II FSK 1506/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała, Protokolant Katarzyna Kwaśniewska - Ciesielska, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1516/14 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego podatku 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1516/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę A. C. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 4 marca 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego podatku. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 4 marca 2014 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "organ I instancji") z dnia 20 września 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu zapłaconego podatku w wysokości 215.070,80 zł. W skardze skierowanej do WSA Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 72 w zw. z art. 73 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "o.p."), wynikające z błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz prawnego; - nieprawidłowe stosowanie art. 70 § 4 o.p. w zakresie ustalenia terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych u dłużnika głównego M. S.A. (dalej także powoływanej jako "Spółka"); - naruszenie art. 59 § 1 o.p. w zakresie nie uwzględnienia podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązań podatkowych dłużnika głównego spółki M. S.A., wskutek ich przedawnienia z dniem 31 grudnia 2009 r.; - naruszenie art. 122 o.p. polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w oparciu o materiały dowodowe jakie organ podatkowy posiada. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że decyzją z dnia 30 września 2009 r. organ I instancji orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r., odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty egzekucyjne. Decyzją z dnia 30 grudnia 2009 r. Dyrektor IS uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej zobowiązania za styczeń i kwiecień 2004 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 665/10, WSA odrzucił skargę wniesioną przez Skarżącego. Decyzją z dnia 18 listopada 2009 r. organ I instancji orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004 r., odsetki za zwłokę od tej zaległości oraz koszty egzekucyjne. Decyzją z dnia 22 lipca 2010 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2485/10, WSA oddalił skargę na tę decyzję. Decyzją z dnia 18 listopada 2009 r. organ I instancji orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r., odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty egzekucyjne. Decyzją z dnia 22 lipca 2010 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy powyższą decyzję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Wa 2484/10, WSA oddalił skargę na tę decyzję. W świetle powyższego wymienione decyzje mają walor decyzji ostatecznych. WSA zauważył, że ustawowy bieg terminu przedawnienia zobowiązań objętych decyzjami o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jak i prawa do wydania tych decyzji rozpoczął się dnia 1 stycznia 2005 r. i upływał dnia 31 grudnia 2009 r. Wszystkie wymienione powyżej decyzje organu I instancji zostały wydane przed dniem 31 grudnia 2009 r., stąd organ ten nie był zobowiązany dokonywać ustaleń w przedmiocie przerwania biegu terminu przedmiotowych zobowiązań podatkowych Spółki. Obowiązek taki ciążył natomiast na Dyrektorze IS, albowiem orzekał on w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za luty 2004 r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. – już po dniu 31 grudnia 2009 r. Decyzje utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji w tym przedmiocie zostały wydane w dniu 22 lipca 2010 r. Tym samym Dyrektor IS obowiązany był dokonać oceny skuteczności dokonania zawiadomieniem z dnia 18 lutego 2008 r. na podstawie m.in. tytułów wykonawczych: [...] – zajęcia wierzytelności Spółki w B. S.A. oddział Z. W związku z tym obowiązany był ocenić również skuteczności doręczenia tego zawiadomienia Spółce. Z tożsamych względów Dyrektor IS obowiązany był dokonać oceny skuteczności dokonania zawiadomieniem z dnia 30 października 2008 r. na podstawie tytułu wykonawczego [...] – zajęcia wierzytelności Spółki w B. S.A. Obowiązany był więc ocenić także skuteczności doręczenia tego zawiadomienia Spółce. Wydając decyzje, Dyrektor IS nie stwierdził aby doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki za te okresy. To z kolei oznacza, że uznał, iż powyższe czynności egzekucyjne zostały dokonane skutecznie, a w związku z tym nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych. Naruszeń w tym zakresie nie stwierdził WSA, który prawomocnymi wyrokami z 21 kwietnia 2011 r. oddalił skargi na decyzje Dyrektora IS z dnia 22 lipca 2010 r. w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu: zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. oraz podatku od towarów i usług za luty 200 4 r. Skoro kwestia przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki, a w konsekwencji również kwestia skuteczności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności Spółki w B. S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 18 lutego 2008 r. oraz zawiadomienia z dnia 30 października 2008 r. - była już rozstrzygnięta w innych postępowaniach zakończonych pozostającymi w obrocie prawnym ostatecznymi decyzjami oraz prawomocnymi wyrokami WSA, to organ podatkowy obowiązany był tę okoliczność uwzględnić i nie mógł dokonać odmiennej oceny tej kwestii w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ponadto badanie kwestii przedawnienia w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ podatkowy przy wydaniu ostatecznych decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych, zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. W przeciwnym wypadku wszczęcie postępowania o stwierdzenie nadpłaty otwierałoby drogę do rozpatrywania sprawy w kolejnej instancji dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zaległości Spółki. WSA podkreślił, że ostateczne decyzje podatkowe mogą być wyeliminowane z obrotu prawnego jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych. Powyższe odnieść należy także do ostatecznych decyzji o rozłożeniu na raty należności wynikających z decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Wyeliminowanie takich decyzji oraz ich skutków nie może nastąpić w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. Niezależnie od powyższego, w ocenie WSA organ podatkowy prawidłowo stwierdził, że w stosunku do zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004 r.; zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz luty i marzec 2004 r. – doszło w dniu 25 lutego 2008 r. do przerwania biegu terminu przedawnienia. Tak więc ich przedawnienie przypadało na dzień 25 lutego 2013 r., bowiem zawiadomieniem z dnia 18 lutego 2008 r. dokonano zajęcia wierzytelności w B. S.A. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 25 lutego 2008 r. O zastosowanym środku egzekucyjnym Spółka została powiadomiona dnia 12 marca 2008 r. Z kolei termin przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003 r. przypadał na dzień 6 listopada 2013 r. Zawiadomieniem z dnia 30 października 2008 r. dokonano skutecznego zajęcia wierzytelności w B. S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 6 listopada 2008 r., natomiast Spółce dnia 20 listopada 2008 r. Wobec tego WSA uznał, że Spółka została prawidłowo powiadomiona o zastosowanych środkach egzekucyjnych, a tym samym doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tymi zajęciami. WSA wskazał, że egzekucja zaległości Spółki w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003 r. prowadzona była na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 października 2008 r., SM [...] a zajęcie wierzytelności w B. S.A. nastąpiło zawiadomieniem o zajęciu z dnia 30 października 2008 r. Przed dokonaniem tego zajęcia w sprawie prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 października 2008 r., SM [...] nie była jeszcze w tej sprawie prowadzona egzekucja, a tym samym nie nastąpił jeszcze zbieg egzekucji, w związku z czym administracyjny organ egzekucyjny był uprawniony do dokonania tego zajęcia. Z uwagi na zbieg tej egzekucji z egzekucją prowadzoną przez Komornika Sądowego, administracyjny organ egzekucyjny nie był uprawniony do dalszego prowadzenia tej egzekucji, co nie ma wpływu na skuteczność dokonanego zajęcia. Z kolei na skuteczność dokonania zajęcia wierzytelności w B. S.A. zawiadomieniem o zajęciu z dnia 18 lutego 2008 r. nie może mieć wpływu okoliczność, że postanowieniem z dnia 8 września 2005r., II Co 1581/05 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi do łącznego prowadzenia egzekucji wyznaczył Komornika Sądowego. Komornik Sądowy to postępowanie egzekucyjne umorzył postanowieniem z 27 października 2006 r. III KM 525/05. W związku z tym administracyjny organ egzekucyjny uprawniony był dokonać zajęcia wierzytelności w B. S.A. zawiadomieniem z dnia 18 lutego 2008 r. Skoro w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r., luty i marzec 2004 r. i zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. i od stycznia do kwietnia 2004 r., to termin przedawnienia tych zobowiązań przypadał na 25 lutego 2013 r., a w przypadku zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. na dzień 6 listopada 2013 r., WSA uznał, że do tego czasu nie doszło do wygaśnięcia zobowiązań Spółki objętych decyzjami o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej i stanowiły one wymagalną zaległość podatkową. Tym samym wpłaty dokonane przez Skarżącego w okresie wskazanym we wniosku z dnia 18 października 2012 r., były wpłatami należnymi i brak jest podstaw do ich zwrotu. Ponadto wydanie decyzji ratalnych wobec Skarżącego wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań ciążących na osobie trzeciej. Dyrektor IS w postępowaniu odwoławczym dokonał ponownego wyliczenia terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki objętych decyzjami o odpowiedzialności Skarżącego. Prawidłowo organ uznał, że data przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003 r., i luty oraz marzec 2004 r. na podmiocie głównym przypadała na dzień 25 lutego 2013 r., a na osobie trzeciej na dzień 10 września 2013 r. Przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2004 r. na podmiocie głównym przypadało na dzień 25 lutego 2013 r., a na osobie trzeciej na dzień 31 grudnia 2012 r. Natomiast termin przedawnienia zobowiązań w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003 r. na podmiocie głównym przypadał na dzień 6 listopada 2013 r. natomiast od stycznia do kwietnia 2004 r. na dzień 25 lutego 2013r., zaś na osobie trzeciej zobowiązania te przedawniały się z dniem 30 października 2013 r. Zdaniem WSA, pomimo różnicy w ustaleniach dotyczących terminu przedawnienia powyższych zobowiązań podatkowych Spółki dokonanych przez organ I instancji i przez Dyrektora IS, daty wykazane powyżej wskazują, że wpłaty na poczet decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej, wykazane we wniosku o zwrot nienależnie zapłaconego podatku nie spełniają dyspozycji art. 72 § 1 o.p., bowiem zostały one dokonane przed terminem przedawnienia tych zobowiązań zarówno na podmiocie głównym, jak i na osobie trzeciej, tym samym wniosek Skarżącego z dnia 18 października 2012 r. uznać należy za bezzasadny. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 72 w zw. z art. 73 § 1 pkt 5 o.p., w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku, który Skarżący zapłacił na podstawie decyzji wydanych po terminie przedawnienia zobowiązań podatkowych dłużnika głównego, tj. spółki M. S.A., a więc nienależnie; - art. 70 § 4 o.p., w zakresie ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych u dłużnika głównego, tj. M. S.A.; - art. 59 § 1 o.p., w zakresie nie uwzględnienia podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązań podatkowych dłużnika głównego, tj. M. S.A., wskutek ich przedawnienia z dniem 31 grudnia 2009 r. polegające na oddaleniu skargi w przedmiocie decyzji orzekającej o odmowie stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego podatku w kwocie 215.070,80 zł w stanie prawnym, gdy zachodzą przesłanki do zwrotu tej nadpłaty; II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora IS została wydana z naruszeniem art. 121 i art. 187 o.p., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., w związku z naruszeniem przepisów art. 121 i art. 187 o.p. WSA prawidłowo ocenił, że organy podatkowe właściwie ustaliły stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, że adnotacje pracownika urzędu pocztowego na zwróconej przesyłce, nie mogą stanowić dowodu, nie można podzielić zasadności tego wywodu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168, ze zm.). WSA właściwie przyjął, że organ, dokonując ustaleń w zakresie doręczenia tych zawiadomień działając w zgodzie z przepisami prawa oraz orzecznictwem sądów administracyjnych oparł się na treści adnotacji umieszczonych przez pracownika poczty na kopertach oraz załączonych do nich zwrotnych potwierdzeniach odbioru. Nie ma wątpliwości, że omawiane adnotacje o pierwszym awizowaniu widnieją zarówno na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, a także na adresowej stronie przedmiotowych przesyłek. Z dokumentów tych wynika, że faktycznie nie wypełniono punktu 3 potwierdzeń odbioru. Doręczyciel w danym miejscu powinien wpisać datę drugiego awizowania. Należy jednak podkreślić, że stosowne adnotacje w tym przedmiocie, znajdują się na adresowej stronie tych przesyłek. Nie ma tym samym podstaw do twierdzenia, że nie jest wiadomo, czy i kiedy dokonano powtórnego awizowania. Nieprawdą zatem jest, że potwierdzenia odbioru przesyłek listowych kierowanych przez organ egzekucyjny do dłużnika głównego, tj. M. S.A., nie zawierają dat powtórnego awizowania przesyłek. Adnotacje, o których tu mowa mają charakter adnotacji urzędowych i jeżeli nie zostały skutecznie prawnie zakwestionowane, stanowią pełnoprawny środek dowodowy. Taki pogląd należy uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na przykład w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że "dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące" (zob. postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1861/11; (opublikowana w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 70 § 4 o.p., w zakresie ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych u dłużnika głównego, tj. M. S.A. Należy bowiem zauważyć, że decyzjami z 22 lipca 2010 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzje organu I instancji w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu: podatku od towarów i usług za luty 2004 r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. Wydając wyżej wymienione decyzje z 22 lipca 2010 r., Dyrektor IS nie stwierdził przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki M. S.A. za te okresy, uznając, iż wskazane powyżej czynności egzekucyjne zostały dokonane skutecznie, a w związku z tym nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych. Również naruszeń w tym zakresie nie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnymi wyrokami z 21 kwietnia 2011 r., oddalił skargi Skarżącego na decyzje Dyrektora IS z 22 lipca 2010 r. w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu: zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003 r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. (sygn. akt III SA/Wa 2484/10) oraz podatku od towarów i usług za luty 2004 r. (sygn. akt III SA/Wa 2485/10). Właściwie przyjął WSA stwierdzając, że skoro kwestia przedawnienia tych zobowiązań podatkowych spółki M. S.A., a w konsekwencji również kwestia skuteczności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności M. S.A. w B. S.A. na podstawie zawiadomienia z 18 lutego 2008 r. oraz zawiadomienia z 30 października 2008 r., była już rozstrzygnięta w innych postępowaniach zakończonych pozostającymi w obrocie prawnym ostatecznymi decyzjami oraz prawomocnymi wyrokami wojewódzkiego sądu administracyjnego, to organ podatkowy obowiązany był tę okoliczność uwzględnić i nie mógł dokonać odmiennej oceny tej kwestii w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznaje także zarzuty naruszenia przepisów art. 72 w zw. z art. 73 § 1 pkt 5 i art. 59 § 1 o.p. w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty zobowiązań podatkowych oraz wygaśnięcia zobowiązań podatkowych dłużnika głównego, tj. M. S.A. Skarżący zasadnie zapłacił podatek w wysokości 215.070,80 zł, na podstawie decyzji wydanych w terminie nie przedawnienia. Z powyższych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.