I SA/Łd 978/14

Dnia 4 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości i podatku akcyzowego 1) uchyla zaskarżoną interpretację; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko spółki - przedstawione we wniosku z dnia 16 stycznia 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych - jest prawidłowe podatku od nieruchomości i podatku akcyzowego - jest nieprawidłowe. We wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe. Wskazała, że będzie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie magazynowania i działalności usługowej wspomagającej transport. Działalność ta prowadzona będzie zarówno w kraju jak i za granicą, również na terenie krajów spoza Unii Europejskiej. Spółka będzie świadczyć usługi magazynowania również dla podmiotów zagranicznych spoza Unii Europejskiej (np. Szwajcarii). W związku ze świadczeniem tych usług będzie wystawiać faktury za magazynowanie dla zagranicznego kontrahenta. Magazynowanie to odbywać się będzie na terenie Polski. Spółka może również świadczyć usługi innego rodzaju, w szczególności wspomagające transport i usługi te mogą być świadczone na rzecz podmiotów zagranicznych i na terenie poza Unią Europejską. Spółka chce mieć zatem pewność jak powinny być wystawiane faktury, jeżeli usługa została wykonana na rzecz kontrahenta spoza Unii Europejskiej na terenie Polski, gdzie obowiązuje wystawianie faktur z podatkiem od towarów i usług, a kontrahent ma siedzibę w Szwajcarii lub innym kraju spoza Unii Europejskiej oraz jak powinny być wystawiane faktury w przypadku świadczenia usług na terenie poza Unią Europejską (również na rzecz kontrahenta mającego siedzibę w Szwajcarii). W związku ze świadczeniem usług przez spółkę istnieje możliwość wystąpienia u podatnika nadpłat w podatku od towarów usług. W związku z tym, podatnik mając na uwadze zobowiązania podatkowe powstające na bieżąco z tytułu prowadzonej działalności przewiduje możliwość skorzystania z instytucji zaliczenia nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych. Wobec licznych wątpliwości występujących w zakresie instytucji zaliczenia, podatnik chciałby wiedzieć kiedy i w jaki sposób będzie mógł skorzystać z rzeczonej instytucji. W piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, spółka stwierdziła, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług a kontrahent ze Szwajcarii, na rzecz którego wnioskodawca będzie świadczyć usługi, będzie podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług. Dodatkowo wyjaśnił, że usługa magazynowania będzie dotyczyć towarów tekstylnych. Miejsce, gdzie wnioskodawca będzie magazynował towary należące do kontrahenta mającego siedzibę w Szwajcarii, będzie nieruchomością w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. W ramach usługi magazynowania wnioskodawca będzie wykonywał rozładunek i załadunek towaru, przechowywanie i odpowiednie zabezpieczenie towaru przed zniszczeniem, przepakowywanie towaru, przygotowanie towaru do dalszego transportu. Usługi magazynowania będą stanowić jedno kompleksowe świadczenie. Kontrahent mający siedzibę w Szwajcarii nie będzie miał żadnych uprawnień w stosunku do nieruchomości, na której wykonywana będzie usługa magazynowania. W zakres usług wspomagających transport, świadczonych przez wnioskodawcę na rzecz kontrahenta mającego siedzibę w Szwajcarii, wchodzić będzie wystawianie dokumentów spedytorskich, listów przewozowych i załatwianie formalności celnych. W ramach usług wspomagających transport będzie mieściła się usługa polegająca na wykonywaniu czynności bezpośrednio związanych z organizacją eksportu towarów, w szczególności wystawianiu dokumentów spedytorskich i załatwianiu formalności celnych. Wnioskodawca przewiduje powstanie nadpłaty w podatku od towarów i usług. Nadpłata będzie wynikała z faktu, że mogą zdarzyć się okresy rozliczeniowe, w których wartość faktur zakupowych będzie wyższa niż wartość faktur sprzedażowych. Spółka będzie wykazywać rzeczone nadwyżki na deklaracjach VAT-7. Wnioskodawca pod pojęciem inne należności podatkowe rozumie wskazane poniżej należności podatkowe (inne niż podatek od towarów i usług). Wnioskodawca nie będzie mieć zaległości podatkowych. Będzie składać wnioski o zaliczenie nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań podatkowych. Wnioski te będą składane odpowiednio do rodzaju zobowiązania podatkowego do odpowiednich organów. Wnioskodawca zamierza składać wnioski o zaliczenie nadpłaty przed upływem terminu płatności zobowiązania podatkowego, na moment złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet innych należności podatkowych. Nie będzie posiadał zaległości podatkowych w organie podatkowym, w którym wystąpi nadpłata podatku od towarów i usług. W związku z powyższym opisem zadano poniższe pytania. 1. Jaka faktura powinna być wystawiona przez Spółkę za usługi magazynowania towaru należącego do kontrahenta mającego siedzibę w Szwajcarii, tj. czy faktura powinna zawierać podatek od towarów i usług? 2. Jaka faktura powinna być wystawiona przez Spółkę za usługi wspomagające transport wykonywane na rzecz kontrahenta mającego siedzibę w Szwajcarii (usługi wykonywane na Szwajcarii)? 3. Z jaką datą następuje zaliczenie nadpłaty podatku od towarów i usług określonej w zeznaniu VAT-7 na poczet innych należności podatkowych? 4. Czy istnieje możliwość zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych? 5. Czy istnieje możliwość zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet należności z tytułu podatku akcyzowego? 6. Czy istnieje możliwość zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet należności z tytułu podatku od nieruchomości? 7. Czy w przypadku złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych należących do właściwości organu innego niż urząd skarbowy, podatnik ma obowiązek złożenia wniosku o zaliczenie w organie pobierającym taki podatek, czy też urząd skarbowy sam przesyła rzeczony wniosek do odpowiedniego organu? Zaskarżoną interpretacją organ udzielił odpowiedzi w zakresie pytań od nr 3 do 7, natomiast kwestie dotyczące podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych rozpatrzone zostały w odrębnych postępowaniach. Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej jako "o.p."), nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Za nadpłatę uważa się zaś nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek (art. 72 § 1 pkt. 1 o.p.). W sytuacji, gdy podatnik podatku od towarów i usług składa deklaracje miesięczne, nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej (art. 73 § 1 pkt. 1 o.p.). W ocenie wnioskodawcy, z przytoczonych przepisów wynika, że zaliczenie nadpłaty z urzędu następuje zatem w momencie powstania nadpłaty (w sytuacji, gdy na podatniku ciążą zaległości podatkowe bądź istnieją bieżące zobowiązania podatkowe, tj. takie, których termin płatności jeszcze nie minął), natomiast w przypadku przyszłych zobowiązań podatkowych, momentem tym będzie powstanie tego zobowiązania. Wobec faktu, że podatek dochodowy od osób fizycznych, podatek akcyzowy, podatek od nieruchomości niewątpliwie są zobowiązaniami podatkowym w ocenie wnioskodawcy istnieje możliwość takiego zaliczenia. Zobowiązania przyszłe, to te, które jeszcze nie powstały. Podatnik we wniosku powinien wskazać na jakie zobowiązania ma być zaliczona nadpłata, poprzez określenie rodzaju zobowiązania i terminu jego powstania. Przepisy prawa podatkowego nie określają szczegółowo do którego organu wniosek winien być złożony. W ocenie wnioskodawcy, wobec niedoprecyzowania przez ustawodawcę kwestii składania rzeczonego wniosku, oczywistym jest, że wniosek winien być złożony do organu dysponującego nadpłatą. Dalsze postępowanie w zakresie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania podatkowego winno odbywać się zatem w ramach organu podatkowego, w którym podatnik złożył wniosek o zaliczenie. Organ uznał, wydając zaskarżoną interpretację, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego dotyczącego ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet należności publicznoprawnych z tytułu podatku: dochodowego od osób fizycznych - jest prawidłowe, podatku od nieruchomości i podatku akcyzowego - jest nieprawidłowe. W ocenie organu, czynność zaliczenia zwrotu podatku na zobowiązania podatkowe podatnika nie może bowiem zostać dokonana z naruszeniem właściwości organu podatkowego. W szczególności, organ podatkowy nie może wydać postanowienia w sprawie takiego zaliczenia, które skutkowałoby wygaśnięciem zobowiązania z tytułu podatku, którego ustalanie lub określanie i pobór pozostaje we właściwości innego organu podatkowego. Organ wskazał, iż w analizowanym przypadku, wnioskodawca zamierza składać deklarację podatku od towarów i usług VAT-7, w której będzie wykazana nadwyżka podatku naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi wraz z wnioskiem o zaliczenie kwoty zwrotu podatku na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu jego zobowiązania jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. W sytuacji, gdy powyższy wniosek dotyczy bieżących zobowiązań wnioskodawcy nieznanych organowi podatkowemu (np. z tytułu zaliczek na podatek dochodowy), z momentem jego wpływu wraz z deklaracją VAT-7 do urzędu skarbowego, organ podatkowy uzyska informacje o istnieniu po stronie podatnika nieuregulowanego zobowiązania, w danej wysokości, z określonego tytułu oraz prawa do zwrotu podatku, a także zapozna się z oświadczeniem woli podatnika, co do sposobu rozporządzenia przysługującymi mu z tytułu zwrotu podatku środkami pieniężnymi, znajdującymi się na rachunku bankowym organu podatkowego. Zaliczenie kwoty zwrotu podatku na poczet wskazanego we wniosku zobowiązania nastąpi w dacie złożenia, tj. fizycznego wpływu do organu podatkowego, wniosku o dokonanie tego zaliczenia. W analizowanym przypadku data ta będzie tożsama z datą złożenia deklaracji VAT-7 wykazującej przysługujący wnioskodawcy zwrot podatku. Z chwilą tego zaliczenia dojdzie do wygaśnięcia wskazanego we wniosku zobowiązania (art. 59 § 1 pkt. 4 o.p.). W sytuacji natomiast, gdy wraz z deklaracją VAT-7 wnioskodawca składałby wniosek o zaliczenie wykazanej w tej deklaracji kwoty zwrotu podatku od towarów i usług na poczet jego przyszłych zobowiązań podatkowych jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, uregulowanie tych zobowiązań poprzez zaliczenie zwrotu podatku nastąpi dopiero, gdy zobowiązania te powstaną (tj. zaistnieją jako zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w określonej wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego) i będą znane organowi podatkowemu. Innymi słowy, organ podatkowy zaliczy zwrot podatku na poczet przyszłych zobowiązań spółki z określonego tytułu, a następnie, gdy powstaną bieżące zobowiązania jednostki z tego tytułu, dokona zaliczenia zwrotu podatku na istniejące zobowiązania, co skutkować będzie ich wygaśnięciem (art. 59 § 1 pkt. 4 o.p.). Zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych winno nastąpić zgodnie z treścią art. 76b o.p., tj. z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. Odnosząc się do pozostałych należności wymienionych we wniosku, organ podniósł, że stosownie do art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w tej ustawie, w tym w sprawie podatku od nieruchomości, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). W myśl natomiast art. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm.) organami podatkowymi właściwymi w zakresie akcyzy są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej. Wobec powyższego, w ocenie organu, skoro naczelnik urzędu skarbowego nie jest organem właściwym w sprawach należności wnioskodawcy z tytułu podatku od nieruchomości i podatku akcyzowego, nie może dokonywać zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na te zobowiązania publicznoprawne. Czynność taka naruszałaby bowiem zasadę działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Nie zgadzając się z niniejszym stanowiskiem, strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wydania interpretacji zgodnej z wnioskiem. Organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska. Wobec powyższego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając wydaną interpretację w zakresie możliwości dokonania zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości i podatku akcyzowego i wnosząc o jej uchylenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu wniosku. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 15 § 1 i 2, art. 16 i art. 17 w zw. Z art. 76 o.p. w zw. Z art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych poprzez ich zastosowanie skutkujące uznaniem, że właściwość rzeczowa ogranicza możliwość dokonania zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet należności podatkowych należących do właściwości innych organów podatkowych, a także prawa materialnego, tj. art. 76 § 1 w zw. z art. 76b § 1 i art. 59 § 1 pkt 4 o.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że możliwość dokonania zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług ograniczona jest do należności właściwych dla danego organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że spółka prowadzić będzie działalność gospodarczą w zakresie magazynowania i działalności usługowej wspomagającej transport. Jej działalność prowadzona będzie zarówno w kraju jak i za granicą, również na terenie krajów spoza Unii Europejskiej. Spółka będzie świadczyć usługi magazynowania również dla podmiotów zagranicznych spoza Unii Europejskiej (np. Szwajcarii). W związku ze świadczeniem opisanych usług, będzie wystawiać faktury za magazynowanie dla zagranicznego kontrahenta. Magazynowanie to odbywać się będzie na terenie Polski. Spółka może również świadczyć usługi innego rodzaju, w szczególności wspomagające transport i usługi te mogą być świadczone na rzecz podmiotów zagranicznych również na terenie poza Unią Europejską. Wnioskodawca przewiduje powstanie nadpłaty w podatku od towarów i usług. Nadpłata będzie wynikała z faktu, że mogą zdarzyć się okresy rozliczeniowe, w których wartość faktur zakupowych będzie wyższa niż wartość faktur sprzedażowych. Spółka będzie wykazywać rzeczone nadwyżki na deklaracjach VAT-7. Wnioskodawca będzie składać wnioski o zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 3 pkt. 7 o.p. ilekroć w ustawie jest mowa o zwrocie podatku, rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Z treści art. 5 cytowanej ustawy wynika, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku (art. 59 § 1 pkt. 4 o.p.). Stosownie do treści art. 76 § 1 o.p., nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2, zgodnie z którym nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku - na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wystąpi o ich zwrot. Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 omawianej ustawy stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku (art. 76b o.p.). Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt. 1, następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. Z powyższego wynika zatem, iż nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem są zaliczane z urzędu między innymi na poczet bieżących zobowiązań lub zaległości podatkowych, zaś na wniosek podatnika możliwe jest także zaliczenie nadpłat (w całości lub w części) na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych podatnika. Zwrot podatku może zatem służyć uregulowaniu zaległości podatkowych - tj. podatku niezapłaconego w terminie płatności, a także niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek, w tym również zaliczki, której mowa w art. 23a o.p., lub raty podatku (art. 51 § 1 - 2 o.p.). Zaliczenie zwrotu podatku na zaległości podatkowe jest dokonywane z urzędu dotyczy tych zaległości, o których wiadomo organowi podatkowemu. Może także służyć uregulowaniu bieżących zobowiązań podatkowych, tj. istniejących zobowiązań podatkowych, których termin płatności jeszcze nie upłynął (podatku, a także zaliczki na podatek, w tym również zaliczki, o której mowa w art. 23a o.p., lub raty podatku, których termin zapłaty jeszcze nie upłynął) i wówczas zaliczenie zwrotu podatku na bieżące zobowiązania podatkowe jest dokonywane z urzędu, przy czym może ono dotyczyć wyłącznie takich bieżących zobowiązań podatnika, o których wiadomo organowi podatkowemu, i wreszcie przyszłych zobowiązań podatkowych, tj. zobowiązań, które na moment złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku, jeszcze nie powstały. Zaliczenie zwrotu podatku w ostatnim z omawianych przypadku jest dokonywane na wniosek podatnika, przy czym wygaśnięcie zobowiązań wskutek takiego zaliczenia zwrotu podatku nie nastąpi wcześniej niż powstanie tych zobowiązań. Zaliczenie zwrotu podatku na zobowiązania podatkowe podatnika jest czynnością materialnotechniczną. Warunkiem formalnym tego zaliczenia jest wydanie stosownego postanowienia, w którym organ podatkowy stwierdza, że na dzień dokonania zaliczenia kwoty zwrotu przestaje istnieć określona zaległość lub bieżące zobowiązanie podatkowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zgodnie z art. 15 § 1 o.p. organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, które ustalane są (§ 2) z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności przepisów o wprowadzeniu programów pilotażowych, o których mowa w art. 5 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.). Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania (art. 16 o.p.). Właściwość rzeczowa naczelników urzędów skarbowych obejmuje m.in. podatek dochodowy od osób prawnych, podatek dochodowy od osób fizycznych oraz podatek od towarów i usług. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 9 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania odpowiednio urzędu skarbowego i izby skarbowej, z uwzględnieniem ust. 9a, a także z uwzględnieniem zadań i terytorialnego zasięgu działania tych organów określonych w programach pilotażowych, o których mowa w ust. 1a i 1b. Organ podniósł, że z opisanego w rozpatrywanym wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawcy będzie przysługiwał zwrot podatku od towarów i usług. Przy czym organem podatkowym właściwym dla spółki w zakresie tego podatku jest naczelnik urzędu skarbowego. W konsekwencji, przedmiotowy zwrot podatku może zostać zaliczony przez ten organ podatkowy na zobowiązania podatkowe spółki pozostające w jego właściwości. Organ wskazał, iż naczelnik urzędu skarbowego jest również organem właściwym dla zainteresowanego w zakresie jego zobowiązań jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Stosownie bowiem do treści art. 8 o.p., płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W myśl natomiast art. 59 § 2 pkt. 2 cytowanej ustawy, zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku. Oznacza to, że zobowiązanie ciążące na płatniku, może zostać uregulowane w formie zaliczenia nadpłaty podatku lub zaliczenia zwrotu podatku - przypadających mu z tytułu jego własnych rozliczeń podatkowych. Zgodnie z powołanymi przepisami, a w szczególności z art. 76b o.p. przepisy art. 76, 76a, 77b i 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt. 1, następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. Z przedstawionego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że spółka, będąca czynnym podatnikiem VAT, będzie wykazywała w deklaracjach VAT-7 nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym i jednocześnie będzie składać wnioski o zaliczenie kwoty zwrotu podatku VAT na poczet różnych zobowiązań, należności publicznoprawnych, do których zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę treść powołanych w uzasadnieniu regulacji prawnych, w sytuacji gdy wskazany wniosek zostanie złożony, kwota nadwyżki w podatku VAT winna zostać odpowiednio zaliczona przez właściwy dla spółki, jako podatnika VAT, organ podatkowy. Sąd z cała stanowczością pragnie podnieść, iż wbrew stanowisku organu, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej istnieje możliwość zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet zobowiązań podatkowych, dla których właściwy jest inny organ podatkowy, aniżeli organ właściwy dla rozliczeń podatku od towarów i usług. W takim przypadku spółka winna złożyć wraz z deklaracją VAT-7, wykazującą podatek VAT do zwrotu, stosowny wniosek opisujący charakter zobowiązania podatkowego oraz organ podatkowy właściwy dla tego zobowiązania. Dyspozycja art. 76 § 1 o.p. dotyczy w sposób ogólny zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań. Natomiast żaden przepis prawa nie ogranicza możliwości dokonania zaliczenia w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 76 o.p. Przepis ten nakłada na organy obowiązek zaliczenia znanej mu nadpłaty na znaną mu zaległość. Nie nakłada natomiast obowiązku poszukiwania innych istniejących zaległości. Dodatkowo z treści art. 76b o.p. nie wynika, że do zaliczenia nadpłaty w podatku VAT, jest inny niż właściwy dla podatnika, organ podatkowy. Zatem w sytuacji, gdy podatnik składa wniosek o zaliczenie przedstawiając jednocześnie dane dotyczące wysokości zobowiązania i dane organu podatkowego, w którym ono widnieje, niewątpliwie występują przesłanki do zaliczenia określonej nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet wskazanych przez podatnika zobowiązań. Jeżeli fakt istnienia zaległości zostanie potwierdzony, to należy uznać, iż brak jest przeszkód prawnych do zaliczenia zwrotu VAT na poczet konkretnych zaległości. Wbrew twierdzeniu organu, na przeszkodzie w dokonaniu zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku VAT na poczet innych zaległości podatkowych w przedstawionej w rozpatrywanym wniosku sprawie nie stoi regulacja zawarta w treści art. 76a § 1 o.p., gdy nadpłata i zaległość będą występować w różnych organach. W świetle przytoczonych powyżej okoliczności oraz regulacji prawnych, w ocenie sądu istnieje możliwość zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet zobowiązań podatkowych, dla których właściwy jest inny organ podatkowy, aniżeli organ właściwy dla rozliczeń podatku od towarów i usług (tak NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie I FSK 577/11). Przepis art. 76 § 1 o.p. nakłada na organy obowiązek zaliczenia znanej mu nadpłaty na znaną mu zaległość. Nie nakłada natomiast obowiązku poszukiwania innych istniejących zaległości. Z treści art. 76b o.p. w żaden sposób nie wynika, jak chce tego organ w zaskarżonej interpretacji, że do zaliczenia nadpłaty w podatku VAT, jest właściwy inny organ podatkowy aniżeli ten, który jest właściwy dla podatnika w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") jest obowiązany uwzględnić przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną. Z uwagi na argumentację wskazaną powyżej sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację w całości, gdyż błędne rozumienie przytoczonych przepisów prawa materialnego spowodowało wyprowadzenie niewłaściwych wniosków, nie znajdujących oparcia w obowiązujących regulacjach prawnych. Strona zaskarżyła niniejszą interpretację w zakresie możliwości dokonywania zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości i podatku akcyzowego. Jednakże należy zwrócić uwagę, iż uzasadnienie interpretacji stanowi jej integralną część. Odnosiło się ono zarówno do sytuacji w części zaskarżonej jak i możliwości dokonania zaliczenia nadpłaty w podatku VAT na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Skoro tak, to również odnośnie części niezaskarżonej zawierało uchybienia spowodowane błędnym rozumieniem cytowanych przepisów, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Usankcjonowanie uzasadnienia dotyczącego części niezaskarżanej prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego przyjęcia za prawidłowe rozumienia tych samych przepisów, które niewłaściwie odczytanie legły u podstaw uchylenia decyzji w zaskarżonym zakresie. Mając niniejsze na względzie, pomimo właściwego rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzi na pytanie co do możliwości dokonania zaliczenia nadpłaty w podatku VAT na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, sąd uchylił rozpatrywaną interpretację w całości. Było to możliwe tym bardziej, że sąd nie jest związany zakresem zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zatem sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność. Kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ono przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli jest wyłącznie orzeczenie organu administracyjnego, a więc stanowisko i argumentacja organu w nim wyrażona oraz w jego uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w sentencji o kosztach orzekając w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. ak