II SA/Ol 81/12

Dnia 5 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki części budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w następstwie przeprowadzonych w dniu 17 października 2007 r. oględzin posesji należącej do J. K., zlokalizowanej na działce nr "[...]" w miejscowości A, gmina A, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu w dniu 24 października 2007 r. postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. K. rozbiórkę przydomowej oranżerii (ogród zimowy) zlokalizowanej w miejscowości A gmina A na działce nr "[...]". Decyzja ta została w całości uchylona rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". W uzasadnieniu wskazano m.in. na fakt naruszenia w toku prowadzonego postępowania zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez nie poinformowanie strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Decyzją z dnia "[...]" PINB nakazał J. K. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości A, gmina A, na działce nr "[...]". Odnosząc się do kwestii wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków organ stwierdził, iż jego przeprowadzenie jest bezcelowe, gdyż okoliczność na, którą świadkowie mieliby zostać przesłuchani jest już ustalona. WINB uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie, w dniu 23 sierpnia 2010 r. J. K. zwrócił do PINB z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność "istnienia przed styczniem 2008 r. obiektu budowlanego pergoli przy budynku mieszkalnym nr "[...]" w miejscowości A, gmina A". Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", PINB, działając w trybie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nakazał J. K. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości A, gmina A, na działce nr "[...]". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]", utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Podał m.in., że z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, iż w analizowanym przypadku miała miejsce rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję zadaszonego tarasu o wymiarach 10,90m x 3,00m bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co warunkowało zastosowanie trybu przewidzianego art. 48 ustawy Prawo budowlane. Powyższe znajduje odzwierciedlenie zarówno w notatce służbowej sporządzonej przez pracowników PINB w dniu 17 października 2007 r., jak również w protokołach kontroli z dnia 29 stycznia 2008 r. oraz z dnia 22 czerwca 2010 r., a także w dokumentacji fotograficznej dostarczonej przez skarżącego. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Ol 31/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego naruszono uprawnienie skarżącego wynikające z art. 79 § 1 i § 2 kpa w zakresie braku możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu świadków. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie organ I instancji decyzją z dnia "[....]" nakazał inwestorowi rozbiórkę części budynku jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości A, gmina A, działka nr "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że z całokształtu zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, że J. K. dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję tarasu w okresie pomiędzy 2006r. a styczniem 2008r. bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Wobec braku przedłożenia przez inwestora wskazanej w postanowieniu PINB z dnia "[...]" dokumentacji, wydano rozstrzygnięcie w trybie art. 48 ust. 1 Prawo budowlane. Od ww. rozstrzygnięcia odwołanie złożył J. K. Według odwołującego przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś ustalenia organu I instancji zarówno w zakresie przedmiotu postępowania jak również stanu faktycznego sprawy nie są zgodne z prawdą. Strona odwołująca podniosła, że po nabyciu nieruchomości w roku 2005r. wyrównała szlichtą betonową ganek, który stworzono wzdłuż całego zachodniego szczytu budynku w latach 60 tych. W dniu 17 grudnia 2007r. dokonano zgłoszenia zamiaru dobudowania do budynku mieszkalnego oranżerii wraz z tarasem wzdłuż zachodniej granicy budynku. Zdaniem odwołującego taras wykonano na przełomie lutego i marca 2008r. W odwołaniu podważono również dowód ze zdjęć lotniczych, wskazując na ich nieczytelność, za niewiarygodne uznając również zeznania świadka Z.R. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Organ odwoławczy podniósł, że z całokształtu materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że w analizowanym przypadku miała miejsce rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję tarasu o wymiarach 10,90x3,00 bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co warunkowało zastosowanie trybu przewidzianego w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Natomiast fakt rozbudowy budynku mieszkalnego o konstrukcję tarasu znajduje odzwierciedlenie zarówno w notatce służbowej sporządzonej przez pracowników PINB w dniu 17 października 2007r., jak również w protokołach kontroli z dnia 29 stycznia 2008r. oraz z dnia 22 czerwca 2010r., a także w dokumentacji fotograficznej. Jak wynika ze zdjęć uzyskanych przez organ I instancji z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie w roku 1998 (data wykonania fotografii 5 czerwca 1998r.), jak również w 2006r. (data wykonania fotografii 10 września 2006r.) wzdłuż całego zachodniego szczytu budynku nie istniał ganek ani taras. Znajduje to również odzwierciedlenie w zeznaniu świadka Z. R. z dnia 8 czerwca 2011r., który wskazał, że przed rokiem 2006r. nie było ganku, były zaś schody wejściowe. Zdaniem tego świadka przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w 2007r. W ocenie organu II instancji, biorąc pod uwagę fakt, iż - jak ustalono - taras nie istniał przed dniem 10 września 2006r., zaś na fotografiach dostarczonych przez inwestora (datowanych na dzień 15 lipca 2007r.., prace niezakończone) oraz przez świadka K. K. (datowanych na dzień 18 października 2007r.) widnieje taras, na którym zamontowano drewnianą konstrukcję, przyjąć należy, że rozbudowa została wykonana w okresie pomiędzy 2006r., a przed styczniem 2008r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentował, że inwestor już po wszczęciu postępowania w sprawie wykonywał roboty budowlane skutkujące m.in. zadaszeniem tarasu. Organ odwoławczy wskazał również, że zgłoszenie dokonane przez stronę nie mogło być skuteczne, gdyż nastąpiło już po rozpoczęciu rzeczonych robót budowlanych. Skargę na ww. decyzję wywiódł J. K. wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że po nabyciu zabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości A gmina A w 2005r. na jej polecenie wykonano tzw. szlichtę betonową na istniejącym wzdłuż zachodniej strony budynku mieszkalnego ganku. Fakt ten wielokrotnie potwierdzał świadek S. R., poprzedni właściciel tej nieruchomości, który dodatkowo potwierdził, że przedmiotowy ganek powstał w latach 60 – tych. Skarżący wskazał ponadto, że w 2006r. wykonał drewniany obiekt – ozdobną pergolę bez dachu, służącą rekreacji codziennej w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c ustawy Prawo budowlane. Konstrukcję obiektu stanowiły słupy drewniane z jednej strony, nietrwale związane z gankiem, z drugiej strony konstrukcja opiera się o istniejący budynek mieszkalny. Natomiast w dniu 17 grudnia 2007r. w oparciu o projekt techniczny skarżący dokonał zgłoszenia m.in. zamiaru dobudowania do budynku mieszkalnego ogrodu zimowego o powierzchni 19,9 m kw. wraz z tarasem wzdłuż zachodniej granicy budynku mieszkalnego z wykorzystaniem istniejącej pergoli i niezbędnymi modernizacjami. Skarżący stwierdził, że wykonał taras w oparciu o zaufanie do organów, po upływie 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu na przełomie lutego i marca 2008r. PINB zaś dopiero postanowieniem z września 2009r. nakazał wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego, mimo, że od marca 2008r. żadne roboty nie były prowadzone. W ocenie autora skargi nie wniesienie sprzeciwu przez organ w ustawowym terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia w praktyce oznacza udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Skarżący podniósł ponadto, że zeznania Z. R. nie są poparte żadnymi faktami, natomiast dokumentacja fotograficzna uzyskana z CODGiK nie przesądza o stanie pierwotnym budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest czas i zakres wykonanych przez skarżącego robót budowlanych przy budynku jednorodzinnym zlokalizowanym w miejscowości A gmina A, działka nr geod. "[...]". Według organów skarżący dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję tarasu o wymiarach 10,90x3,00 bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co warunkowało zastosowanie trybu przewidzianego w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.). Strona skarżąca zaś wskazała, że po nabyciu zabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości A gmina A w 2005r. na jej polecenie wykonano tzw. szlichtę betonową na istniejącym wzdłuż zachodniej strony budynku mieszkalnego ganku, co potwierdził świadek S. R., poprzedni właściciel tej nieruchomości, który dodatkowo zaznaczył, że przedmiotowy ganek powstał w latach 60 – tych. Skarżący podniósł ponadto, że w 2006r. wykonał drewniany obiekt – ozdobną pergolę bez dachu, służącą rekreacji codziennej w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c ustawy Prawo budowlane. Konstrukcję obiektu stanowią słupy drewniane, z jednej strony nietrwale związane z gankiem, z drugiej strony zaś konstrukcja opiera się o istniejący budynek mieszkalny. Natomiast w dniu 17 grudnia 2007r. w oparciu o projekt techniczny skarżący dokonał zgłoszenia m.in. zamiaru dobudowania do budynku mieszkalnego ogrodu zimowego o powierzchni 19,9 m kw. wraz z tarasem wzdłuż zachodniej granicy budynku mieszkalnego z wykorzystaniem istniejącej pergoli i niezbędnymi modernizacjami. Stwierdził, że wykonał taras po upływie 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu na przełomie lutego i marca 2008r. W ocenie Sądu przedmiotowe roboty budowlane były wykonywane od 2005/2006r. Potwierdzają to szczegółowe twierdzenia Z. R., który w piśmie z dnia 20 lipca 2007r. (akta adm. Plik I, załącznik nr 1) precyzyjnie wskazał, że na nieruchomości gruntowej oznaczonej Nr "[...]", obręb A, w miesiącach IX, X, XI 2005r. wykonana została całkowita wymiana konstrukcji więźby dachowej i pokrycia. W 2006r. natomiast m.in. wymieniona została cała stolarka okienna, a także powiększając powierzchnię zabudowy, wykonany został podest wejściowy, z którego sporządzono zewnętrzne wejście do piwnic, poprzez wykucie otworu w konstrukcyjnej ścianie fundamentowej , a na tym podeście wykonana została drewniana konstrukcja pod taras. Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajdują się zdjęcia spornej nieruchomości wykonane przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie. Pierwsze z tych zdjęć sporządzone zostało 5 czerwca 1998r., drugie natomiast 10 września 2006r. (akta adm., Plik 4, załącznik nr 22). Analiza porównawcza obu fotografii prowadzi do wniosku, że od strony zachodniej rzeczonego budynku na zdjęciu zrobionym 5 czerwca 1998r. nie da się zauważyć istnienia tarasu lub tego typu budowli. Natomiast zdjęcie wykonane we wrześniu 2006r. pokazuje różnicę w zabudowie zachodniego szczytu spornego budynku w stosunku do roku 1998r. Ewidentnie w 2006r. istniała już pewna zabudowa. Wprawdzie zdjęcia te nie są w pełni czytelne ale w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a zwłaszcza o zeznania Z. R., z dużą dozą prawdopodobieństwa można ocenić, że wspomniana dobudowa to taras. Wprawdzie poprzedni właściciel przedmiotowego budynku S. R. stwierdził, że ganek od strony zachodniej został wykonany w latach 60 – tych, jednakże w ocenie Sądu zeznania te są niewiarygodne. Już bowiem po okazaniu S. R. wspomnianych wyżej zdjęć satelitarnych odmówił on składania dalszych wyjaśnień w sprawie, co potwierdza protokół z przesłuchania stron i świadków, przeprowadzonego w dniu 16 sierpnia 2011r. (akta adm., Plik 4, załącznik Nr 24). Nadto, co istotne, sam skarżący J. K. w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 2 listopada 2007r. przyznał, że dokonał zwiększenia powierzchni podestu służącego wejściu do przedmiotowego budynku mieszkalnego i wykonał zejście do piwnicy (akta adm., Plik I, załącznik Nr 4). Z notatki zaś służbowej pracowników organu nadzoru budowlanego I stopnia z dnia 17 października 2007r., podpisanej również przez skarżącego, wynika, że przy spornym budynku dokonano rozbudowy tarasu zewnętrznego na bazie istniejącego wejścia do budynku wraz z konstrukcją drewnianą pod ogród zimowy. Wykonano również otwór drzwiowy wraz ze schodami na zewnątrz budynku (akta adm., Plik 1, załącznik nr 2). Wskazać trzeba również, że z zeznań pozostałych świadków wskazanych przez J. K., czyli K. K. i M. M. wynika, że prace nad budową tarasu (górnego) zostały zakończone w marcu 2008r. W ocenie Sądu analiza wskazanego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w okresie od 2006r. do marca 2008r. w budynku będącym własnością J. K. doszło do kompleksowego wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu tarasów dolnego i górnego stanowiących funkcjonalną całość. Zakres podjętych prac wskazuje jednoznacznie na to, że miały one charakter spójny, kompleksowy i stanowiły całościowe zamierzenie inwestycyjne, którego efektem było powstanie właśnie tarasów dolnego i górnego. Z całą pewnością zakres wykonanych prac budowlanych mieści się w definicji budowy (rozbudowy) z art. 3 pkt 6 ustawy-Prawo budowlane. Przez budowę należy bowiem rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przyjąć należy, że przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" – art. 3 pkt 7a). Wyróżnikiem prac składających się na budowę jest powstanie nowej substancji budowlanej (por. Komentarz, Prawo budowlane, Pod redakcją Z. Niewiadomskiego, 4 wydanie, str. 56). Skoro zaś niniejsze roboty budowlane były niewątpliwie rozbudową budynku, to do ich rozpoczęcia niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Niedopełnienie tego obowiązku musiało więc skutkować w dalszym etapie prowadzeniem postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Na gruncie przedmiotowej sprawy skarżący nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Wskazał jednak, że w dniu 17 grudnia 2007r. dokonał u Starosty zgłoszenia planowanych prac przy swoim budynku związanych z budową tarasu górnego. Zgłoszenie to zostało przekazane organowi nadzoru budowlanego. Jednakże postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy rzeczonego budynku zostało wszczęte już wcześniej, 24 października 2007r. Tak więc skarżący zgłosił zamiar wykonania określonych robót w spornym budynku już po rozpoczęciu postępowania w sprawie rozbudowy tego budynku. Należy przy tym mieć na uwadze, że w świetle art. 30 ustawy - Prawo budowlane, który reguluje zgłoszenie robót budowlanych, organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy zgłasza sprzeciw. Rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od dnia ich zgłoszenia nie stanowi więc podstawy do umorzenia postępowania w sprawie ich zgłoszenia. Nie oznacza to oczywiście, że w ten sposób nastąpi zalegalizowanie rozpoczętych z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego robót budowlanych. Jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zdania, że zgłoszone mu roboty budowlane zostały wykonane przed upływem 30 dni od ich zgłoszenia, to winien powiadomić o tym właściwy organ nadzoru budowlanego, który oceni, czy istnieją w związku z tym podstawy do zastosowania art. 49b ust. 1 lub 2 albo art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2008r., II OSK 2042/06). Tak więc w sytuacji, gdy – jak wskazano wyżej – skarżący realizował już roboty budowlane związane z rozbudową budynku i dodatkowo organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie w sprawie, zasadnie organ administracji architektoniczno-budowlanej przekazał zgłoszenie dotyczące budowy tarasu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Ten ostatni organ winien bowiem ocenić, czy w sprawie znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy Prawa budowlanego regulujące postępowanie związane z legalizacją samowoli budowlanej. Ponadto, jeżeli zgłoszenie ma miejsce w przypadku robót wymagających pozwolenia na budowę, de facto nie jest to zgłoszenie właściwe i nie wywołuje ono żadnych skutków prawnych. Podzielić bowiem należy stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004 r. (sygn. akt IV SA162/03, nr Lex 158969) w którym wskazano, że jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 - Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Pomimo powyższych rozważań i niezasadności podnoszonej przez skarżącego argumentacji, zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjna przez co nie spełnia wymogów art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 200r., Nr 98, poz. 1071, t.j.). Organ I instancji nakazał J. K. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości A, gmina A, dz. Nr "[...]". Tak sformułowane rozstrzygnięcie może budzić wątpliwości. Nie jest bowiem sprecyzowane czy orzeczona rozbiórka dotyczy tarasu dolnego zwanego również podestem lub gankiem, czy tylko tarasu górnego, czy też obydwu tych tarasów, które stanowiły rozbudowę budynku. Precyzyjnemu rozumieniu rozstrzygnięcia nie sprzyja też różnorodna terminologia używana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, gdzie organ wymiennie posługuje się takimi pojęciami jak ganek, taras i podest. Dodatkowo organ odwoławczy użył w uzasadnieniu wydanej decyzji sformułowania zadaszenie tarasu. Tymczasem zauważyć należy, że decyzja administracyjna jest indywidualnym aktem o charakterze władczym skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Jedną z cech charakterystycznych decyzji administracyjnej jest zatem jej podwójna konkretność: konkretny adresat i konkretna sytuacja, którą akt ten rozstrzyga, określając o prawach lub obowiązkach jej adresata. W konsekwencji, decyzja wydana przez organ administracji publicznej w celu skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które jej adresat jest zobowiązany wykonać. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być sformułowane w sposób umożliwiający następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Obowiązki te powinny być również określone w sposób precyzyjny i czytelny, tak aby adresat decyzji nie miał wątpliwości, jakie czynności powinien wykonać, bez potrzeby występowania do organu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wiążącej go decyzji ( wyrok NSA z 16 marca 2011r., II OSK 495/10 ). Na marginesie warto dodać, że nakaz rozbiórki można jak najbardziej skierować wobec obiektu budowlanego jako całości jak i jego części, w tym tylko do dobudowanego tarasu (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., II OSK 958/05). Organ rozpoznając sprawę ponownie zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił w pkt I sentencji wyroku zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II stosownie do art. 200 powołanej ustawy. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł w pkt III, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ona skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny.