I OSK 1299/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.), Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 334/12 w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz Ł. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 334/12 oddalił skargę Ł. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił przyznania Ł. K. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że Ł. K., funkcjonariusz Komisariatu Policji [...] w [...] w dniu 30 listopada 2011 r. złożył oświadczenie majątkowe w celu ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz raport, w którym zawarł, że wraz z rodziną zamieszkuje w K. przy ul. S. [...] w lokalu, stanowiącym jego własność o powierzchni mieszkalnej 31,02 m², co daje 6,2 m² na osobę w rodzinie. Policjant wskazał, że zajmowany lokal nie spełnia przysługujących mu norm zaludnienia, które wynoszą od 7 do 10 m² powierzchni mieszkalnej. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.) policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 100, poz. 918, ze zm.) w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, że powierzchnia mieszkalna zajmowanego lokalu nie spełnia przysługujących policjantowi norm zaludnienia, bowiem przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia nie wiążą prawa policjanta do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z przysługującymi mu normami zaludnienia. Ł. K. posiada w K. lokal mieszkalny, do którego prawo nabył na podstawie notarialnej umowy sprzedaży z dnia 14 lipca 2005 r., zatem policjant ten nie spełnia warunków do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. [...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania Ł. K., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 92 ust. 1 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji przyjął, że art. 88 ustawy o Policji, w związku z § 2 ust. 1 - 4 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), wprowadzają wymóg przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługujących mu norm zaludnienia, a ilość i wielkość norm zaludnienia, przysługujących policjantom i członkom ich rodzin, reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. Zgodnie z § 3 powyższego rozporządzenia norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m² powierzchni mieszkalnej. Lokal mieszkalny przydziela się policjantowi według norm zaludnienia - dla policjanta posiadającego rodzinę - po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (§ 2 tego rozporządzenia). Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, że Ł. K. przysługuje lokal mieszkalny o powierzchni odpowiadającej 5 normom zaludnienia (czyli od 35 do 50 m² powierzchni mieszkalnej). Podkreślił jednak, że takiego wymogu ustawodawca nie wprowadził w odniesieniu do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, którego wysokość, stosownie do postanowień § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest stała dla określonych kategorii funkcjonariuszy (posiadających rodzinę lub nie). Z tego też względu świadczenie z tego tytułu należy traktować co do zasady jako zastępcze i tymczasowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb mieszkaniowych, do czasu realizacji resortowego prawa do lokalu mieszkalnego w formie przydziału lub udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie. Organ odwoławczy zaznaczył, że Ł. K. w dniu 14 lipca 2005 r. na podstawie umowy sprzedaży uzyskał lokal mieszkalny w K. Mając na uwadze, że powierzchnia mieszkalna tego lokalu była zgodna z przysługującymi wówczas normami zaludnienia, policjant utracił prawo do służbowego lokalu mieszkalnego wynikające z art. 88 ustawy o Policji, a tym samym nie ma prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. Powyższe skutkuje m.in. tym, że posiadanie przez policjanta lub członka jego rodziny lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość wyklucza go z kręgu uprawnionych do równoważnika za brak lokalu. Skarżący Ł. K. wniósł na powyższą decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji poprzez uznanie, że brak lokalu mieszkalnego oznacza każdy lokal bez względu na to, czy odpowiada normom powierzchni mieszkalnej przysługującej policjantowi z uwzględnieniem członków jego rodziny. W ocenie skarżącego, w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących mu norm zaludnienia. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") ją oddalił. Zdaniem Sądu z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że prawo do równoważnika pieniężnego związane jest z brakiem lokalu mieszkalnego, a nie z brakiem odpowiedniego lokalu mieszkalnego. Mówiąc o zastępczej roli równoważnika za brak lokalu w stosunku do prawa policjanta do przydzielenia mu lokalu na podstawie decyzji administracyjnej należy mieć na względzie wyłącznie to, że w sytuacji przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przysługuje już policjantowi prawo do równoważnika za brak własnego lokalu. Regulacje związane z mieszkaniami funkcjonariuszy Policji zawarte są w ustawie o Policji, co wskazuje na powiązanie tych regulacji z celami ustawy o Policji i dyspozycyjnością policjanta związaną z rodzajem służby, jaką pełni funkcjonariusz Policji, a nie tylko z faktem zatrudnienia w organach Policji. W ocenie Sądu, okoliczność, że skarżący zajmuje lokal mieszkalny niespełniający przysługujących mu norm zaludnienia będący jego własnością (współwłasnością), a nie lokal przydzielony na podstawie decyzji administracyjnej, nie ma żadnego znaczenia dla istoty problemu, który pojawił się w niniejszej sprawie albowiem w obu przypadkach przysługuje mu jedynie prawo do przydzielenia lokalu mieszkalnego o powierzchni zgodnej z przysługującymi mu normami zaludnienia oraz prawo do równoważnika za remont tego lokalu. W tej mierze powołał się na stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 i uznał, że prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego zostało określone jako prawo do lokalu o określonej powierzchni, natomiast prawo do równoważnika pieniężnego zostało związane z tym, że policjant (członkowie jego rodziny) nie posiada lokalu mieszkalnego, a nie z tym, że nie posiada odpowiedniego lokalu mieszkalnego, a więc prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu nie zostało powiązane z powierzchnią posiadanego przez funkcjonariusza lokalu, ale z rzeczywistym jego brakiem. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Ł. K. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, a to: 1) art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, polegającą na przyjęciu, że policjantowi nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, mimo że nie posiada on lokalu przyznanego mu w drodze decyzji administracyjnej z zasobów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a jedynie lokal o powierzchni nieodpowiadającej normom przewidzianym w przepisach resortowym, tym samym przyjęcie, że prawo do równoważnika pieniężnego zostało związane z tym, że policjant (członkowie jego rodziny) nie posiadają jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, a nie z tym czy posiadany lokal odpowiada normom przewidzianym w przepisach resortowych; 2) § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, polegającą na przyjęciu, że przepisy te uniemożliwiają ustalenie wysokości równoważnika związanego z brakiem odpowiedniego (a nie jakiegokolwiek) lokalu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił, że użyty w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji zwrot "brak lokalu mieszkalnego" należy interpretować jako brak lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej przysługującej policjantowi z uwzględnieniem członków jego rodziny. W sytuacji zatem, gdy posiadany przez policjanta lokal jest mniejszy od przysługujących mu norm zaludnienia, powinien on otrzymać równoważnik z tytułu braku odpowiedniego lokalu mieszkalnego. W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Miejskiego Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Pod pojęciem lokalu mieszkalnego należy rozumieć prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby określonych członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ust. 1 tej ustawy o Policji). Jest to zatem prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o Policji, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Z powyższego wynika, że w sytuacji, gdy policjant posiada lokal mieszkalny o powierzchni mniejszej, niż określona w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. Natomiast lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej (art. 95 ust.1 pkt 2 ustawy o Policji). A contrario, gdy lokal mieszkalny nie odpowiada normom powierzchni przysługującej policjantowi, to wówczas nie ma przeszkód, aby przydzielić mu lokal. W sytuacji natomiast, gdy zajmowane przez funkcjonariusza mieszkanie niepochodzące z zasobów mieszkaniowych Policji, czyli gdy prawo do lokalu nie zostało w istocie zrealizowane, a zajmowany lokal ma powierzchnię mniejszą od przysługującej, policjantowi służy równoważnik za brak lokalu. Jest to bowiem zastępcza forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego (przydzielenia lokalu mieszkalnego w drodze decyzji), to należy mu przyznać i wypłacać określoną kwotę pieniędzy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Powyższe w pełni odpowiada stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartemu w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OPS 7/09 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że równoważnik pieniężny, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej przysługuje funkcjonariuszowi Straży Granicznej, który (jego małżonek) jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego, jeżeli zajmowana przez funkcjonariusza część domu (mieszkanie) nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej według norm zaludnienia określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych. Powyższa uchwała ma również odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, gdyż przepisy regulujące omawiane zagadnienie są identyczne w ustawie o Straży Granicznej i ustawie o Policji. Sąd pierwszej instancji natomiast błędnie uznał, że w stanie faktycznym sprawy administracyjnej ma zastosowanie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dotyczyła ona bowiem sytuacji, gdy funkcjonariusz Policji zrealizował prawo do lokalu mieszkalnego, a posiadany przez niego lokal przydzielony z zasobów mieszkaniowych Policji przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884, ze zm.). Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie jest odmienny, bowiem dotyczy żądania przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, w sytuacji gdy policjantowi nie przydzielono lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, niewypełnione zatem zostało uprawnienie funkcjonariusza do otrzymania lokalu. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie zaznaczył, że skoro policjant otrzymał na podstawie decyzji przydziału lokal mieszkalny, to nie może mimo nabycia prawa do dodatkowych norm powierzchni mieszkalnej skorzystać z prawa do równoważnika pieniężnego, gdyż otrzymałby wówczas prawo do dwóch świadczeń z tego samego tytułu. W niniejszej sprawie skarżący Ł. K. zamieszkuje z żoną i trójką dzieci w K. przy ul. S. [...] w lokalu, stanowiącym jego własność o powierzchni mieszkalnej 31,02 m², co daje 6,2 m² na osobę w rodzinie. Bez wątpienia zajmowany lokal nie spełnia przysługujących mu norm zaludnienia, które wynoszą od 7 do 10 m² powierzchni mieszkalnej. Mając zatem na uwadze, że przyjęcie norm zaludnienia stosownie do liczby członków rodziny występuje również w sytuacji posiadania przez funkcjonariusza własnego mieszkania nieodpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej według norm zaludnienia, to skarżącemu przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Przyjęcie natomiast odmiennej wykładni powyższego przepisu stoi w oczywistej sprzeczności z istotą i celem, jakiemu służyć ma przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem norm zaludnienia, którego zadaniem jest zrekompensowanie braku przyznania lokalu mieszkalnego w drodze decyzji z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w ustawie o Policji. Wobec powyższego, jak zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji niewłaściwe odczytał treść art. 92 ust.1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, co oznacza, że dokonał błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego. Z tych samych względów za zasadny należy również uznać zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, bowiem Sąd pierwszej instancji również błędnie przyjął, że przepis ten uniemożliwia ustalenie wysokości równoważnika związanego z brakiem odpowiedniego lokalu. Wskazana w tym przepisie stawka jest podstawą do ustalenia równoważnika w każdym przypadku, gdy występuje o to uprawniony funkcjonariusz, zarówno ten, który posiada lokal niespełniający norm zaludnienia (poza lokalem przyznanym w drodze decyzji), jak i ten, który nie posiada żadnego lokalu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.