I SA/Gd 1315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Spółki komandytowo - akcyjnej z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 8 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 4 lipca 2014r., odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie z odwołania "A" S.K.A. z siedzibą w C. ("B" Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w C.) z dnia 15 listopada 2013r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 1 października 2013r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2010r. do maja 2010r. Postanowienie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego. Pismem z dnia 7 czerwca 2014 r. "B" Sp. z o.o. S.K.A złożyła wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dna 6 grudnia 2012 r. wydanej dla "C" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, dotyczącej podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2010 r., gdyż w jej przekonaniu rzetelne oraz prawidłowe rozstrzygniecie niniejszej sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zawieszenia postępowania prowadzonego z odwołania strony od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 1 października 2013r. za marzec, kwiecień i maj 2010r. W zażaleniu na to postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie. Jej zdaniem, kwestionowane orzeczenie zostało wydane z : - rażącym naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "O.p." oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm.) poprzez bezzasadne wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji, w której jej pełnomocnik wykazał we wniosku z dnia 7 czerwca 2014r. kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek zawieszenia postępowania odwoławczego; rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. art. 120, 121, 122 i 124 oraz art. 125 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także przepisów art. 180, 181, 187, 191, 217 § 2 w związku z art. 210 § 4 oraz art. 239 O.p. poprzez oparcie przedmiotowego rozstrzygnięcia na nieuzasadnionych tezach Dyrektora Izby Skarbowej, z pominięciem zbadania zaistnienia obligatoryjnych przesłanek do wydania postanowienia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego; - rażącym naruszeniem przepisów art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001r. poprzez działanie organu kontroli skarbowej wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego; - rażącym naruszeniem konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez działanie z obrazą art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia 4 lipca 2014r . W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii możliwości zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na rzecz kontrahenta strony - firmy "C" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Podzielając stanowisko zaprezentowane w postanowieniu wydanym w I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej, po przedstawieniu poglądów orzecznictwa i doktryny podkreślił, że do stwierdzenia istnienia "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. niezbędne jest wystąpienie łącznie czterech przesłanek, tj. stwierdzenia, że zagadnienie wyłania się w toku postępowania, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, zagadnienie to wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz istnienia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, że wynik postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej wobec "C" Sp. z o.o. nie ma żadnego wpływu prawnego na postępowanie prowadzone wobec strony w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług. W związku z tym decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług wobec strony skarżącej może zapaść niezależnie od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na rzecz kontrahenta strony. Zdaniem organu, zasadnie wskazano w kwestionowanym postanowieniu, że okoliczność, że toczy się postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej kontrahenta - firmy "C" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej - włączonej do akt sprawy podatkowej prowadzonej wobec strony - nie może być uznana za zagadnienie wstępne. Włączenie do akt sprawy decyzji wymiarowej na rzecz kontrahenta strony - firmy "C" Sp. z o.o. miało na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej wobec ww. podmiotu może mieć wpływ jedynie na prawidłowość ustalenia faktów, a nie na rozstrzygnięcie kwestii prawnej, od czego uzależnione jest istnienie zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania. Organ nie podzielił stanowiska spółki, zgodnie z którym rozstrzygnięcie sprawy z wniosku kontrahenta strony o stwierdzenie nieważności decyzji stanowi zagadnienie wstępne. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej jako bezzasadny ocenił zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. jak i szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto organ stwierdził, że kwestionowane postanowienie zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił również zarzutów nierzetelnego i niedokładnego rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrując wniosek o zawieszenie postępowania, uwzględniono bowiem okoliczności sprawy, zebrany materiał dowodowy, a następnie dokonano jego oceny w uwzględnieniem ustawowej przesłanki zawieszenia postępowania. Końcowo organ odnotował, że dnia 25 lipca 2014r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej poinformował, że decyzją z dnia 25 lipca 2014r. organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 6 grudnia 2012r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dla "C" Sp. z o.o. Ponadto organ dodał, że postępowanie z odwołania strony od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 1 października 2013r. za marzec, kwiecień, maj 2010r., którego zawieszenia domagała się spółka, zostało zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lipca 2014r. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2014 r. jako wydanego z: 1. rażącym naruszeniem przepisów, art. 233 §1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez bezzasadne zastosowanie ww. norm prawnych, tj. bezzasadne wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji, w której zaistniały przesłanki do zastosowania ww. norm prawnych, 2. rażącym naruszeniem przepisów, art. 233§ 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 oraz art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez brak zastosowania powyższych norm prawnych, w sytuacji, w której stan faktyczny i kwalifikacja prawna zaistniała w przedmiotowej sprawie w pełni wypełniają dyspozycje przedmiotowych regulacji, 3. rażącym naruszeniem przepisów art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez bezzasadne wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji, w której skarżąca wykazała we wniosku z dnia 7 czerwca 2014r. oraz w zażaleniu z dnia 8 lipca 2014 r. kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek zawieszenia postępowania odwoławczego, 4. rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. 120, 121, 122 i 124 oraz art. 125 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także przepisów art. 180, 181, 187, 191, 217 § 2 w związku z art. 210 § 4 oraz art. 219 O.p. poprzez oparcie przedmiotowego rozstrzygnięcia na nieuzasadnionych tezach Dyrektora Izby Skarbowej, z pominięciem zbadania zaistnienia obligatoryjnych przesłanek do zawieszenia postępowania podatkowego z powodu wystąpienia kwestii prejudycjalnej, 5. rażącym naruszeniem art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001r. poprzez działanie organu podatkowego wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego, 6. rażącym naruszeniem konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez kontynuowanie postępowania odwoławczego, w sytuacji kiedy zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia tego postępowania, a tym samym z obrazą art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie skarżącej, organ błędnie zinterpretował treść art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieprawidłowe zdefiniowanie związku przyczynowego, jaki istnieje między sprawą główną - postępowaniem w sprawie "B" Sp. z o.o. S.K.A. a sprawą prejudycjalną - postępowaniem dotyczącym "C" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Zdaniem skarżącej, za kuriozalne uznać należy stanowisko organu, że nie ma przeszkód do wydania decyzji wymiarowej na jej rzecz w zakresie podatku od towarów i usług, w sytuacji kiedy postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. organ włączył do postępowania prowadzonego wobec niej materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania prowadzonego wobec "C" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. W ocenie strony skarżącej, powyższe stanowi również uchybienie przepisom proceduralnym oraz zasadzie praworządności zawartej w art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Końcowo skarżąca podkreśliła, że nierzetelne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy narusza jej podstawowe prawa oraz zasady postępowania podatkowego, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w kontrolowanym postępowaniu podatkowym wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., uzasadniające jego zawieszenie. Skarżąca spółka wskazała, że decyzja wymiarowa w sprawie podatku od towarów i usług od marca do maja 2010 r., od której wniosła odwołanie, została w zdecydowanej większości oparta na decyzji z dnia 6 grudnia 2012 r. wydanej dla "C" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Zatem w jej ocenie, rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dna 6 grudnia 2012 r. wydanej dla "C" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, dotyczącej podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2010 r., stanowi zagadnienie wstępne, od którego uzależnione jest rzetelne oraz prawidłowe rozstrzygniecie sprawy prowadzonej wobec skarżącej. Organ stanął natomiast na stanowisku, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego zależałoby rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, wynik postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na rzecz "C" Sp. z o.o. nie ma żadnego wpływu prawnego na postępowanie prowadzone wobec skarżącej w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług. Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu, wskazać należy, że w myśl art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por.: R. Dowgier, L Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2009). W wyroku z 16 kwietnia 2010 r., w sprawie sygn. akt I FSK 536/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że zagadnienie wstępne (prejudycjalne) dotyczy z reguły sytuacji, gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Innymi słowy z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Jeżeli zatem zagadnienie wstępne wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, wówczas nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 970/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Zależności między zagadnieniem wstępnym a załatwieniem sprawy podatkowej nie można więc utożsamiać z warunkiem załatwienia sprawy podatkowej w określony sposób, z warunkiem przyszłego stanowiska organu podatkowego określonej treści. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś załatwienie sprawy w określony sposób. Trzeba podkreślić, że sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania, niezależnie od tego na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2014 r., sygn.. akt II SA/Ol 279/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym na aprobatę zasługuje stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że wynik postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej skierowanej do "C" Sp. z o.o. nie ma żadnego wpływu prawnego na postępowanie prowadzone wobec skarżącej w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług. Nie jest to zatem przeszkoda uniemożliwiająca rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej wobec skarżącej. W związku z tym decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług wobec strony skarżącej może zapaść niezależnie od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na rzecz kontrahenta strony. Podzielić zatem należy stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że włączenie do akt sprawy decyzji wymiarowej dotyczącej kontrahenta strony – "C" Sp. z o.o. miało na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, więc rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej wobec tego podmiotu może mieć wpływ jedynie na prawidłowość ustalenia faktów, a nie na rozstrzygnięcie kwestii prawnej, od czego uzależnione jest istnienie zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania. Ponadto wskazać należy, że postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na rzecz kontrahenta strony skarżącej - firmy "C" Sp. z o.o. oraz postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług dotyczące skarżącej są odrębnymi postępowaniami i w każdym z nich właściwe organy dokonują odrębnych ustaleń. Zakres tych postępowań jest zasadniczo różny, a rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej badania wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji kontrahenta, nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie określenia prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług stronie skarżącej. Na marginesie wypada dodać, co zostało odnotowane przez Dyrektora Izby Skarbowej, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 25 lipca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia 6 grudnia 2012 r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w stosunku do "C" Sp. z o.o. W ocenie Sądu, nietrafny jest zarzut naruszenia art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Co prawda, prawo do dobrej administracji może stanowić pewien wzorzec postępowania, jednak ww. akt nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa w Polsce (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2005 r., sygn. akt K 18/04). Poza tym nie ma potrzeby sięgania do Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, gdyż zasadę praworządności, czyli obowiązek działania w oparciu o przepisy prawa, należy wywieść wprost z treści art. 7 Konstytucji RP oraz z art. 120 O.p. Nietrafne są także pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszeń w stosowaniu przepisów procesowych, które formułują zasady ogólne postępowania podatkowego, m.in. zasadę praworządności, prawdy obiektywnej, zasadę pogłębienia zaufania oraz zasadę udzielania informacji, a także wnikliwości i szybkości oraz zasady postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, w żaden sposób skarżąca nie wykazała, na czym uchybienia te polegały. Niezadowolenie skarżącej z wydanego rozstrzygnięcia oraz odmienna od organu, własna wykładnia przepisów prawa nie uzasadniała w okolicznościach niniejszej sprawy zarzutów sformułowanych w skardze. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia art. 2, art. 7, art. 8 i 32 Konstytucji RP, gdyż zaskarżone postanowienie wydano na podstawie obowiązujących przepisów prawa dotyczących zawieszenia postępowania, co dodatkowo czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Ponadto nie budzi wątpliwości, że kwestionowane postanowienie odpowiada także wszystkim wymogom określonym w Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy prawnej i przytoczenie treści przepisów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Zawiera ono także ich wykładnię wraz z powołaniem orzecznictwa sądów administracyjnych i przytoczeniem poglądów wyrażanych w literaturze. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.