II SA/Ol 1352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. Ś. i Z. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacyjnego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą D. Z. S. wydania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku rekreacyjnego na działce o numerze ewidencyjnym "[...]" obręb A, gmina A. Wyrokiem z dnia 15 października 2009r., II SA/Ol 741/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił ww. decyzje. W uzasadnieniu wskazano, że ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji, z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych m.in. w art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 - art. 81 K.p.a., ustali istnienie w stanie faktycznym sprawy przesłanek określonych w art. 3 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Następnie w wyniku przeprowadzenia kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję organu I instancji z dnia "[...]" (o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku rekreacyjnego) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011r., II SA/Ol 112/11 sąd oddalił skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" odmówił D. i Z. S. wydania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku rekreacyjnego na działce o nr ew. "[...]", obr. A, gmina A. Organ wskazał, że ważną okolicznością w niniejszym postępowaniu jest data zakończenia budowy budynku rekreacyjnego usytuowanego na działce, nr ewid. "[...]", obr. A, gm. A. Według oświadczenia stron data definitywnego zakończenia budowy to początek roku 1998r. Ponadto p. S. wyjaśnili, że w 1998r. zakupili działkę z istniejącym na niej obiektem budowlanym, a ich czynności ograniczyły się do utrzymania go w stanie nie pogorszonym. Wskazali, że obiekt ten istniał na działce przed 11 lipca 1998r. i był przez ten cały czas użytkowany. W ocenie organu zebrana dokumentacja w postaci materiałów fotogrametrycznych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, kserokopii aktu notarialnego Repetytorium "A" pochodzącego z Sądu Rejonowego w A, Wydział Ksiąg Wieczystych oraz kserokopii dokumentów z operatu podziału działki nr "[...]" ze Starostwa Powiatowego, wskazuje, że w dniach 04.05.1997r. (data wykonania zdjęcia), 28.09.1997r. (data podziału) oraz 22.12.1998r. (data sporządzenia aktu notarialnego), obecna działka, nr ewid. "[...]", obr. A, była niezabudowana. Przywołane okoliczności według organu całkowicie zaprzeczają twierdzeniom stron, iż budowa obiektu budowlanego została zakończona na początku 1998r. a ich czynności ograniczyły się do utrzymania go w stanie nie pogorszonym. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli D. i Z. S.. Odwołujący zarzucili organowi I instancji błędną ocenę dowodów zebranych w sprawie, co doprowadziło do fałszywych i niekorzystnych dla skarżących wniosków. Podkreślili ponadto, że fakt nieuwzględnienia w treści aktu notarialnego istnienia obiektu budowlanego nie dowodzi w żaden sposób braku posadowienia na terenie działki nr "[...]" tego obiektu, skoro został on wybudowany bez wymaganego prawem zezwolenia. Zaznaczyli przy tym, że niekwestionowany remont obiektu budowlanego po 2000 roku nie może być oceniony w kategoriach wyburzenia starego i postawienia nowego budynku, lecz właśnie w kategoriach remontu. W tym kontekście odwołujący zarzucili, że organ nie dokonał kwalifikacji prawnej postawionego przez nich budynku. Według autorów odwołania sporny obiekt nie jest związany trwale z gruntem i nie posiada fundamentów, nie jest więc on obiektem budowlanym. Odwołujący podnieśli także, że organ dopuścił się nieprawidłowości w zakresie dowodów z przesłuchań świadków, pomijając niektóre zeznania. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podstawowym kryterium zastosowania procesu legalizacji samowoli budowlanej z pominięciem naliczenia opłaty legalizacyjnej jest - zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, fakt powstania obiektu budowlanego w okresie po dniu 31 grudnia 1994r., a przed dniem 11 lipca 1998r. Podniesiono, że z aktu notarialnego Repertorium Nr "[...]" z dnia 22 grudnia 1998r., wynika, że odwołujący nabyli niezabudowaną nieruchomość rolną oznaczoną nr "[...]" o obszarze 880 m kw. i "[...]" o obszarze 1080 m kw. położoną w A, gmina A. Organ odwoławczy wskazał również, że z zeznań świadków wynika, że sporny obiekt budowlany powstał dopiero około 2004 roku. Skargę na ww. rozstrzygnięcie wywiedli D. i Z., wnosząc o stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia, względnie o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji; - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania, w szczególności poprzez ominięcie przesłuchania wszystkich świadków wnioskowanych przez stronę w postępowaniu, błędne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, a następnie dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny prawnej obiektu posadowionego na działce skarżących pod kątem kwalifikacji tego obiektu budowlanego czyli jako budynku, budowli lub obiektu małej architektury; - art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka T. Z.: - art. 140 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie stanowiska w przedmiocie argumentacji skarżących podniesionej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności w odniesieniu do ustalenia czy obiekt posadowiony na działce skarżących spełnia kryteria obiektu budowlanego, budowli, względnie obiektu małej architektury. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu. Podniesiono, że największy sprzeciw budzi nieprawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego, zwłaszcza w zakresie przesłuchania świadków i pominięcia przesłuchania świadków wnioskowanych przez stronę. Ponadto w ocenie skarżących nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, że skoro sprzedawana nieruchomość jest niezabudowana to wykluczone jest jednocześnie przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność odmiennej treści oświadczeń woli, od tych ujawnionych w akcie notarialnym. Ustawodawca wyraźnie przewidział bowiem, że decyduje faktyczna data zakończenia budowy, a nie data czy też treść oświadczenia woli ujawniona w akcie notarialnym. Według autorów skargi organy skupiły się w prowadzonym postępowaniu na aspekcie uchybienia terminom zakończenia budowy, pomijając kwalifikację prawną obiektu. Nie sposób także argumentować, że skoro skarżący wnioskują o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego to z całą pewnością mamy do czynienia z obiektem budowlanym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2013r. skarżący podtrzymali zarzuty wywiedzione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o odmowie wydania na rzecz D. i Z. S. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku rekreacyjnego na działce o nr ewid. "[...]", obr. A, gmina A. Na gruncie przedmiotowej sprawy kwestią sporną pomiędzy organem a skarżącymi był czas wybudowania budynku rekreacyjnego na ww. działce o numerze ewidencyjnym "[...]". Organy stanęły na stanowisku, że sporny obiekt powstał dopiero po 2002 roku, natomiast skarżący twierdzą, że wybudowali go już w 1998r. Rozstrzygnięcie tego sporu jest kluczowe dla wyniku sprawy ponieważ od prawidłowego ustalenia tej okoliczności uzależnione jest zastosowanie wobec spornego obiektu procedury z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), umożliwiającej legalizację samowoli budowlanej z pominięciem naliczenia opłaty legalizacyjnej, a więc bez zastosowania art. 48-49b ustawy Prawo budowlane. Zgodnie ze wspomnianą regulacją art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 1998r., i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W razie nie uzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części (art. 3 ust. 2). Przede wszystkim trzeba wskazać, że w toku ponownego postępowania administracyjnego przeprowadzonego po wyroku z dnia 15 października 2009r., sygn. akt II SA/Ol 741/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – uchylającego z powodów formalnych decyzje zapadłe w sprawie, organy zastosowały się do wytycznych Sądu. Postępowanie wyjaśniające w sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, gdyż zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zaznaczyć trzeba, że strony zostały poinformowane zawiadomieniem z dnia 18 września 2012r. (akta adm. organu II instancji, k. – 13) o możliwości wypowiedzenia się w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o zebranych dowodach i materiałach w sprawie. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący brali udział w przesłuchaniach świadków, a nawet zadawali im pytania, o czym świadczą protokoły przesłuchania świadków (akt adm. organu II instancji, k. – 6g-6h). Tak więc jeśliby nawet można doszukać się jakichś uchybień formalnych w prowadzonych przez organy postępowaniach to w ocenie sądu nie miały one istotnego wpływu na wynik prowadzonych postępowań. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na to, że zakończenie budowy spornego obiektu nastąpiło po 11 lipca 1998r., prawdopodobnie w latach 2002/2003. Przede wszystkim z aktu notarialnego z dnia 22 grudnia 1998r., Repertorium Nr "[...]" (akta adm., k. – 84), na podstawie którego dokonano m.in. sprzedaży działki o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb A, gmina A, na której posadowiony jest sporny obiekt, wynika, że w dniu podpisania aktu notarialnego czyli 22 grudnia 1998r. działka ta była niezabudowana. Na podstawie aktu notarialnego wywieść można również, że wydanie nieruchomości w posiadanie kupujących i obdarowanych nastąpiło w dniu podpisania aktu notarialnego. Ponadto wskazać trzeba na pismo Starostwa Powiatowego z dnia 24 marca 2009r. (akta adm., k. – 86), skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z którego wynika, że każdy geodeta wykonując prace przy podziałach musi wykazywać budynki i budowle znajdujące się na gruncie. Jeśli jakiekolwiek trwałe obiekty budowlane znajdują się na gruncie geodeta musi je zmierzyć i wykazać w operacie technicznym. W operacie nr "[...]" z podziału działki pierwotnej "[...]" nie zostały wykazane żadne istniejące budynki. Budynek istniejący obecnie na działce nr "[...]" został pomierzony w 2007r. (operat "[...]") i wykazany na mapach sytuacyjno-wysokościowych. Kopia z operatu nr "[...]" wskazuje, że na dzień 15 października 1998r. na spornej działce nie znajdował się żaden budynek. Potwierdzają to również zdjęcia Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z materiału fotogrametrycznego z prowadzonych nalotów, z których wynika jednoznacznie, że działka aktualnie oznaczona nr ewid. "[...]" obr. A, gmina A w dniu 4 maja 1997 była niezabudowana, natomiast w dniu 30 kwietnia 2005r. była zabudowana dwoma obiektami budowlanymi (akta adm., k. – 6). Zwrócić również należy uwagę na wyjaśnienia skarżącej D. S., zawarte w protokole z dnia 23 kwietnia 2007r. z kontroli przedmiotowej działki o nr ew. "[...]" w obrębie A, gmina A (akta adm., k. – 148). Skarżąca wyjaśniła, że kupiła ww. nieruchomość wraz z ustawioną drewnianą szopą o wymiarach 5,0 x 6,0 m oraz wiatą ogrodową w 1999r. Skarżąca stwierdziła, że drewnianą szopę rozbudowała w okresie od 2002 do 2003. Wówczas to powiększono powierzchnię użytkową obiektu, wybudowano komin z cegły, zbudowano nową konstrukcję dachu wraz z jego pokryciem. Skarżąca nie była w stanie wskazać żadnego z elementów starego obiektu gdyż jest on obłożony nową płytą. Z protokołu wynika również, że w obiekcie wybudowana jest instalacja elektryczna, wodociągowa i kanalizacyjna i składa się on z łazienki, kuchni i dwóch pokoi z salonem. Nawet gdyby przyjąć, że pierwotnie na działce "[...]" stała szopa, to bez wątpienia zgodnie z twierdzeniami D. S. w latach 2002/2003 doszło do jej kompleksowej rozbudowy. Stosownie zaś do art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm.) przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" - art. 3 pkt 7a p.b.). Wyróżnikiem prac składających się na budowę (w tym także rozbudowę) jest powstanie nowej substancji budowlanej (vide wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012r., II SA/Ol 81/12). Wskazać dalej należy, że do zastosowania procedury z art. 3 ustawy zmieniającej z dnia 10 maja 2007r. i uzyskania pozwolenia na użytkowanie nie wystarczy, by na działce po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 2003r. została zakończona budowa jakiegokolwiek budynku, który następnie zostałby rozbudowany po 11 lipca 2003r. To konkretny budynek, który ma podlegać legalizacji musi być posadowiony w tym okresie. Ewentualna rozbudowa budynku wybudowanego w warunkach określonych w art. 3 ust. 1 ustawy dokonana w późniejszym okresie nie pozwala na uzyskanie pozwolenia na użytkowanie w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. Odnosząc się zaś w tym miejscu do zarzutu strony skarżącej jakoby sporny budynek nie był trwale związany z gruntem gdyż jest osadzony na słupkach, wskazać należy, że opisane w aktach sprawy cechy spornego obiektu budowlanego kwalifikują go, jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż jest on niewątpliwie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiada dach. Co do zaś związania z gruntem oraz posiadania fundamentów sporny budynek spełnia także i te warunki. W wyroku z dnia 24 lipca 2007r. II OSK 1096/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że posadowienie budynku na fundamentach punktowych wykonanych z bloczków betonowych w żadnym wypadku nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zakwalifikowanie takiego obiektu, jako budynku. Sama, bowiem technologia uformowania fundamentu nie zmienia charakteru obiektu budowlanego, jako budynku. Analogicznie nie zmieniałby tego charakteru nawet fakt zbudowania domku letniskowego z tzw. prefabrykatów. Nawet więc jeśli sporny budynek posadowiony został właśnie na fundamentach punktowych to niewątpliwie jest on trwale połączony z gruntem. Tym samym wymagał on pozwolenia na budowę. Co do zaś zeznań świadków to w większości potwierdzają one okoliczności jakie wyłaniają się ze wskazanych dokumentów. Świadek T. M. zeznała, że gdy nabyła w 2001r. swoją sąsiednią działkę o nr ewid. "[...]" to na spornej nieruchomości skarżących nie stał żaden obiekt, budynek rekreacyjny powstał dopiero po około 3 latach czyli prawdopodobnie w 2004r. (protokół przesłuchania świadka, akta adm. organu II instancji, k. – 6h). Podobnie A. G. stwierdził, że w 2001r. na spornej nieruchomości nie było żadnego obiektu, była tylko łąka (protokół przesłuchania świadka, akta adm. organu II instancji, k. – 6g). Dopiero prawdopodobnie w 2004r. został wybudowany budynek. Zeznania zaś M. B. (akta adm., k. – 37) są mało precyzyjne i niespójne przez co organy słusznie odmówiły im wiarygodności. Odnośnie zaś wyjaśnień świadka J. T. (protokół przesłuchania świadka, akta adm., k. – 164) to również one nie potwierdziły wersji skarżącej co do terminu wybudowania budynku rekreacyjnego. Świadek ten stwierdził wprawdzie, że "coś stało w obszarze starej działki p. K. w tym obecnej działki p. S. ale nie jest w stanie dokładnie określić usytuowania tych obiektów". Ponadto dodał, że obiekt, który stoi obecnie jest większy od obiektów, które stały w latach 1995-1998 na działce p. K.. Tamte obiekty były mniejsze, miały w ocenie świadka około 4 m x 4m. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi wskazującego na pominięcie przez organ zeznań Z. i M. K. (byłych właścicieli działki "[...]") wskazać trzeba, że zarzut ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zeznania M. K. (akta adm., k. – 17 i k. – 69) znajdują się w aktach sprawy, jednak nie wnoszą do niej istotnych ustaleń. M. K. zeznał jedynie, że w dniu sprzedaży działki stała na niej szopa o wymiarach 4x6 m, której dokładnej lokalizacji nie pamięta. Świadek stwierdził, że istniejący aktualnie obiekt nie jest tą szopą. Natomiast wprawdzie Z. K. w jednym z pism (pismo z 5 sierpnia 2008 r. k. 45 akt adm.) potwierdziła, że na działce znajdował się domek w 1997 lub 1998 r., ale okoliczności tej nie potwierdziła już przed organem w trakcie przesłuchania w dniu 9 marca 2009 r. (k. 68 akt adm.) odmawiając złożenia wyjaśnień. Ponadto we wcześniejszym piśmie z dnia 1 czerwca 2007 r. (k. 22 akt adm.) podała, że na spornej działce znajdowała się jedynie szopa wykorzystywana do przechowywania narzędzi. Wyjaśnienia Z. K. w ocenie Sądu nie są do końca spójne i nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Co do zaś nie przesłuchania świadka Z. J. dostrzec trzeba, że był on wzywany do złożenia wyjaśnień jednakże uchylił się od tego obowiązku. W aktach sprawy znajduje się natomiast pismo Z. J. z dnia 4 października 2008r. (akta adm., k. – 47), w którym oświadczył on, że po analizie czasowej stwierdza, że budowa spornego domku letniskowego miała miejsce w latach 2003/2004. Wobec tak licznie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień wielu świadków, bezzasadny jest w ocenie Sądu zarzut skarżącej dotyczący nie przesłuchania przez organy świadka T. Z.. Reasumując, z zebranego, obszernego materiału dowodowego w sprawie wyłania się spójny obraz okoliczności powstania budynku skarżących, posadowionego na działce o numerze ewidencyjnym "[...]" obręb A, gmina A. Z treści przywołanych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, z których istotne znaczenie ma akt notarialny z dnia 22 grudnia 1998r., Repertorium "[...]", na podstawie którego dokonano m.in. sprzedaży ww. działki, wynika jednoznacznie, że w 1998r. działka ta była niezabudowana. Trzeba podkreślić, że akt notarialny ma walor dokumentu urzędowego (art. 2 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie; Dz. U. z 2008r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.), a z zebrany materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw pozwalających na obalenie faktów nim stwierdzonych. Z analizy akt sprawy wyłania się spójny obraz, z którego wynika, że skarżący wybudowali swój domek rekreacyjny dopiero w latach 2002/2004r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.