IV SO/Wa 18/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA: - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. C. o wymierzenie grzywny Głównemu Sądowi Łowieckiemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi T. C. na orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. sygn. [...] utrzymujące w mocy orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej zawieszenia w prawach członka postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. T. C. wniósł za pośrednictwem Polskiego Związku Łowieckiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. sygn. [...], którym utrzymano w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Łowieckiego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. sygn. [...] o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej zawieszenia w prawach członka zrzeszenia Polski Związek Łowiecki na okres ośmiu miesięcy. Przy piśmie z dnia 19 kwietnia 2011 r. prezes Głównego Sądu Łowieckiego zwrócił skarżącemu wniesioną skargę. Poinformował jednocześnie, że orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego są ostateczne i w trybie zwyczajnym odwołanie od nich nie przysługuje. Wskazał, że w szczególności do kontroli takiego orzeczenia nie jest właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Nadmienił, że zgodnie z art. 33 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie w sprawach nabycia lub utraty członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim zainteresowany może po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego dochodzić swoich praw na drodze sądowej przed sądem powszechnym. Pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. T. C. wniósł o wymierzenie Głównemu Sądowi Łowieckiemu grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 tej ustawy. Odnosząc się do stanowiska Prezesa Głównego Sądu Łowieckiego zawartego w piśmie z dnia 19 kwietnia 2011 r., działający przez radcę prawnego skarżący podniósł, że art. 33 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie nie ma zastosowania w jego sprawie, bowiem nie utracił on członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim. Jego skarga ma na celu zweryfikowanie zasadności orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ppsa). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Treść powołanych przepisów ppsa należy interpretować w ścisłym powiązaniu z regulacjami wyznaczającymi podmiotowy i przedmiotowy zakres wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, a w pierwszym rzędzie z właściwymi przepisami Konstytucji RP. Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne. Ustrój i właściwość sądów i postępowanie przed nimi określają ustawy ( art. 176 ust. 2). Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184). Ostatnią z powołanych norm konstytucyjnych ustawodawca rozwinął w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Z powołanych norm konstytucyjnych, kształtujących podstawy systemu sądownictwa w Rzeczpospolitej Polskiej oraz z normy zawartej w art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych można wyprowadzić dwa zasadnicze dla oceny dopuszczalności przedmiotowego żądania, wnioski. Po pierwsze, ustrojodawca założył określenie właściwości sądów administracyjnych przez ustawodawcę w sposób pozytywny oraz ustanowił tzw. domniemanie właściwości sądów powszechnych. Po drugie, wymiar sprawiedliwości sprawowany przed sądy administracyjne obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej. Powołane normy konstytucyjne i ustawowa operują pojęciem "administracji publicznej". Analizując pojęcie "administracji publicznej" w z zakresie podmiotowym, bo taki jest istotny z punktu wiedzenia obowiązków wynikających z art. 54 § 1 ppsa stwierdzić należy, że w tym znaczeniu oznacza ono ogół podmiotów (organów administracyjnych) wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej. Jeżeli podmioty te wydają akty lub podejmują czynności opisane w art. 3 § 2 ppsa, to w tym zakresie ich działalność podlega kontroli sądów administracyjnych z zastrzeżeniem wynikającym z art. 5 ppsa. Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kognicja sądów administracyjnych może być kreowana także przez przepisy szczególne, co znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 3 ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Podsumowując tę część rozważań należy skonstatować, że aby w ogóle mogła być mowa o kontroli sądowoadministracyjnej, to przedmiotem skargi musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych, a działalność ta musi być wykonywana przez organy administracji publicznej. Dla oceny, czy zaskarżone przez T. C. orzeczenie łowieckiego sądu dyscyplinarnego (Głównego Sądu Łowieckiego) jest aktem wydanym przez organ administracji publicznej, na którym spoczywają obowiązki określone w art. 54 § 2 ppsa konieczne jest odniesienie się do prawnego charakteru form działania administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 4 ppsa. Pierwsze z nich (decyzje administracyjne) to wydane na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władcze i jednostronne akty, rozstrzygające konkretną sprawę i skierowane do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem administracji węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (zob. np. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 26). Podobny charakter mają drugie z nich (postanowienia), które są procesową formą aktu administracyjnego indywidualnego, podejmowaną w sformalizowanym postępowaniu, a różnią się od decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia. Z kolei w odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalone jest stanowisko, że: 1) mają one charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji administracyjnej lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, 3) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli, 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (zob. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 31-32, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II GSK 265/07. http://orzeczenia.nsa.gov.pl i z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1420/06. Niepublikowane, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 238/07. http://orzeczenia.nsa.gov.pl i z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1364/07. Lexpolonica nr 1781474). Decyzje administracyjne wydawane są w sformalizowanym postępowaniu przez organy administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w tej prawnej formie działania (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Mogą być one wydawane również przez inne organy państwowe oraz przez inne podmioty, jeżeli są one powołane do załatwiania spraw w tej formie (art. 1 pkt 2 k.p.a.). Organy administracji, o których mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. określa się mianem organów administracji w znaczeniu ustrojowym, zaś inne organy państwowe i podmioty, o których mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a. to tzw. organy administracji w znaczeniu funkcjonalnym. Legalną definicję organów administracji publicznej zawarto w art. 5 § 1 pkt 3 k.p.a. Organy administracji w znaczeniu ustrojowym zdefiniowano poprzez ich wyliczenie. Zaliczono do nich: ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej) i organy jednostek samorządu terytorialnego. W tym samym przepisie do organów administracji publicznej zaliczono też organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, czyli organy administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. W toku prowadzonych postępowań zarówno jedne, jak i drugie z doktrynalnie wyróżnionych organów administracji publicznej mogą wydawać także rozstrzygnięcia o charakterze procesowym - postanowienia. Kodeks postępowania administracyjnego nie znajduje zastosowania do wydawania aktów i podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Procedura ich wydawania, czy podejmowania ma uproszczony charakter w stosunku do procedury regulowanej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże, jeśli chodzi o podmioty uprawnione do wydawania aktów lub podejmowania czynności, to sytuacja jest podobna, jak w przypadku decyzji administracyjnych. Ponieważ uprawnienie do wydania aktu lub podjęcia czynności musi zawsze mieć oparcie w przepisie powszechnie obowiązującego prawa, to organami administracji, których akty lub czynności będą podlegać kontroli sądów administracyjnych będą te podmioty, które prawodawca wyposażył w kompetencję do ich wydawania lub podejmowania. Będą to organy administracji w znaczeniu funkcjonalnym, co nie zmienia faktu, że zwykle jednocześnie będą to organy administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym. Treść art. 54 § 2 ppsa i art. 55 § 1 ppsa jednoznacznie wskazuje na to, że obowiązek przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę spoczywa tylko na organie administracji, i że tylko na organ administracji można nałożyć grzywnę za niewywiązanie się z tego obowiązku. Jeżeli podmiot, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego nie jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym, to oceny, czy jest on organem administracji, na którym spoczywają obowiązki określone w art. 54 § 2 ppsa należy dokonać ustalając, czy podmiot ten uprawniony jest do wydawania decyzji administracyjnych (postanowień), wydawania aktów lub podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Ustalić należy zatem, czy jest on organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym. Ustalenie, o którym mowa jest niezbędne dla oceny dopuszczalności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa, ponieważ nie sposób przyjąć, że obowiązki, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa spoczywają na każdym podmiocie, do którego wniesiono skargę, niezależnie od tego, czy w ogóle posiada on określoną przez przepis powszechnie obowiązującego prawa kompetencję do wydawania decyzji (postanowienia), wydawania aktu lub podjęcia czynność, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Założenie takie jest niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Nie sposób bowiem przyjąć, że w praktyce każda osoba fizyczna, osoba prawna, czy też inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, za pośrednictwem której wniesiono skargę do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, jaką pozycję zajmuje jako podmiot prawa (czy jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym) i niezależnie od tego, czy wyposażona jest w kompetencję do wydawania władczych aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, musiałby przekazywać skargę do sądu administracyjnego i liczyć się z sankcją za niewykonanie tej czynności. Przy takim założeniu grzywnę można by nałożyć np. na spółkę akcyjną za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na uchwałę walnego zgromadzenia wspólników tej spółki w sprawie udzielenia absolutorium członkom organów tej spółki, czy też na osobę fizyczną ze nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi jej znajomego, w którym żąda zwrotu pożyczonych pieniędzy. Główny Sąd Łowiecki nie jest organem administracji publicznej ani w znaczeniu ustrojowym, ani w znaczeniu funkcjonalnym. Z tego względu niedopuszczalne jest wymierzenie mu grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 ppsa za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na orzeczenie dyscyplinarne. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 Nr 127, poz. 1066 ze zm.) Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Mocą art. 32 ust. 2 Prawa łowieckiego Polski Związek Łowiecki posiada osobowość prawną. Jednym z warunków uzyskania członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim jest złożenie deklaracji członkowskiej (art. 32 ust. 5 pkt 5 Prawa łowieckiego). Z kolei jednym z ustawowo powierzonych zadań Polskiego Związku Łowieckiego jest prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego (art. 34 pkt 6 Prawa łowieckiego). Określenie sankcji za naruszenie obowiązków członkowskich stanowi jeden z obligatoryjnych elementów statutu Polskiego Związku Łowieckiego (art. 32 ust. 4 pkt 11 Prawa łowieckiego). Powołane przepisy Prawa łowieckiego wyraźnie wskazują, że ustawodawca powierzył wykonywanie orzecznictwa dyscyplinarnego za naruszenie obowiązków członka Polskiego Związku Łowieckiego organom Zrzeszenia, w którym członkowstwo ma dobrowolny charakter. XXI Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego w dniu 2 lipca 2005 r. podjął uchwałę w sprawie Statutu Polskiego Związku Łowieckiego. W § 98 ust. 3 pkt 1 Statutu przewidziano, że organami postępowania dyscyplinarnego są Główny Sąd Łowiecki i okręgowe sądy łowieckie. W § 136 i następnych Statutu uregulowano postępowanie dyscyplinarne i określono ustrój sądownictwa łowieckiego. W § 141 ust. 2 jako kary dyscyplinarne zasadnicze przewidziano: naganę, zawieszenie w prawach członka Zrzeszenia na okres od 6 miesięcy do lat 3 oraz wykluczenie ze Zrzeszenia. Z kolei w § 19 pkt 2 Statutu, jako jeden z powodów utraty członkostwa przez osobę fizyczną przewidziano wykluczenie ze Zrzeszenia. Powołane regulacje dotyczące podstawy funkcjonowania łowieckiego sądownictwa dyscyplinarnego, jego ustroju i postępowania przed jego organami dowodzą, że orzeczenia łowieckich sądów dyscyplinarnych nie są aktami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jak to wskazuje T. C. w dołączonej do przedmiotowego wniosku skardze. Twierdzenie to jest niedopuszczalne już z tego względu, że podstawy do wydawania tych orzeczeń nie stanowi akt powszechnie obowiązującego prawa, a Statut zrzeszenia, o dobrowolnym charakterze, na którego organy - w ramach konstytucyjnie gwarantowanej wolności działania - ustawodawca scedował prowadzenie sądownictwa dyscyplinarnego. Warunkiem poddania się łowieckiemu sądownictwu dyscyplinarnemu jest wszakże uprzednie złożenie deklaracji członkowskiej i uiszczenie wpisowego (art. 32 ust. 5 pkt 5 Prawa łowieckiego). Złożenie deklaracji członkowskiej jest równoznaczne ze zobowiązaniem się do ścisłego przestrzegania postanowień Prawa łowieckiego i Statutu Polskiego Związku Łowieckiego. Należy wszakże zwrócić w tym miejscu uwagę, że w przepisach Prawa łowieckiego ustawodawca powierzył Polskiemu Związkowi Łowieckiemu wykonywanie kompetencji Państwa, jak na przykład prowadzenie gospodarki łowieckiej, ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych oraz czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich (art. 34 pkt 1, 4 i 5 Prawa łowieckiego), a co szczególnie istotne zastrzegł możliwość prowadzenia polowań tylko przez osoby będące członkami Polskiego Związku Łowieckiego lub spełniających ustawowo określone kryteria cudzoziemców (art. 42 ust. 1 Prawa łowieckiego). Z tych względów przewidział też możliwość dochodzenia praw wynikających z nabycia lub utraty członkostwa na drodze sądowej, stanowiąc w art. 33 ust. 6 Prawa łowieckiego, że w sprawach nabycia lub utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim oraz utraty członkostwa w kole łowieckim zainteresowany może - po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego - dochodzić swoich praw na drodze sądowej. Ze względu na wzmiankowaną wyżej zasadę domniemania właściwości sądów powszechnych droga sądowa gwarantowana powołanym przepisem służyć będzie przed właściwym sądem powszechnym, co znajduje potwierdzenie w przepisach Statutu Polskiego Związku Łowieckiego. W § 7 ust. 8 Statutu przewidziano mianowicie, że po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego, w sprawach związanych z odmową przyjęcia do Zrzeszenia, zainteresowany może dochodzić swych praw na drodze sądowej przed sądem powszechnym. W § 25 Statutu postanowiono natomiast, że po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego, w sprawach dotyczących utraty członkostwa w Zrzeszeniu, zainteresowany może dochodzić swoich praw na drodze sądowej przed sądem powszechnym. Kontrolę działalności Zrzeszenia w postępowaniu przed sądem ustawodawca przewiedział zatem w takim zakresie, w jakim działalność ta może prowadzić do pozbawienia regulowanego ustawą Prawo łowieckie prawa wykonywania polowania. Kontrola ta sprawowana jest przez sądy powszechne i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że organy Polskiego Związku Łowieckiego, podejmujące działania decydujące o nabyciu lub utracie członkowstwa w Zrzeszeniu działają w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a tym bardziej, że działają w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 ppsa). W konsekwencji niedopuszczalne jest przyjęcie, że organy Polskiego Związku Łowieckiego, w tym sądy łowieckie są organami administracji rozstrzygającymi w formach działania administracji publicznej, które podlegają kontroli sadów administracyjnych, a wiec organami, na których mógłby spoczywać obowiązek ustanowiony przepisem art. 54 § 2 ppsa. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby kognicję sądów administracyjnych w stosunku do orzeczeń dyscyplinarnych wydawanych wobec myśliwych, jak ma to miejsce np. w przypadku funkcjonariuszy policji, funkcjonariuszy straży granicznej, czy strażaków. Ustalenie, że orzeczenia dyscyplinarne sądów łowieckich nie są decyzjami administracyjnymi, postanowieniami, ani aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 4 ppsa oraz, że brak jest regulacji szczególnej, która dopuszczałaby możliwość zaskarżania tych orzeczeń do sądów administracyjnych, ostatecznie wyklucza przyjęcie, że Główny Sąd Łowiecki jest organem administracji zobowiązanym do przekazania Sądowi skargi na orzeczenie dyscyplinarne wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ustalenie to staje się tym bardziej aktualne, gdy przypomni się, że ustawodawca zabezpieczył ochronę praw związanych z nabyciem lub utratą członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim poprzez dopuszczalność skierowania sprawy na drogę postępowania przed sądem powszechnym. Należy też nadmienić, że powołany w uzasadnieniu wniosku wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 16 grudnia 2008 r. (sprawa Frankowicz przeciwko Polsce, skarga nr 53025/99) nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności przedmiotowego wniosku. Wyrok ten zapadł na tle orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego utrzymującego w mocy wyrok okręgowego sądu lekarskiego o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Ponadto, wbrew zawartej we wniosku sugestii, Europejski Trybunał Praw Człowieka nie stwierdził w tej sprawie, że prawo powinno zapewniać możliwość rewizji orzeczeń sądów dyscyplinarnych przez sądy zawodowe. Trybunał wskazał w uzasadnieniu powołanego wyroku, że nawet w sytuacji, gdzie artykuł 6 § 1 Konwencji ma zastosowanie, nałożenie obowiązku orzekania w sprawach dyscyplinarnych na zawodowe organy dyscyplinarne samo w sobie nie stanowi naruszenia Konwencji. Niemniej jednak, w takich okolicznościach Konwencja wymaga zastosowania co najmniej jednego z następujących dwóch systemów: albo zawodowe organy dyscyplinarne same stosują się do wymagań przedmiotowego artykułu, albo nie stosują się do niego, lecz podlegają następnie kontroli organu sądowniczego, który posiada pełne kompetencje i zapewnia gwarancje przewidziane w artykule 6 § 1. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.