III SA/Wa 1516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego podatku oddala skargę Decyzją z [...] marca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego A. C. – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2013r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu zapłaconego podatku w wysokości 215.070,80 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z wnioskiem o zwrot nienależnie zapłaconego podatku w wysokości 215.070,80 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2012 r. sygn. III SA/Wa 106/12 (właściwa sygnatura III SA/Wa 2557/11), którym uchylona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2011r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z 17 marca 2011r. Przedmiotową decyzją została zmieniona decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] kwietnia 2010r. w części dotyczącej IX raty w ten sposób, że kwota zobowiązania wynikająca z ww. raty rozłożona została na kolejnych 18 rat. Zobowiązanie objęte decyzjami ratalnymi wynikało z decyzji z [...] września 2009r. orzekającej o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu M. S.A. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. i luty oraz marzec 2004r. W oparciu o powyższy wyrok Skarżący stwierdził, że wszelkie zobowiązania M. S.A. wygasły w ustawowym terminie, tj. 31 grudnia 2009r., w związku z powyższym organ podatkowy rozłożył na raty nieistniejącą zaległość. Tym samym w ocenie Skarżącego powyższy podatek został zapłacony na podstawie decyzji wydanych niezgodnie z prawem. We wniosku Skarżący przedstawił zestawienie dokonanych wpłat. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z [...] grudnia 2012r. odmówił wszczęcia postępowania w zakresie zwrotu nienależnie zapłaconego podatku w wysokości 215.070,80 zł. po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2013r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] września 2013r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości 215.070,80 zł W odwołaniu Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej: "O.p.", polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, tj. brak analizy przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją, w szczególności brak oceny prawidłowości zastosowania środków egzekucyjnych zmierzających do ich wyegzekwowania oraz związanej z tym kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia; - art. 72 O.p. wynikające z błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz prawnego i uznania, że nie powstała nadpłata w kwocie nienależnie zapłaconego podatku w wysokości 215.070,80 zł; - art. 118 § 2 O.p. uznając, że wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja z [...] marca 2011r. nadal wywołuje skutki prawne i jest podstawą do odmowy stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty. Skarżący stwierdził, że organ bezzasadnie odrzucił jego argumentację, z której wynika, iż zaległości podatkowe M. S.A. za okres grudzień 2003r. i luty oraz marzec 2004r. uległy przedawnieniu 31 grudnia 2009r., tym samym wygasła również jego odpowiedzialność, jako osoby trzeciej za te zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania pierwotnego dłużnika powoduje bowiem zwolnienie z odpowiedzialności osoby trzeciej. W uzasadnieniu powołanej na wstępie, zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołał się na art. 59 § 1 ust. 9, art. 70 § 1 i art. 118 § 1 O.p. i stwierdził, że ustawowy bieg terminu przedawnienia zobowiązań objętych decyzjami o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jak i prawa do wydania tych decyzji rozpoczął się 1 stycznia 2005r. i upływał 31 grudnia 2009r. (termin płatności podatku od towarów i usług za luty 2004r. przypadał na 25 marca 2004r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r., luty i marzec 2004r. przypadał odpowiednio na 20 stycznia 2004r., 20 marca 2004r., 20 kwietnia 2004r., a w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r. i od stycznia do kwietnia 2004r. odpowiednio na 20 stycznia 2004r., 20 lutego 2004r., 20 marca 2004r., 20 kwietnia 2004r., 20 maja 2004r.). Organ odwoławczy stwierdził, że decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. dotyczące odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, zostały wydane [...] września 2009r. i 18 listopada 2009r., czyli z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 118 § 1 O.p., a także przed upływem ustawowego terminu przedawnienia, określonego w art. 70 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności zmierzających do wyegzekwowania zaległości podatkowych z majątku Spółki M., w tym między innymi na pokrycie należności z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004r., podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz luty i marzec 2004r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od stycznia do kwietnia 2004r., zawiadomieniem z 18 lutego 2008r. dokonano zajęcia wierzytelności w B. S.A. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 25 lutego 2008r. O zastosowanym środku egzekucyjnym Spółka M. S.A. została powiadomiona 12 marca 2008r., w trybie art. 44 k.p.a. W świetle powyższego w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w stosunku do ww. zobowiązań 25 lutego 2008r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, tak więc zgodnie z przywołanym art. 70 § 4 O.p. ich przedawnienie przypadało na 25 lutego 2013r. Z kolei, w ocenie organu odwoławczego, na pokrycie należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. zawiadomieniem z 30 października 2008r. dokonano skutecznego zajęcia wierzytelności w B. S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 6 listopada 2008r., natomiast Spółce M. S.A. 20 listopada 2008r., również w trybie art. 44 k.p.a. Powyższe oznacza, że termin przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r. przypadało na 6 listopada 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił stanowiska Skarżącego w kwestii nieprawidłowo doręczanych Spółce M. powiadomień o zastosowaniu ww. środków egzekucyjnych, przez co w ocenie Skarżącego nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Przy czym doręczenie, o którym mowa w tym przepisie dotyczy wszystkich adresatów pism, którzy nie są osobami fizycznymi. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie doręczenia Spółce M. przesyłek zawierających zawiadomienia o zajęciach wierzytelności w B. S.A. możliwe jest stwierdzenie, że: - przesyłki te zostały skierowane na właściwy adres Spółki M. S.A., tj. [...] W., [...] - wskazany w KRS nr [...], jako adres siedziby Spółki; - osoba doręczająca ww. przesyłki nie miała możliwości doręczenia ich adresatowi, co zostało potwierdzone informacjami na kopertach o treści "mieszkanie zamknięte"; - zachowany został czternastodniowy okres przechowywania przesyłek przez urząd pocztowy (I przesyłka od 27 lutego 2008r. do 17 marca 2008r. i II przesyłka od 6 listopada 2008r. do 24 listopada 2008r.); - adresat był dwukrotnie zawiadamiany o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej (I przesyłka w dniach 27 lutego 2008r. i 07 marca 2008r., II przesyłka 6 listopada 2008r. i 14 listopada 2008r.); - terminy wskazane w punkcie 4 potwierdzają, że powtórne zawiadomienie o nadejściu pisma nastąpiło z zachowaniem upływu siedmiodniowego terminu liczonego od pierwszego awizo; - zawiadomienia o pozostawieniu pism w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, co wynika z oznaczenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru; - zwrot przesyłek jako niepodjętych w terminie nastąpił 17 marca 2008r. (I przesyłka) i w dniu 24 listopada 2008r. (II przesyłka), czyli po upływie 14 dni od pierwszego awizo. Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, przy doręczeniu Spółce M. S.A. zawiadomień o zajęciach wierzytelności w B. S.A. spełnione zostały wymogi z art. 44 k.p.a., a w szczególności dochowany został 14-dniowy okres przechowywania przesyłek, Spółka była dwukrotnie powiadamiana o nadejściu przesyłek, a ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce adresata. Wobec powyższego uznać należy, że Spółka została prawidłowo powiadomiona o zastosowanym środku egzekucyjnym, a tym samym zgodnie z art. 70 § 4 O.p. doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tymi zajęciami. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy istotnym jest również fakt, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki M. obejmujące przedmiotowe zaległości, było już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt. III SA/Wa 2485/10 i III SA/Wa 2484/10, w których Sąd oddalił skargi Skarżącego na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydane w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego. Z powyższego wynika, że oceniając zaistnienie przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, o których mowa w art. 116 O.p., a więc i przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki M., Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, w tym również nie kwestionował prawidłowości doręczeń dokonywanych w toku tego postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, skoro w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki M. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r., luty i marzec 2004r. i zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień2003r. i od stycznia do kwietnia 2004r., to zgodnie z art. 70 § 4 O.p. termin przedawnienia tych zobowiązań przypada na 25.02.2013r., a w przypadku zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. na 6 listopada 2013r., uznać należy zatem, że do tego czasu nie doszło do wygaśnięcia zobowiązań Spółki M. objętych decyzjami o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej i stanowiły one wymagalną zaległość podatkową. Tym samym wpłaty dokonane przez Skarżącego w okresie od dnia 20 grudnia 2010r. do 3 sierpnia 2012r. były wpłatami należnymi i brak jest podstaw do ich zwrotu, o co Skarżący wystąpił w piśmie z 18 października 2012r. W ocenie organu odwoławczego wbrew twierdzeniom Skarżącego organ podatkowy pierwszej instancji dokonał analizy okoliczności mających wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki M. S.A., za które orzeczona została odpowiedzialność Skarżącego, a ustalenia w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Natomiast wydłużenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki M. objętych niniejszą decyzją, organ podatkowy wywodzi z faktu zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został poinformowany, co wynika z przepisu art. 70 § 4 O.p. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wydanie decyzji ratalnych wobec Skarżącego, zgodnie z art. 118 § 2 O.p. wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań ciążących na osobie trzeciej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w postępowaniu odwoławczym dokonał ponownego wyliczenia terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki M. objętych decyzjami o odpowiedzialności Skarżącego. W ocenie organu odwoławczego, data przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r., i luty oraz marzec 2004r. na podmiocie głównym przypada na 25 lutego 2013r., a na osobie trzeciej na 10 września 2013r. (zwieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 253 dni, liczone od 31 grudnia 2012r.) - według organu podatkowego pierwszej instancji terminy te przypadały odpowiednio 11 marca 2015r. i 27 listopada 2014r. Przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2004r. na podmiocie głównym przypada na 25 lutego 2013r., a na osobie trzeciej na dzień 31 grudnia 2012r. (brak okoliczności skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia) - według organu podatkowego pierwszej instancji terminy te przypadały odpowiednio 25 lutego 2013r. i 31 grudnia 2012r. Termin przedawnienia zobowiązań w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r. na podmiocie głównym przypada na dzień 6 listopada 2013r. natomiast od stycznia do kwietnia 2004r. na 25 lutego 2013r., zaś na osobie trzeciej zobowiązania te przedawniają się z dniem 30 października 2013r. (zwieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 303 dni, liczone od 31 grudnia 2012r.) – według organu podatkowego pierwszej instancji terminy te przypadały odpowiednio 6 listopada 2013r. i 25 lutego 2013r. oraz 30 października 2013r. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo różnicy w ustaleniach dotyczących terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych Spółki M. dokonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji i przez organ odwoławczy, daty wykazane powyżej bezspornie wskazują, że wpłaty na poczet decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej, wykazane we wniosku o zwrot nienależnie zapłaconego podatku nie spełniają dyspozycji art. 72 § 1 O.p., bowiem zostały one dokonane przed terminem przedawnienia tych zobowiązań zarówno na podmiocie głównym, jak i na osobie trzeciej, tym samym wniosek Skarżącego z 18 października 2012r. uznać należy za bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając: - naruszenie art. 72 w zw. z art. 73 § 1 pkt 5) O.p. wynikające z błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz prawnego; - nieprawidłowe stosowanie art. 70 § 4 O.p. w zakresie ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych u dłużnika głównego M. S.A.; - naruszenie art 59 § 1 O.p. w zakresie nie uwzględnienia podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązań podatkowych dłużnika głównego M. S.A., wskutek ich przedawnienia z dniem 31.12.2009r; - naruszenie art. 122 O.p. polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w oparciu o materiały dowodowe jakie organ podatkowy posiada. Rozstrzygnięcia zaskarżanej decyzji organu drugiej instancji zapadły na podstawie ustaleń, z których wynika, że w toku postępowania odwoławczego nie ustosunkowano się do podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu uchybień odnoszących się do instytucji doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat dokonanych przez Skarżącego w okresie od 20 grudnia 2010r. do 3 sierpnia 2012r. z tytułu odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki M. S.A. Zdaniem Skarżącego wskazane wpłaty zostały dokonane na rzecz organu podatkowego nienależnie, albowiem przedmiotowe zobowiązania podatkowe spółki M. S.A. wygasły z dniem 31 grudnia 2009r. W ocenie Skarżącego w 2008r. nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych, gdyż nie zastosowano skutecznie środków egzekucyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził natomiast, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe spółki M. S.A. nie przedawniły się z dniem 31 grudnia 2009r., gdyż skutecznie zostały zastosowane środki egzekucyjne, które w 2008r. spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia, a w konsekwencji w chwili dokonywania spornych wpłat zobowiązania te były nadal wymagalne. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzją z [...] września 2009r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r., odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty egzekucyjne. Decyzją z [...] grudnia 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej zobowiązania za styczeń i kwiecień 2004r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 20 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 665/10 odrzucił skargę wniesioną przez Skarżącego. Decyzją z [...] listopada 2009r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004r., odsetki za zwłokę od tej zaległości oraz koszty egzekucyjne. Decyzją z [...] lipca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Prawomocnym wyrokiem z 21 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Wa 2485/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego na tę decyzję. Decyzją z [...] listopada 2009r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r., odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty egzekucyjne. Decyzją z [...] lipca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Prawomocnym wyrokiem z 21 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Wa 2484/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego na tę decyzję. W świetle powyższego decyzje w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za luty i marzec 2004r., podatku od towarów i usług za luty 2004r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r. – mają walor decyzji ostatecznych. Wskazać również należy, że w związku z tym, iż zobowiązanie osoby trzeciej ma charakter akcesoryjny, to wygaśnięcie zobowiązania podatnika, powoduje wygaśnięcie zobowiązania osoby trzeciej. Jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest jego przedawnienie. Oznacza to, że orzekając o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej (w rozpoznawanym przypadku członka zarządu spółki kapitałowej) organ podatkowy obowiązany jest ustalić czy dana zaległość podatkowa istnieje, a więc również poczynić ustalenia czy zobowiązanie nie wygasło na skutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Obowiązek ten dotyczy zarówno organu podatkowego pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego w przypadku wniesienia odwołania przez osobę trzecią od decyzji organu pierwszej instancji. W sytuacji, gdy po wydaniu decyzji pierwszej instancji o odpowiedzialności osoby trzeciej nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego podatnika, organ odwoławczy obowiązany jest tę okoliczność uwzględnić, poprzez uchylenie decyzji pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 O.p.). Zauważyć w tym miejscu należy, że ustawowy bieg terminu przedawnienia zobowiązań objętych decyzjami o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jak i prawa do wydania tych decyzji rozpoczął się 1 stycznia 2005r. i upływał 31 grudnia 2009r. (art. 59 § 1 ust. 9, art. 70 § 1 i art. 118 § 1 O.p.). Wszystkie wymienione powyżej decyzje organu podatkowego pierwszej instancji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego zostały wydane przed dniem 31 grudnia 2009r., stąd organ ten nie był zobowiązany dokonywać ustaleń w przedmiocie przerwania biegu terminu przedmiotowych zobowiązań podatkowych spółki M. S.A. Obowiązek taki ciążył natomiast na Dyrektorze Izby Skarbowej w W., albowiem orzekał on w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu: podatku od towarów i usług za luty 2004r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r. – już po dniu 31 grudnia 2009r. Decyzje utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji w tym przedmiocie zostały bowiem wydane w dniu [...] lipca 2010r. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej obowiązany był dokonać oceny skuteczności dokonania zawiadomieniem z dnia 18 lutego 2008r. na podstawie m.in. tytułów wykonawczych: [...] (obejmującego podatek od towarów i usług za luty 2004r.) oraz [...] (obejmującego zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r.) – zajęcia wierzytelności M. S.A. w B. S.A. oddział Z.. W związku z tym obowiązany był ocenić również skuteczności doręczenia tego zawiadomienia spółce M. S.A. Z tożsamych względów Dyrektor Izby Skarbowej obowiązany był również dokonać oceny skuteczności dokonania zawiadomieniem z dnia 30 października 2008r. na podstawie tytułu wykonawczego [...] (obejmującego zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2003r.) – zajęcia wierzytelności M. S.A. w B. S.A. Obowiązany był więc ocenić także skuteczności doręczenia tego zawiadomienia spółce M. S.A. Jak już wskazano powyżej, decyzjami z [...] lipca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu: podatku od towarów i usług za luty 2004r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r. Powyższe oznacza, że wydając te decyzje z [...] lipca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził aby doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki M. S.A. za te okresy. A to z kolei oznacza, że uznał, iż wskazane powyżej czynności egzekucyjne zostały dokonane skutecznie, a w związku z tym nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych. Co istotne, naruszeń w tym zakresie nie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnymi wyrokami z 21 kwietnia 2011r. oddalił skargi Skarżącego na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2010r. w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości M. S.A. z tytułu: zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r. (sygn. akt III SA/Wa 2484/10) oraz podatku od towarów i usług za luty 2004r. (sygn. akt III SA/Wa 2485/10). Skoro kwestia przedawnienia tych zobowiązań podatkowych spółki M. S.A., a w konsekwencji również kwestia skuteczności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności M. S.A. w B. S.A. na podstawie zawiadomienia z 18 lutego 2008r. (obejmującego poza podatkiem od towarów i usług za luty 2004r. – tytuł wykonawczy [...] oraz zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r. – tytuł wykonawczy [...], także podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2003r. i marzec 2004r. – tytuł wykonawczy [...] oraz podatek dochodowy od osób fizycznych za luty 2004r. – tytuł wykonawczy [...]) oraz zawiadomienia z 30 października 2008r. (obejmującego zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2003r. – tytuł wykonawczy [...]) – była już rozstrzygnięta w innych postępowaniach zakończonych pozostającymi w obrocie prawnym ostatecznymi decyzjami oraz prawomocnymi wyrokami wojewódzkiego sądu administracyjnego, to organ podatkowy obowiązany był tę okoliczność uwzględnić i nie mógł dokonać odmiennej oceny tej kwestii w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ponadto badanie kwestii przedawnienia w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ podatkowy przy wydaniu ostatecznych decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych, zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. W przeciwnym wypadku wszczęcie postępowania o stwierdzenie nadpłaty otwierałoby drogę do rozpatrywania sprawy w kolejnej instancji dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zaległości Spółki. Nie dałoby się to pogodzić z zasadą zawartą w art. 128 O.p. Podkreślenia wymaga, że ostateczne decyzje podatkowe mogą być wyeliminowane z obrotu prawnego, jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych (np. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji). Powyższe odnieść należy także do ostatecznych decyzji o rozłożeniu na raty należności wynikających z decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe M. S.A. Wyeliminowanie takich decyzji oraz ich skutków nie może nastąpić w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo stwierdził, że w stosunku do zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004r.; zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. oraz luty i marzec 2004r. – doszło w dniu 25 lutego 2008r. do przerwania biegu terminu przedawnienia. Tak więc zgodnie z art. 70 § 4 O.p. ich przedawnienie przypadało na 25 lutego 2013r. Zawiadomieniem bowiem z 18 lutego 2008r. dokonano zajęcia wierzytelności w B. S.A. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 25 lutego 2008r. O zastosowanym środku egzekucyjnym Spółka M. S.A. została powiadomiona 12 marca 2008r., w trybie art. 44 k.p.a. Z kolei, termin przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r. przypadał na 6 listopada 2013r. Zawiadomieniem bowiem z 30 października 2008r. dokonano skutecznego zajęcia wierzytelności w B. S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 6 listopada 2008r., natomiast spółce M. S.A. 20 listopada 2008r., również w trybie art. 44 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nie zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a., gdyż zwrotne potwierdzenia odbioru nie zawierają adnotacji o powtórnym awizowaniu, wskazać należy, iż zdaniem Sądu, dokonując ustaleń w zakresie doręczenia tych zawiadomień organ działając w zgodzie z przepisami prawa oraz orzecznictwem sądów administracyjnych oparł się na treści adnotacji umieszczonych przez pracownika poczty na kopertach oraz załączonych do nich zwrotnych potwierdzeniach odbioru, które – w ocenie Sądu – nie mogą budzić wątpliwości. Adnotacje o pierwszym awizowaniu widnieją zarówno na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, a także na adresowej stronie przedmiotowych przesyłek. Wprawdzie istotnie doręczyciel nie wypełnił punktu 3 potwierdzeń odbioru, w którym winien wpisać datę drugiego awizowania. Jednakże stosowne adnotacje w tym przedmiocie, znajdują się na adresowej stronie tych przesyłek. Nie ma tym samym podstaw do twierdzenia, że nie jest wiadomo czy i kiedy dokonano powtórnego awizowania (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 41/07, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że w przypadku doręczenia pism przez pocztę (co miało miejsce w niniejszej sprawie), pokwitowanie odbioru pisma następuje na druku potwierdzenia odbioru, który zwracany jest nadawcy. Sposób doręczenia przesyłki tego rodzaju został uregulowany w ustawie z dnia 12 czerwca 2003r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) oraz w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy, tj. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 2 lit. c) wskazanego rozporządzenia, określa ono warunki wykonywania powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego, dotyczących wymagań w zakresie przyjmowania i doręczania przesyłek pocztowych, w tym dokumentowania wykonania usługi doręczenia przesyłek rejestrowanych. Przez przesyłkę rejestrowaną należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo pocztowe, przesyłkę przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczoną za pokwitowaniem odbioru. Formularz pokwitowania w myśl § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia określony jest przez operatora w stosownym regulaminie. Zgodnie natomiast z treścią § 35 ust. 1 powołanego rozporządzenia, przesyłki rejestrowane doręcza się zgodnie z art. 26 ustawy za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. W myśl § 35 ust. 3 cyt. rozporządzenia pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru. Z kolei z treści § 10 ust. 2 tegoż rozporządzenia wynika, że potwierdzenie odbioru polega na doręczeniu nadawcy formularza z pokwitowaniem adresata odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. Z powyższych uregulowań wynika zatem, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki musi spełniać przewidziane w nich wymogi co do formy i treści. Tym samym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., potwierdzającym fakt i datę doręczenia, zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Zauważyć jednakże należy, że mogą wystąpić dwie różne sytuacje. Po pierwsze – gdy przesyłka zostanie doręczona jej adresatowi w trybie art. 42 § 1 k.p.a. lub w trybie art. 45 k.p.a. – a więc poprzez wydanie przesyłki osobom wymienionym w tych przepisach. Wtedy poczta zwraca nadawcy jedynie pocztowe potwierdzenie odbioru, które stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, czyli że w określonym dniu, danej osobie doręczono przesyłkę, która zawierała określoną korespondencję. Po drugie – gdy przesyłka nie może być doręczona ani w trybie art. 42, ani w trybie art. 45 k.p.a., co oznacza, że przesyłka nikomu nie została przez pocztę wydana, natomiast zastosowano tryb doręczenia przewidziany w art. 44 k.p.a. Wtedy poczta zwraca nadawcy tę przesyłkę wraz z załączonym do niej potwierdzeniem odbioru. W związku z zastosowaniem trybu z art. 44 k.p.a. adnotacje pracownika poczty znajdują się zarówno na kopercie, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jak podkreślano już wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce – zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) (por. wyroki NSA: z 2 grudnia 2011r., I FSK 123/11; z 8 grudnia 2011r., I FSK 11/11; z 19 grudnia 2012r., II FSK 865/11; z 27 lutego 2008r., II FSK 41/07; postanowienie NSA z 4 listopada 2010r., I FZ 419/10). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Natomiast domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to co wynika wprost z dokumentu. Oznacza to, że adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 grudnia 2011r., I FSK 1861/11 (publ. Lex nr 1148521): "dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością powinna tę okoliczność udowodnić (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo zatem stwierdził, że przy doręczeniu Spółce M. S.A. zawiadomień o zajęciach wierzytelności w B. S.A. spełnione zostały wymogi z art. 44 k.p.a., a w szczególności Spółka była dwukrotnie powiadamiana o nadejściu przesyłek. Wobec powyższego uznać należy, że Spółka M. została prawidłowo powiadomiona o zastosowanych środkach egzekucyjnych, a tym samym zgodnie z art. 70 § 4 O.p. doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tymi zajęciami. W ocenie Sądu, na ocenę skuteczności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności w B. S.A. nie miała okoliczność, że wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej do tego prawa i do łącznego prowadzenia tych egzekucji wyznaczony został Komornik Sądowy. Wskazać należy, że w powołanej przez Skarżącego uchwale z dnia 24 lutego 2010r., III CZP 133/09, Sąd Najwyższy uznał, że organ egzekucyjny wskazany przez sąd na podstawie art. 773 § 1 k.p.c. prowadzi obie egzekucje łącznie w całości. Uchwała ta dotyczy zatem sytuacji jaka następuje po zbiegu egzekucji, czyli "dalszego prowadzenia łącznie egzekucji". W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wyraźnie wskazał, że przy wykładni przepisu art. 773 § 1 k.p.c. zachodzi konieczność rozróżnienia wszczęcia egzekucji prowadzących do ich zbiegu od "dalszego prowadzenia łącznie egzekucji". Zbieg egzekucji następuje w momencie zajęcia określonego składnika majątku zobowiązanego. Zbieg egzekucji następuje w sytuacji gdy w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym danej zaległości podatkowej (dochodzonej na podstawie danego tytułu wykonawczego) prowadzona jest egzekucja do tych samych rzeczy, wierzytelności lub praw, do których prowadzona jest już egzekucja przez inny organ egzekucyjny. Jeżeli w danych sprawach egzekucyjnych nastąpił zbieg egzekucji, nie oznacza to, że organ egzekucyjny nie może wszcząć egzekucji w innej nowej sprawie egzekucyjnej dotyczącej innej zaległości podatkowej dochodzonej na podstawie innego tytułu wykonawczego. W tej nowej sprawie zbieg egzekucji nastąpi dopiero w momencie zajęcia określonego składnika majątku zobowiązanego, do którego jest już prowadzona egzekucja. Dopiero po wystąpieniu tego zbiegu będzie miał zastosowanie art. 773 § 3 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem w przypadku wystąpienia dalszych zbiegów egzekucji do tej samej rzeczy lub tego samego prawa majątkowego łączne prowadzenie egzekucji przejmuje organ egzekucyjny wyznaczony przy pierwszym zbiegu egzekucji. Zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej do tego samego przedmiotu nie następuje w wyniku samego zamiaru zastosowania środków egzekucyjnych. Nie wynika z jakiegokolwiek przepisu prawa, aby przed zastosowaniem środka egzekucyjnego administracyjny organ egzekucyjny miał obowiązek ustalać, czy może dojść do zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową i na tej podstawie uznać, że do takiego zbiegu doszło, zanim jeszcze organ ten dokonał czynności z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skutkującej wszczęciem administracyjnego postępowania egzekucyjnego w danej sprawie. Wskazać należy, że egzekucja zaległości Spółki M. w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r. prowadzona była na podstawie tytułu wykonawczego z 21 października 2008r., [...] a zajęcie wierzytelności w B. S.A. nastąpiło zawiadomieniem o zajęciu z dnia 30 października 2008r. Przed dokonaniem tego zajęcia w sprawie prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 21 października 2008r., [...] nie była jeszcze w tej sprawie prowadzona egzekucja, a tym samym nie nastąpił jeszcze zbieg egzekucji, w związku z czym administracyjny organ egzekucyjny był uprawniony do dokonania tego zajęcia. Z uwagi na zbieg tej egzekucji z egzekucją prowadzoną przez Komornika Sądowego, administracyjny organ egzekucyjny nie był uprawniony do dalszego prowadzenia tej egzekucji, co nie ma wpływu na skuteczność dokonanego zajęcia. Z kolei na skuteczność dokonania zajęcia wierzytelności w B. S.A. zawiadomieniem o zajęciu z dnia 18 lutego 2008r. nie może mieć okoliczność podnoszona w skardze, że postanowieniem z dnia [...] września 2005r., [...] Sąd Rejonowy dla W. do łącznego prowadzenia egzekucji wyznaczył Komornika Sądowego. Komornik Sądowy to postępowanie egzekucyjne umorzył postanowieniem z [...] października 2006r. [...]. Postępowanie to zostało tym samym zakończone. W związku z tym administracyjny organ egzekucyjny uprawniony był dokonać zajęcia wierzytelności w B. S.A. zawiadomieniem z 18 lutego 2008r. Skoro w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki M. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2004r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r., luty i marzec 2004r. i zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. i od stycznia do kwietnia 2004r., to zgodnie z art. 70 § 4 O.p. termin przedawnienia tych zobowiązań przypadał na 25 lutego 2013r., a w przypadku zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. na 6 listopada 2013r., uznać należy zatem, że do tego czasu nie doszło do wygaśnięcia zobowiązań Spółki M. objętych decyzjami o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej i stanowiły one wymagalną zaległość podatkową. Tym samym wpłaty dokonane przez Skarżącego w okresie wskazanym we wniosku z 18 października 2012r., tj. od dnia 20 grudnia 2010r. do 3 sierpnia 2012r. były wpłatami należnymi i brak jest podstaw do ich zwrotu, o co Skarżący wystąpił w piśmie z 18 października 2012r. Ponadto należy mieć na względzie, że wydanie decyzji ratalnych wobec Skarżącego, zgodnie z art. 118 § 2 O.p. wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań ciążących na osobie trzeciej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w postępowaniu odwoławczym dokonał ponownego wyliczenia terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki M. objętych decyzjami o odpowiedzialności Skarżącego. Prawidłowo organ uznał, że data przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r., i luty oraz marzec 2004r. na podmiocie głównym przypadała na 25 lutego 2013r., a na osobie trzeciej na 10 września 2013r. (zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 253 dni, liczone od 31 grudnia 2012r.). Przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2004r. na podmiocie głównym przypadało na 25 lutego 2013r., a na osobie trzeciej na dzień 31 grudnia 2012r. (brak okoliczności skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia). Natomiast termin przedawnienia zobowiązań w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003r. na podmiocie głównym przypadał na dzień 6 listopada 2013r. natomiast od stycznia do kwietnia 2004r. na 25 lutego 2013r., zaś na osobie trzeciej zobowiązania te przedawniały się z dniem 30 października 2013r. (zwieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 303 dni, liczone od 31 grudnia 2012r.). Zdaniem Sądu, pomimo różnicy w ustaleniach dotyczących terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych Spółki M. dokonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji i przez organ odwoławczy, daty wykazane powyżej bezspornie wskazują, że wpłaty na poczet decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej, wykazane we wniosku o zwrot nienależnie zapłaconego podatku nie spełniają dyspozycji art. 72 § 1 O.p., bowiem zostały one dokonane przed terminem przedawnienia tych zobowiązań zarówno na podmiocie głównym, jak i na osobie trzeciej, tym samym wniosek Skarżącego z 18 października 2012r. uznać należy za bezzasadny. Natomiast naruszenie art. 118 § 2 O.p. w zakresie błędnego obliczenia przez organ pierwszej instancji terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych, pozostało bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. W związku z powyższym za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") oddalił na rozprawie wnioski dowodowe zawarte w skardze, gdyż przedłożone kserokopie nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, nie miały więc waloru dokumentów. Ponadto sporne w niniejszej sprawie dokumenty w postaci zwrotnych potwierdzeń odbioru oraz kopert zawierających zawiadomienia o zajęciu wierzytelności kierowane do spółki M. S.A. znajdują się w aktach podatkowych nadesłanych przez organ podatkowy. Zaznaczyć przy tym należy, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające jedynie z dokumentów i tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że brak jest w rozpoznawanej sprawie przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.