszczeniu, w oparciu o otrzymany paragon fiskalny. W związku ze zmianą brzmienia § 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących i wprowadzeniem obowiązku zamieszczania "jednoznacznych" nazw towarów na paragonach fiskalnych od 1 kwietnia 2013 r., Spółka przyjęła/rozważa przyjęcie metodologii (sposobu) nadawania nazw, w stosunku do wybranych grup towarów (kiedy nadawana przez nią nazwa na paragonie fiskalnym nie nawiązuje wyłącznie do "jednego" towaru), wskazaną w przykładzie nr 2 przedstawionym poniżej. Przykład nr 2 Zdarza się, że Spółka nadaje/zamierza nadawać towarom, które mają tę samą cenę i podlegają opodatkowaniu VAT według tej samej stawki, nazwę (opis) na paragonie fiskalnym, która odwołuje się do 2 lub więcej nazw jednostkowych/nazw własnych konkretnych towarów. W takim przypadku nabywca towaru, w oparciu o otrzymany paragon fiskalny, jest w stanie bardzo łatwo stwierdzić, który z towarów wymienionych na paragonie fiskalnym, figurujących pod jedną nazwą (opisem), zakupił, przykładowo: Nazwa towaru w systemie: [...] LUB [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] Nazwa na paragonie: [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] Skład fizyczny: [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...], [...] [...] [...] Wnioskodawca wyjaśnił dodatkowo, że niezależnie od wskazanego przykładu, w przypadku gdy w stosunku do tego samego rodzaju towarów, które znajdują się w ofercie Spółki, mają zastosowanie różne stawki VAT Spółka zawsze stosuje do nich odrębne nazewnictwo na paragonach fiskalnych. W praktyce powyższe można zobrazować na następującym przykładzie: do opisania pomidorów, które jako pomidory suszone będą podlegać opodatkowaniu 8% stawką VAT, a jako pomidory na gałązce 5% stawką VAT - Spółka zastosuje dwie różne nazwy, które pozwolą nabywcy - w oparciu o otrzymany paragon - zidentyfikować, który z w/w towarów zakupił. Może się przy tym zdarzyć, że w ofercie Spółki znajdą się towary, dla których ustalenie właściwej stawki VAT wymaga weryfikacji klasyfikacji PKWiU towarów lub cech/specyfikacji towarów. Obecnie Spółka nie zamieszcza na paragonach fiskalnych w nazwach (opisach) towarów wspomnianych danych niezbędnych do ustalenia, jaka stawka VAT powinna być właściwa do opodatkowania tych towarów (tj. PKWiU czy opisu cech/specyfiki towaru), jakkolwiek zgodnie z uwagami przedstawionymi powyżej, opis towarów ujęty na paragonie pozwala nabywcy zidentyfikować, który z w/w towarów zakupił. Przykładowo: a) w przypadku ciastek: - ciastka o jednodniowym terminie przydatności do spożycia, które są klasyfikowane według symbolu PKWiU ex 10.71.12.0 "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania, tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni", które podlegają opodatkowaniu obniżoną 8% stawką VAT; - ciastka o 60 dniowym terminie przydatności do spożycia, które podlegają opodatkowaniu VAT według stawki podstawowej 23%, obecnie Spółka nie podaje, w ramach nazwy (opisu) takich towarów na paragonie fiskalnym, informacji o symbolu PKWiU ww. towarów, ani informacji o terminie przydatności do spożycia tych ciastek, tzn. nie wskazuje, czy termin ten przekracza 45 dni, czy też nie (jednakże stosuje w odniesieniu do obu typów ciastek, dla których zastosowanie mają inne stawki VAT, odmienne nazwy [opis] towarów na paragonach), b) w przypadku napojów: - napoje niegazowane, w których udział masowy soku owocowego będzie wynosi! 50% składu surowcowego, klasyfikowane według symbolu PKWiU ex 11.07.19.0 "Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy, z wyłączeniem napojów, przy przygotowywaniu których wykorzystywany jest napar z kawy lub herbaty, niezależnie od udziału procentowego tego naparu w przygotowywanym napoju", podlegające opodatkowaniu obniżoną 8% stawką VAT; - napoje niegazowane, w których udział masowy soku owocowego będzie wynosił 10% składu surowcowego, które podlegają opodatkowaniu VAT według stawki podstawowej 23%, obecnie w tego typu przypadkach, w miejscu nazwy (opisu) takich towarów na paragonie fiskalnym Spółka nie podaje informacji o symbolu PKWiU ww. towarów, ani informacji, o tym czy udział masowy soku w składzie surowcowym ww. napojów przekracza 20%, czy nie (jednakże stosuje w odniesieniu do obu typów napojów, dla których zastosowanie mają inne stawki VAT, odmienne nazwy [opis] towarów na paragonach). W związku z powyższym opisem zadano pytanie: czy stosowana przez Spółkę metodologia (sposób) nadawania nazw towarom na paragonach fiskalnych, o której mowa w przykładzie 2 przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowa w świetle obecnego brzmienia § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. z 2013 r., poz. 363 – dalej: rozporządzenie w sprawie kas rejestrujących)? Zdaniem wnioskodawcy przyjęta metodologia (sposób) nadawania nazw towarom na paragonach fiskalnych, o której mowa w przykładzie przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowa w świetle obecnego brzmienia § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Spółka stoi na stanowisku, że w sytuacji gdy nadawane przez nią nazwy/opisy towarów na paragonie fiskalnym, odwołują się do 2 lub więcej nazw jednostkowych/nazw własnych konkretnych towarów (tak jak zostało to wskazane na przykładach opisanych w pkt 2 stanu faktycznego) nie ulega wątpliwości, że sformułowane w taki sposób nazwy towarów pozwalają na jednoznaczne zidentyfikowanie towarów w świetle § 8 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. W w/w sytuacjach konsument/nabywca dysponujący wiedzą, który z wymienionych na paragonie towarów zakupił, będzie mieć możliwość kontroli dokonanych przez siebie zakupów na podstawie otrzymanego paragonu. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przytoczył art. 111 ust. 1, art. 111 ust. 3a pkt 1, art. 111 ust. 3a pkt 2 i pkt 9, art. 111 ust. 6a, art. 111 ust. 7a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT") oraz § 2 pkt 12, § 8 ust. 1, § 8 ust. 2 obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2013 r. rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Zdaniem organu z przytoczonych przepisów wynika, jakie wymagania musi spełniać paragon fiskalny. Jednym z nich jest wymóg zawarcia na wydruku nazwy towaru lub usługi. Sprzedawca zobowiązany jest więc do wskazania nazwy towaru lub usługi tak, aby możliwe było przyporządkowanie temu towarowi lub usłudze odpowiedniej stawki podatku VAT. Odwołując się do "Słownika Języka Polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005) organ określił znaczenie pojęcia "nazwa towaru/usługi" jako nazwę jednostkową mającą tylko jeden desygnat. Organ wywiódł, że umieszczona na paragonie fiskalnym nazwa towaru lub usługi winna oznaczać nazwę jednostkową sprzedawanego towaru lub usługi, a nie określoną grupę asortymentową sprzedawanego towaru lub usługi, tak aby do każdego towaru możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatkowej i aby użyta nazwa była, co do istoty, zgodna z będącym przedmiotem obrotu towarem i usługą, a ponadto by powiązanie tej nazwy z ceną pozwoliło na indywidualne określenie sprzedanego towaru lub usługi. Organ wyjaśnił, że sposób przyporządkowania stawki podatku do nazw towarów i usług określa sam sprzedawca uwzględniając asortyment sprzedawanych towarów i usług. Przy czym nazwa towaru i usługi winna oznaczać nazwę jednostkową sprzedawanego towaru i usługi, zatem wnioskodawca zobowiązany jest do szczegółowego określenia nazw towarów i usług na paragonie fiskalnym w celu ich prawidłowej identyfikacji. Sposób dokonywania jednoznacznej identyfikacji towaru lub usługi jest w dużej mierze uzależniony od specyfiki prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Przy czym, jak zaznaczył organ, w świetle § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące (Dz.U. z 2013 r., poz. 1076), liczba znaków dla nazwy towarów w kasie musi być nie mniejsza niż 12 i przepisy nie wykluczają stosowania skrótów (praktyka potwierdza, że podatnicy korzystają z tej możliwości). Podatnik powinien użyć oznaczenia nazw towarów i usług do oferowanego asortymentu tak, aby do użytej nazwy towaru i usługi możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatku i aby użyta nazwa była zgodna z będącym przedmiotem obrotu towarem i usługą, przy czym wprowadzony w przepisie § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących wymóg "jednoznaczności" wyłącza możliwość stosowania nazw grup towarów. Dokonując interpretacji § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących stanowiącego o konieczności jednoznacznej identyfikacji towarów i usług należy mieć na uwadze § 36 tego rozporządzenia, gdyż na mocy tego przepisu, przepis o jednoznacznej identyfikacji towarów i usług podatnicy użytkujący kasy nieposiadające możliwości technicznych spełnienia wymagań w nim określonych stosują odpowiednio (tzn. stosują przepis § 8 ust. 1 pkt 6 z uwzględnieniem możliwości technicznych kasy). Organ zaznaczył, że sposób "jednoznacznego" identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem towarów i usług, jakie podatnik oferuje. Spółka nadaje/zamierza nadawać towarom, które mają tę samą cenę i podlegają opodatkowaniu VAT według tej samej stawki, nazwę (opis) na paragonie fiskalnym, która odwołuje się do 2 lub więcej nazw jednostkowych/nazw własnych konkretnych towarów. Wobec powyższego, nieprawidłowe jest zaprogramowanie w kasie nazwy dla oferowanych tego typu towarów według sposobu przedstawionego w przykładzie 2 opisu sprawy. Ponieważ opis (nazwa) uwidoczniony na paragonie fiskalnym określa do wyboru nazwy dwóch lub trzech różnych towarów znajdujących się w jednej grupie towarowej, np. urządzenia do stylizacji włosów, co nie spełnia warunku jednoznacznego identyfikowania towaru. Na moment zakupu klient, posiadając taki paragon i towar, zidentyfikuje transakcję, ale już w sytuacji reklamacji trudno będzie ustalić, co było przedmiotem sprzedaży. W podsumowaniu interpretacji organ stwierdził, że stosowana przez Spółkę metodologia (sposób) nadawania nazw towarom na paragonach fiskalnych, o której mowa w przykładzie 2 opisu sprawy jest nieprawidłowa w świetle przepisów ustawy o VAT oraz aktów wykonawczych do tej ustawy. Na powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu fakt, że towary oferowane w grupach towarowych opodatkowane są ewentualnie jedną stawką podatku VAT, bowiem prezentowany sposób grupowania nazw nie pozwala na jednoznaczną identyfikację przez nabywcę zakupionych towarów. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa Spółka złożyła pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego polegające na dokonaniu błędnej i rozszerzającej wykładni przepisu § 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, a w konsekwencji również nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu, poprzez błędne przyjęcie, że nadawane przez Spółkę nazwy towarów wykazywane na paragonach nie spełniają wymogu "jednoznaczności oraz że paragony powinny wskazywać szczegółową nazwę towarów, co prowadziło do uznania przez organ w wydanej interpretacji, iż stosowana przez Spółkę metodologia (sposób) nadawania nazw towarom na paragonach fiskalnych, opisana w przykładzie złożonego wniosku jest nieprawidłowa, - przepisów postępowania wynikające z niezastosowania zasady wyrażonej w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p."), w związku z art. 14h O.p., nakazującej organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa, - przepisów postępowania, wynikające z niezastosowania zasady wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p., nakazującej organowi prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufania do organów podatkowych, - przepisu art. 14c § 2 O.p., poprzez przedstawienie uzasadnieniu prawnego niezawierającego rzetelnej informacji dla Spółki odnośnie przesłanek, które wpłynęły na uznanie za nieprawidłowe stanowiska zaprezentowanego przez Spółką we wniosku. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Istota sporu w rozpatrywanej sprawie koncentrowała się wokół wykładni § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Skarżąca zadała pytanie czy stosowana przez Spółkę metodologia (sposób) nadawania nazw towarom na paragonach fiskalnych, o której mowa w przedstawionym przykładzie stanu faktycznego jest prawidłowa w świetle obecnego brzmienia § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Skarżąca stoi na stanowisku, że w sytuacji gdy nadawane przez nią nazwy/opisy towarów na paragonie fiskalnym, odwołują się do 2 lub więcej nazw jednostkowych/nazw własnych konkretnych towarów (tak jak zostało to wskazane na przykładach opisanych w pkt 2 stanu faktycznego) nie ulega wątpliwości, że sformułowane w taki sposób nazwy towarów pozwalają na jednoznaczne zidentyfikowanie towarów w świetle § 8 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej i stwierdził, że prezentowany sposób grupowania nazw nie pozwala na jednoznaczną identyfikację przez nabywcę zakupionych towarów. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej w zakresie naruszenia prawa materialnego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 6 obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2013 r. rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, paragon fiskalny powinien zawierać m.in. nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację. Dodatkowo na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r. paragon fiskalny może zawierać w miejscu określonym dla nazwy, również opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy. Jednocześnie podkreślić należy, że ustawodawca w przepisie § 8 ust. 1 pkt 6 nie zawarł żadnych dodatkowych wymogów dla określenia pojęcia "nazwy towaru", w szczególności nie wskazał, iż paragony fiskalne drukowane przez kasy rejestrujące mają zawierać nazwy jednostkowe (do których organ odwoływał się w treści niniejszej interpretacji) czy też nazwy, które miałyby charakter szczegółowy. Przy czym należy zauważyć, że w powołanym rozporządzeniu nie zawarto definicji pojęcia "nazwa towaru"; nie zawierają jej także i inne przepisy podatkowe, w tym ustawa o VAT. Również w przepisach tych brak jest próby sprecyzowania pojęcia "nazwa towaru". Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN - wersja internetowa: www.sjp.pwn.pl) słowo: "nazwa" oznacza wyraz albo połączenie wyrazowe oznaczające kogo lub co, miano, nazwanie, określenie, termin. Słowo "jednoznaczny" należy interpretować jako – "niebudzący wątpliwości". W wyroku WSA w Opolu z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. I SA/Op 360/07 wyrażono pogląd, że: "z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN wynika, iż nazwa jednostkowa to nazwa mająca tylko jeden desygnat: nazwa ogólna to nazwa mająca więcej niż jeden desygnat, zaś nawa pusta to nazwa pozbawiona desygnatu. Skoro więc (...) pojęcie "nazwa towaru" nie zawiera jakichkolwiek dodatkowych wymogów dla jego określenia, które wskazywałyby na to, którym z kilku możliwych dla danego pojęcia znaczeń posługuje się dana regulacja, to przyjąć należy, iż każde z tych możliwych do przyjęcia znaczeń może mieć odpowiednie zastosowanie, jeżeli nie niweczy przy tym celu regulacji". Poza sporem pozostaje, że paragon fiskalny musi być czytelny i umożliwiać nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji. Podatnicy dla celów prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej, w celu zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczenia podatku, powinni posługiwać się nazwami towarów lub usług, które pozwolą na ich jednoznaczną identyfikację. Nazwa towaru lub usługi to wyraz lub połączenie wyrazowe odnoszące się do towarów lub usług będących w ofercie podatnika. Przepis § 8 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących obliguje do wyznaczenia takiej nazwy towaru lub usługi, która pozwoli na oznaczenie przedmiotu transakcji w sposób niebudzący wątpliwości, co do rodzaju towaru lub usługi. Jednocześnie należy podkreślić, że przepis ten nie obliguje do stosowania nazw szczegółowych dotyczących pojedynczych przedmiotów danego rodzaju lub poszczególnych cech danego towaru lub usługi, np. barwa, pojemność, rozmiar. Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, paragon fiskalny jest dokumentem fiskalnym. Dokument ten spełnia określone funkcje m.in.: kontrolną i informacyjną. Funkcje te są szczególnie istotne zarówno z punktu widzenia nabywcy - konsumenta, jak i organów podatkowych. Realizacja w/w. funkcji jest możliwa jednak wtedy, gdy dokument ten zawiera wprowadzone w sposób prawidłowy dane wymienione w § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Podkreślenia wymaga, że nazwy pozwalające na "jednoznaczne" identyfikowanie oferowanych towarów i usług (oraz sposób przyporządkowania stawki podatku do nazw towarów i usług), określa sam podatnik uwzględniając asortyment sprzedawanych towarów i świadczonych usług. Sposób dokonywania jednoznacznej identyfikacji towaru lub usługi jest w dużej mierze uzależniony od specyfiki prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Podatnik powinien zatem zastosować oznaczenia nazw towarów lub usług do oferowanego asortymentu tak, aby do użytej nazwy towaru lub usługi możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatku oraz użyta nazwa była zgodna z będącym przedmiotem obrotu towarem lub usługą. Sposób "jednoznacznego" identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem towarów i usług, jakie podatnik oferuje. W tym miejscu należy również zauważyć, że podatnicy świadczący usługi (dokonujący szeregu czynności składających się na dostawę towaru) mogą przy określaniu nazwy usługi (towaru) wykorzystywać nazewnictwo stosowane przez siebie przy tworzeniu zasad odpłatności (cennika). Opisane wyżej zasady dotyczące stosowania nazewnictwa spełniającego wymóg jednoznacznego identyfikowania towarów i usług, nie wykluczają stosowania przez podatników nazewnictwa zapewniającego bardziej szczegółowe rozróżnienie towarów. Stosowanie jednak na tyle rozbudowanego nazewnictwa ma dla podatników, zważywszy na treści § 8 ust. 2 zdanie 2 w zw. z ust. 1 pkt 6, jedynie charakter fakultatywny. Z przytoczonych przepisów wynika, jakie wymagania musi spełniać paragon fiskalny. Jednym z nich jest wymóg zawarcia na wydruku nazwy towaru lub usługi. Sprzedawca zobowiązany jest więc do wskazania nazwy towaru lub usługi tak, aby możliwe było przyporządkowanie temu towarowi lub usłudze odpowiedniej stawki podatku VAT. Nazwa towaru lub usługi ma spełniać cele, dla jakich podatnik został zobowiązany do ewidencjonowania obrotu. Sprzedawca jest zobowiązany na paragonie opisać każdy towar (usługę), podać jego nazwę, ale też, nie może być to nazwa bardzo ogólna. Umieszczona na paragonie fiskalnym nazwa towaru winna oznaczać nazwę sprzedawanego towaru, tak aby użyta nazwa była, co do istoty, zgodna z będącym przedmiotem obrotu towarem, a ponadto by powiązanie tej nazwy z ceną pozwoliło na indywidualne określenie sprzedanego towaru. Podkreślenia wymaga, że sposób przyporządkowania stawki podatku do nazw towarów i usług określa sam sprzedawca uwzględniając asortyment sprzedawanych towarów i usług. W ocenie Sądu ważne jest aby nazwa towarów pozwalała na jednoznaczną identyfikację towarów. Skoro ustawodawca przyznał podatnikowi możliwość określenia nazwy towaru będącego przedmiotem sprzedaży i ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej, to tak długo jak do użytej nazwy towaru możliwe będzie przyporządkowanie właściwej stawki podatkowej i użyta nazwa będzie co do istoty zgodna z będącym przedmiotem obrotu towarem, a nadto powiązanie tej nazwy z ceną pozwoli na indywidualne określenie sprzedanego towaru, to poprawności takiego działania, jako zgodnego z prawem nie sposób zakwestionować. Sąd zauważa, że w interpretacji ogólnej z dnia 12 września 2013 r. Nr PT7/033/1I/589/MHL/13/RD-94492 (Dz. Urz. MF z dnia 13 września 2013 r.) Minister Finansów wskazał, że: "[...] Nazwy pozwalające na "jednoznaczne" identyfikowanie oferowanych towarów i usług (oraz sposób przyporządkowania stawki podatku do nazw towarów i usług), określa sam podatnik uwzględniając asortyment sprzedawanych towarów i świadczonych usług. Sposób dokonywania jednoznacznej identyfikacji towaru lub usługi jest w dużej mierze uzależniony od specyfiki prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Podatnik powinien zatem zastosować oznaczenia nazw towarów lub usług do oferowanego asortymentu tak, aby do użytej nazwy towaru lub usługi możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatku oraz użyta nazwa była zgodna z będącym, przedmiotem obrotu towarem lub usługą. Oznacza to, że podatnik stosujący nazewnictwo spełniające wymóg "jednoznaczności", o którym, mowa w przepisie § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 2013 r., zamiast posługiwać się takimi określeniami (właściwymi z reguły dla nazwy grupowania) jak warzywa/owoce, pieczywo, nabiał, napoje alkoholowe, napoje bezalkoholowe powinien stosować nazwy jak np. pomidory, jabłka (dla grupy warzywa/owoce), chleb, bułka (dla grupy pieczywo), ser żółty, mleko (dla grupy nabiał), piwo, wino, wódka (dla grupy napoje alkoholowe), woda, sok (dla grupy napojów bezalkoholowych/soków)". Zdaniem Sądu podatnik powinien wystawiać paragony zawierające nazwy towarów na tyle szczegółowe, żeby z jednej strony – pozwalałyby one organowi podatkowemu na weryfikację prawidłowości rozliczenia podatku, a z drugiej zapewniały konsumentowi możliwość kontroli dokonanych zakupów. Co istotne podatnik powinien zadbać o takie zaprogramowanie kasy rejestrującej, aby konsument otrzymywał paragony z konkretnymi nazwami jednostkowymi towarów lub usług, pozwalającymi na ich jednoznaczną identyfikację. W sytuacji zatem, gdy nadawane przez skarżącą nazwy/opisy towarów na paragonie fiskalnym odwołują się do dwóch lub więcej nazw jednostkowych/nazw własnych konkretnych towarów (tak jak zostało to wskazane na przykładach opisanych w pkt 2 stanu faktycznego), to sformułowane w taki sposób nazwy towarów pozwalają na jednoznaczne zidentyfikowanie towarów w świetle § 8 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. W w/w sytuacjach, jak zapewnia skarżąca, konsument/nabywca dysponujący wiedzą, który z wymienionych na paragonie towarów zakupił, będzie mieć możliwość kontroli dokonanych przez siebie zakupów na podstawie otrzymanego paragonu. Zatem przyjęta przez skarżącą metodologia nadawania nazw towarom na paragonach fiskalnych, o której mowa w przykładzie przedstawionego stanu faktycznego w świetle powołanego przepisu będzie prawidłowa. Przechodząc zaś do oceny zarzutu naruszenia prawa procesowego stwierdzić należy, że choć jest on częściowo zasadny, to nie można mu przypisać istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ udzielając interpretacji był zobowiązany na podstawie przepisów art. 14 c § 1 i § 2 O.p., w przypadku udzielenia negatywnej oceny stanowiska wnioskodawczyni, wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem oraz odnieść się do twierdzeń strony, które uznaje za nieprawidłowe. Skarżąca Spółka we wniosku przywołała interpretacje indywidualne osadzone w zbliżonych do niniejszej sprawy stanach faktycznych. Organ w wydanej interpretacji powinien wskazać dlaczego nie zgadza się z poglądami zaprezentowanymi w interpretacjach indywidualnych powołanych przez skarżącą we wniosku inicjującym postępowanie. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ obowiązany jest uwzględnić dokonaną wykładnię przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.