I SA/Wa 318/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej Z. w W. w likwidacji na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej Spółki Akcyjnej Z. w W. w likwidacji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 318/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Minister Gospodarki odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1949 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. Zakłady Przemysłowe "[...] " S.A. - [...]. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. Spółka Akcyjna Zakładów Przemysłowych "[...] " S.A. w W. reprezentowana przez likwidatora, radcę prawnego W. L., wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1949 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. Zakłady Przemysłowe "[...] " S.A. - [...]. W uzasadnieniu żądania podniesiono, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszenie prawa. Na wstępie organ zaznaczył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia toczyło się już wcześniej przed Ministrem Gospodarki z wniosku z dnia [...] lipca 2004 r. R. D. i V. D., reprezentowanych przez radcę prawnego W. L. oraz z wniosku z dnia [...] października 2006 r. Spółki Akcyjnej Zakłady Przemysłowe "[...] ", reprezentowanej przez kuratora - radcę prawnego W. L. Decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2010 r., znak [...], [...], postępowanie z wniosku radcy prawnego W. L. - kuratora Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]", w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia zostało umorzone, z uwagi na brak interesu prawnego kuratora. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne, wskazując, iż z decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2010 r. nie wynikają dla radcy prawnego W. L. - jako likwidatora żadne uprawnienia bądź obowiązki natury prawnej, które uprawniałyby go do żądania ponownego rozpatrzenia sprawy. Następnie wyrokiem z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1367/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładów Przemysłowych "[...]" S.A. w likwidacji na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]lutego 2010 r., podnosząc że nie zostało umorzone postępowanie prowadzone z wniosku R. D. i V. D. mimo, iż w uzasadnieniu decyzji organ prawidłowo wskazał, iż podmioty te jako akcjonariusze Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]" nie są legitymowane do żądania stwierdzenia nieważności aktu nacjonalizacyjnego Spółki Akcyjnej. Ponadto Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że organ prawidłowo wywiódł, że kurator Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]" nie był legitymowany do złożenia w imieniu Spółki wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, gdyż uczynił to z przekroczeniem kompetencji wynikających z art. 42 KC. Natomiast organ w decyzji tej niewłaściwie określił stronę postępowania, wobec której umorzone zostało postępowanie administracyjne. Stroną tą, jak wynika z decyzji jest radca prawny W. L.- kurator Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]", zamiast Spółka Akcyjna Zakładów Przemysłowych "[...]" reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego - kuratora W. L. Ponownie rozpatrując sprawę Minister decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], mając na uwadze wskazania zawarte w ww. wyroku, umorzył postępowanie z wniosku z dnia [...] lipca 2004 r. R. D. i V. D., reprezentowanych przez radcę prawnego W. L. oraz z wniosku z dnia [...] października 2006 r. Spółki Akcyjnej Zakłady Przemysłowe "[...]", reprezentowanej przez kuratora - radcę prawnego W. L., w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] Po rozpatrzeniu skargi Spółki Akcyjnej Zakłady Przemysłowe "[...]" w W. w likwidacji na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1834/12 oddalił skargę, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że prawidłowo Minister stwierdził, iż R. D. i V. D. jako akcjonariusze nie posiadają legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności aktu nacjonalizacyjnego ww. spółki akcyjnej, legitymują się oni bowiem wyłącznie interesem faktycznym, a nie prawnym. Ponadto zasadnie, w ocenie Sądu, Minister Gospodarki umorzył również postępowanie z wniosku ww. Spółki Akcyjnej reprezentowanej w momencie złożenia wniosku przez kuratora spółki. Za prawidłową Sąd uznał również ocenę organu w zakresie braku możliwości zatwierdzenia przez likwidatora czynności kuratora dokonanej z przekroczeniem kompetencji wynikających z art. 42 k.c. Jak podniesiono, brak jest, na gruncie k.p.a możliwości konwalidowania czynności, która w momencie jej dokonywania pozbawiona była prawnej skuteczności. Jednocześnie organ w uzasadnieniu postanowienia zaznaczył, iż w obu ww. wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wypowiedział się w kwestii możliwości wystąpienia przez spółkę reprezentowaną przez likwidatora z wnioskiem stwierdzenie nieważności ww. decyzji nacjonalizacyjnej. Organ rozpatrując nowy wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]" S.A. w W. reprezentowaną przez likwidatora, radcę prawnego W. L. o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia[...] lipca 1949 r. o przejęciu ww. przedsiębiorstw wskazał, że na podstawie materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r., ustalił, że właścicielem przedsiębiorstwa pn. Zakłady Przemysłowe "[...]" S.A. w dniu jego nacjonalizacji była osoba prawna - spółka akcyjna (dowody: odpis wierzytelny z księgi Rejestru Handlowego [...]; odpis wierzytelny z księgi Rejestru Handlowego [...], protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] stycznia 1950 r.). W związku z czym zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., w ocenie Ministra wyłącznie ta spółka, reprezentowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przez powołane do tego organy legitymuje się interesem prawnym do żądania oceny legalności decyzji nacjonalizującej przedmiotowe przedsiębiorstwo. Ponadto wskazał, że stosownie do treści art. 30 § 3 k.p.a. w związku z art. 38 KC, osoba prawna działa przez powołane do tego zgodnie z przepisami prawa organy. Organami spółki akcyjnej są: zarząd, rada nadzorcza i walne zgromadzenie. I tak zarząd, stosownie do art. 368 § 1 Kodeksu spółek handlowych, prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, a prawo członka zarządu do reprezentowania spółki, według art. 372 § 1 tej ustawy, dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki. Zarząd jest organem obligatoryjnym od momentu zarejestrowania spółki akcyjnej. Kompetencje zarządu nie mogą być przejmowane przez inne organy, chyba że wyraźny przepis stanowi inaczej. Reasumując Minister mając na uwadze art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na brak legitymacji prawnej do wystąpienia przez likwidatora – radcę prawnego W. L. w imieniu Spółki z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lipca 1949 r. W jego ocenie wystąpienie przez likwidatora o wszczęcie postępowania nadzorczego dotyczącego skontrolowania prawidłowości podjęcia ostatecznej decyzji administracyjnej nie mieści się w ustawowej, zawartej w art. 468 Kodeksu spółek handlowych, definicji czynności likwidacyjnych. Oznacza to jego zdaniem, że na mocy art. 469 § 1 Kodeksu spółek handlowych likwidator nie jest umocowany (legitymowany) do składania w imieniu spółki tego rodzaju wniosków. Minister w uzasadnieniu swojego postanowienia przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał także, że likwidator nie może zastępować organów spółki i występować w jej imieniu w sprawach nie związanych z jej likwidacją, a zatem wychodzących poza zdefiniowane w art. 468 Kodeksu spółek handlowych czynności likwidacyjne sensu stricto. Likwidator ma prawo zatem podjąć tylko takie dopuszczalne prawem działania, które mają na celu sprawne i szybkie osiągnięcie celu, w jakim został powołany (w rozpatrywanej sprawie przez właściwy sąd), czyli zakończenie działalności spółki w likwidacji. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]" S.A. w W. w likwidacji reprezentowanej przez likwidatora radcę prawnego W. L., postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Minister Gospodarki utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał ponadto, że wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej zmierza do odzyskania, przez byłego właściciela, przedsiębiorstwa przejętego na rzecz Państwa. Wobec tego wszczęcie takiego postępowania w jego ocenie nie mieści się w ramach postępowania likwidacyjnego, którego główną zasadą jest spieniężenie majątku posiadanego przez spółkę. Przysługujące stronie żądanie dokonania oceny legalności orzeczenia administracyjnego nie ma charakteru majątkowego lecz jest jedynie nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Prawa i obowiązki strony kształtujące stosunek administracyjnoprawny są w zasadzie niezbywalne i nie mają charakteru materialnego. Inicjowanie zatem postępowania administracyjnego przez likwidatora zdaniem Ministra wykracza poza zakres jego uprawnień, ściśle określonych w art. 468 § 1 k.s.h. Nie podzielił również opinii wyrażonej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzającej, że postępowanie nieważnościowe należy do czynności z zakresu ściągania wierzytelności, o których mówi art. 468 § 1 k.s.h. Wskazał również, że wystąpienie przez likwidatora w imieniu spółki do Ministra z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. o wszczęcie postępowania nieważnościowego stanowi rozpoczęcie nowych interesów spółki w rozumieniu art. 468 § 1 k.s.h., a tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem jakoby działanie to zaliczało się do zakończenia interesów bieżących spółki, a jednocześnie było wypełnieniem zobowiązania wynikającego z art. 7 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 3 stycznia 1946 r. Minister odnosząc się do przedstawionego przez likwidatora Spółki we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu naruszenia przepisów kodeksu spółek handlowych, tj. art. 466, art. 468 § 1 i art. 469 § 1 k.s.h. wskazał, że do likwidatorów, w oparciu o dyspozycję art. 466 k.s.h. stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu, jednakże nie zarządu jako takiego (likwidatorzy nie wchodzą w skład wewnętrznej struktury spółki). Przysługują im analogiczne prawa jak członkom zarządu, o ile jest to zgodne z celem likwidacji. Likwidator nie jest organem spółki akcyjnej, a jest on odrębnym od spółki podmiotem prawa, który przejmuje obowiązki zarządu, ale tylko w zakresie likwidacji spółki. Ponadto nie może on stanowić żadnych norm wewnętrznych - należy to bowiem jedynie do kompetencji zarządu. Minister wskazał, że wola objawiona przez likwidatora jest jego wolą i nie może być bezpośrednio przypisana spółce, dlatego też przyjąć należy, że działa on w imieniu Spółki, a nie za Spółkę. Ponadto wskazał, że czynności prowadzenia spraw wyznaczone dla likwidatora są ograniczone i istnieje przewaga czynności reprezentacyjnych związanych z dyspozycją majątkiem likwidowanej spółki, podczas gdy większość czynności zarządu to czynności z zakresu prowadzenia spraw. Zgodnie z przepisem art. 468 § 1 k.s.h. likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki - zatem czynności te mają charakter czysto likwidacyjny. Reasumując Minister wskazał, że za prawnie nieskuteczne lub niedopuszczalne należy uznać te czynności likwidatora, które nie mają charakteru czynności likwidacyjnych. Do takich czynności należy w jego ocenie zaliczyć niewątpliwie wystąpienie likwidatora w imieniu spółki likwidowanej z wnioskiem (nieważnościowym), gdyż jego umocowanie dotyczy jedynie prowadzenia spraw w zakresie likwidacji danej spółki. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka Akcyjna Zakładów Przemysłowych "[...]" w W. w likwidacji reprezentowana przez likwidatora radcę prawnego W. L. W uzasadnieniu skargi likwidator skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o poprzedzającego je postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania tj. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28. 61 § 1 i 6la § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...].07.2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej wniesiony został przez stronę Spółkę Akcyjną Zakładów Przemysłowych "[...]" w W. w likwidacji, reprezentowaną przez likwidatora, która będąc podmiotem, do której skierowana była decyzja nacjonalizacyjna, ma interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej oraz art. 157 § 1 i 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; 2) przepisów prawa materialnego tj. art. 466, 468 §1 i 469 §1 kodeksu spółek handlowych w związku z art. 6 i 28 k.p.a. poprzez sprzeczne z tymi przepisami ustalenie zakresu uprawnień likwidatora prowadzące do uznania przez organ administracji, że likwidator nie jest umocowany do składania w imieniu spółki wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem jego skutkiem była odmowa wszczęcia postępowania oraz naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 k.p.a. i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydawanie odmiennych decyzji w podobnych sprawach i nierówne traktowanie skarżącej skutkujące podważeniem zaufania do władzy publicznej. W obszernym uzasadnieniu skargi likwidator przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumenty mające uzasadniać uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Organ nadzoru odmówił skarżącej Spółce Akcyjnej Zakładów Przemysłowych "[...]" z siedzibą w W. w likwidacji reprezentowanej przez likwidatora – radcę prawnego W. L. - wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1949 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. Zakłady Przemysłowe "[...] " S.A. – [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że likwidator – radca prawny W. L. nie posiada legitymacji prawnej do wystąpienia z powyższym wnioskiem w imieniu Spółki Akcyjnej Zakłady Przemysłowe "[...]" S.A. w W. Powołując się na stanowisko doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych Minister wywiódł , że wystąpienie przez likwidatora z żądaniem wszczęcia postępowania nadzorczego nie mieści się w ramach jego uprawnień do wykonywania czynności likwidacyjnych wynikających z treści art. 468 k.s.h. Powyższe oznacza natomiast, że nie jest on umocowany do złożenia wskazanego wniosku w imieniu spółki na podstawie art. 469 § 1 k.s.h. Skarżąca spółka reprezentowana przez likwidatora kwestionuje to stanowisko argumentując w oparciu o odmienne orzeczenia sądów, że zgodnie z art.446 k.s.h. do likwidatorów mają zastosowanie przepisy dotyczące członków zarządu spółki, natomiast w myśl art. 469 § 1 k.s.h. mają oni prawo prowadzić sprawy spółki oraz ją reprezentować. Podkreśla ponadto, że za nacjonalizację Spółki Akcyjnej Zakłady Przemysłowe "[...] " S.A. nie zostało dotychczas zapłacone odszkodowanie. Aby skutecznie żądać jego zapłaty na podstawie art. 417 (1) k.c., należy uzyskać prejudykat w postaci stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu spółki na własność Państwa. W ocenie skarżącej wniosek złożony przez likwidatora – radcę prawnego W. L. nie ma na celu zainicjowania nowych interesów spółki lecz wypełnienie czynności likwidacyjnych. Spółka ma bowiem wierzytelność wobec Skarbu Państwa za dokonane przejęcie prawa własności przedsiębiorstwa, której wyegzekwowanie należy do zakresu obowiązków likwidatora. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niniejszej skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 61a § 1 gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ma zatem miejsce między innymi wtedy, gdy osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Wiedza notoryjna Sądu, treść uzasadnień zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji oraz stanowisko skarżącej spółki jednoznacznie wskazują na fakt, że w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnych, w kontekście legitymacji procesowej likwidatorów do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru, orzecznictwo sądów i doktryna prawa zajmują sprzeczne stanowiska. Sąd, w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, podziela pogląd skarżącej spółki poparty treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 706/10, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego mieści się w granicach kompetencji likwidatora spółki określonych w treści art. 468 k.s.h. W szczególności na aprobatę zasługuje przedstawione w nim stanowisko, że zgodnie z zakresem swoich obowiązków likwidatorzy mają obowiązek wyegzekwowania od dłużników wszelkich wierzytelności, jakie przypadają spółce. W celu ich ściągnięcia mogą podejmować wszelkie niezbędne czynności, prowadzić postępowania sądowe i egzekucyjne (J. Frąckowiak w: J. Frąckowiak, A. Kidyba, K. Kruczalak, W. Pyzioł, I. Weiss "Kodeks handlowy. Komentarz" W. Pr. 1999 s. 637 uw. 3). Reprezentując spółkę w oparciu o treść art. 469 § 1 k.s.h., likwidator może, zdaniem Sądu, skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizującego jej majątek w sytuacji, w której – gdyby doszło do stwierdzenia jego nieważności bądź stwierdzenia wydania orzeczenia z naruszeniem prawa – doszłoby do ściągnięcia wierzytelności. Takie działanie likwidatora mieści się bowiem w granicach jego kompetencji, określonych w art. 468 k.s.h. W niniejszej sprawie wnioskodawcą jest Spółka Akcyjna Zakładów Przemysłowych "[...]" z siedzibą w W. w likwidacji, posiadająca osobowość prawną i mająca interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Likwidator reprezentuje spółkę w oparciu art. 469 § 1 k.s.h, a złożony wniosek służy realizacji celu likwidacji, który nakierowany jest na ściągnięcie wierzytelności należnych spółce stosownie do obowiązków likwidatora wynikających z dyspozycji art. 468 § 1 zd. 1 w zw. z art. 469 § 1 k.s.h. Niewątpliwym jest bowiem, że działania skutecznie zmierzające do ściągnięcia wierzytelności wymagać mogą wytoczenia powództwa przed sądem powszechnym, wniesienia wniosku w postępowaniu egzekucyjnym, oraz wywiedzenia wniosku w postępowaniu administracyjnym, zarówno w zwyczajnym jak i nadzwyczajnym. Sąd podziela zatem pogląd skarżącej Spółki Akcyjnej Zakładów Przemysłowych " "[...]" z siedzibą w W., w likwidacji zawarty w skardze, że powyższe nie jest czynnością, która może być zakwalifikowana jako zainicjowanie nowych interesów spółki w rozumieniu art. 468 § 1 zd. 2 k.s.h. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 P.p.s.a.