II SO/Po 8/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. M. w przedmiocie wymierzenia grzywny "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia odmówić wymierzenia grzywny /-/ M. Kwiecińska W dniu (...) lipca 2014 r. E. M., reprezentowana przez radcę prawnego G. W., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wymierzenie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. grzywny z tytułu nieprzekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oryginału skargi wraz z załącznikami oraz kompletnych akt administracyjnych. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu powyższego pisma, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu poinformował skarżącą w dniu (...) czerwca 2014 r., że do tego dnia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie przekazało sądowy oryginału skargi wraz z załącznikami oraz kompletnych akt administracyjnych w sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SAB/Po 61/14. Zdaniem wnioskodawczyni oznacza to, że organ nie wywiązał się z obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W odpowiedzi na wniosek "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że po otrzymaniu skargi w dniu (...) maja 2014 r. przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiedź na nią (omyłkowo, bez samej skargi) oraz posiadanymi dokumentami, w określonym ustawowo terminie tj. w dniu (...) czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pismem, które wpłynęło do Spółki w dniu (...) lipca 2014 r. wezwał Przedsiębiorstwo do przesłania oryginału skargi wraz z aktami administracyjnymi oraz aktualnym odpisem KRS w terminie 7 dni. W wykonaniu powyższego zarządzenia spółka w dniu (...) lipca 2014 r., a więc jeszcze przed wniesieniem wniosku o wymierzenie grzywny, przekazał do Sądu wymagane dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. § 2 powyższego artykułu stanowi, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Instrumentem dyscyplinującym organy administracyjne w kwestii przekazania w terminie skargi i akt sprawy jest art. 55 § 1 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 powyższej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Niewątpliwie obowiązek, o jakim mowa w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi spoczywa nie tylko na organie administracji publicznej w sensie ustrojowym, lecz również na podmiotach, które z uwagi na nałożone na nie przepisami prawa administracyjnego kompetencje, należy uznać za organy administracji w sensie funkcjonalnym. Jak bowiem wyjaśniono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2012 r., sygn., akt I OZ 344/12, Baza NSA, nawet przeświadczenie organu, co do którego istnieją wątpliwości, czy jest organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym, o niedopuszczalności otrzymanej skargi nie upoważnia go do odstąpienia od realizacji bezwzględnego obowiązku przekazania sądowi skargi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Kwestie zaś dopuszczalności czy zasadności skargi należą wyłącznie do właściwości sądu administracyjnego rozpoznającego sprawę, który oceni, czy skarga na bezczynność organu czy też innego podmiotu jest dopuszczalna. Oznacza to, że nawet ewentualne późniejsze odrzucenie skargi nie zwalnia danego podmiotu od obowiązku przekazania do sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią oraz kompletnymi aktami administracyjnymi. Kwestia dopuszczalności drogi sądowej ma jednak wpływ na możliwość wymierzenia grzywny, o jakiej mowa w art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SO/Wa 18/11, Baza NSA oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SO/Po 9/11, Baza NSA, wskazujące, że jeżeli podmiot, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego nie jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym, to oceny, czy jest on organem administracji, na którym spoczywają obowiązki określone w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy dokonać ustalając, czy podmiot ten uprawniony jest do wydawania decyzji administracyjnych (postanowień), wydawania aktów lub podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej powyżej ustawy. Ustalenie powyższe jest niezbędne dla oceny dopuszczalności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie sposób przyjąć, aby obowiązki, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej powyżej ustawy, spoczywały na każdym podmiocie, do którego wniesiono skargę, niezależnie od tego, czy w ogóle posiada on określoną przez przepis powszechnie obowiązującego prawa kompetencję do wydawania decyzji (postanowienia), wydawania aktu lub podjęcia czynność, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Założenie takie jest niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Nie sposób bowiem przyjąć, że w praktyce każda osoba fizyczna, osoba prawna, czy też inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, za pośrednictwem której wniesiono skargę do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, jaką pozycję zajmuje jako podmiot prawa (czy jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym) i niezależnie od tego, czy wyposażona jest w kompetencję do wydawania władczych aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, musiałby przekazywać skargę do sądu administracyjnego i liczyć się z sankcją za niewykonanie tej czynności. Innymi słowy, jeżeli dana sprawa nie podlega w ogóle kognicji sądu administracyjnego, to nie można skutecznie żądać wymierzenia organowi w znaczeniu funkcjonalnym grzywny z tytułu nieprzekazania skargi wraz z aktami oraz odpowiedzią na skargę. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 09 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę E. M. na bezczynność "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., wyjaśniając, że w przedmiotowej sprawie "A" nie było podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie jej uwierzytelnionych odpisów akt sprawy, a wniesiona skarga nie podlegała kognicji sądu administracyjnego. W tych okolicznościach faktycznych brak jest podstaw do wymierzenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. grzywny z tytułu braku przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. /-/ M. Kwiecińska