I OSK 773/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1920/14 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1920/14, po rozpoznaniu skargi B. D., uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: B. D. wnioskiem z 3 grudnia 2013 r. zwróciła się do Starosty Węgrowskiego o dokonanie ponownej weryfikacji użytków gruntowych na działce nr [...], położonej w obrębie [...] gm. Stoczek, stanowiącej jej własność. We wniosku wskazała, że posiada gospodarstwo rolne, a budynki inwentarskie znajdują się na działce nr [...], której jest współwłaścicielką. Oświadczyła także, że posiada projekt budynku inwentarskiego, obejmującego działkę nr [...]. Starosta Węgrowski w piśmie z 23 grudnia 2013 r. wyjaśnił, że aktualizacja użytku gruntowego w tej działce nastąpiła w toku modernizacji ewidencji gruntów i aktualizacji użytków gruntowych. Postępowanie to zostało zakończone ogłoszeniem informacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 31 lipca 2013 r. W piśmie tym poinformowano również, że zgodnie z art. 24a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) zarzuty zgłoszone po tym terminie traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Następnie Starosta Węgrowski zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie w terminie 30 dni dokumentacji geodezyjno-kartograficznej wykonanej przez geodetę uprawnionego lub podmiot posiadający stosowne uprawnienia, z której wynikałaby zmiana stanowiąca podstawę do aktualizacji operatu ewidencyjnego. Pismem z 25 kwietnia 2014 r. skarżąca ponownie zwróciła się z prośbą o sprostowanie i przekwalifikowanie działki nr [...], gdyż zmiana wprowadzona przez Geodezję Starostwa jest mylna. Starosta Węgrowski decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków na działce nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. D. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Węgrowskiego z [...] czerwca 2014 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że skarżąca nie uzupełniła swojego wniosku z 3 grudnia 2013 r. w określonym terminie i nie dostarczyła stosownej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Zdaniem organu z załączonego do akt sprawy fragmentu mapy zasadniczej wynika, że na działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 112m2 oraz zbiornik na nieczystości ciekłe. Aktualizacji użytku gruntowego dokonano w ramach modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków, która została zakończona opublikowaniem informacji o zakończeniu modernizacji w ewidencji gruntów i budynków tego obrębu w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 31 lipca 2013 r., poz. 8733. Po opublikowaniu tej informacji strona zainteresowana mogła w terminie 30 dni składać zarzuty do danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca swój wniosek złożyła 3 grudnia 2013 r., tj. po ustawowym 30-dniowym terminie przewidzianym w art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne na składanie zarzutów do danych ewidencyjnych, który w tym konkretnym przypadku upłynął w dniu 30 sierpnia 2013 r., stąd wniosek skarżącej w ww. okolicznościach należało potraktować jak wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Końcowo wyjaśniono, że rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. organ nie może jednocześnie rozpatrywać zarzutów do postępowania poprzedniego prawomocnie zakończonego 30 sierpnia poprzedniego roku. Przepisy art. 24a ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidują przywracania ani anulowania poprzednio figurujących zapisów danych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że w sprawie kwestią sporną jest ustalenie jaki jest charakter działki nr [...] objętej wnioskiem B. D. z 3 grudnia 2013 r. o dokonanie ponownej weryfikacji użytków gruntowych, tj. czy prawidłowe jest przyjęte przez organ określenie symbolem "B" tereny mieszkaniowe. Sąd wskazał, że przepis art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) stanowiący, że na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków został uchylony przed wydaniem zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lipca 2014 r. przez ustawę z 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014, poz. 897), która weszła w życie 12 lipca 2014 r. Organ dysponuje zatem narzędziami niezbędnymi do pozyskania informacji w celu dokonania właściwych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, a istnienie obowiązku aktualizacji czyni niezasadnym argument o braku możliwości tak prawnej, jaki faktycznej dokonania zmian w zapisach ewidencyjnych z uwagi na upływ terminu do zakwestionowania wyników modernizacji w drodze sprzeciwu. Wolą ustawodawcy nie było bowiem utrzymywanie stanu danych ewidencyjnych, który nie odpowiadałby rzeczywistości, podobnie jak nie można uznać za ratio legis przypisywania danym wynikającym z modernizacji jurydycznego waloru niezmienności. Odnosząc się do kwestii procesowych, za nietrafną Sąd uznał argumentację organu, że upływ terminu na wniesienie sprzeciwu uniemożliwia załatwienie sprawy, bowiem nawet jeżeli zarzuty zgłoszone zostały po terminie określonym w art. 24a ust. 9 ustawy, ex lege traktuje się je jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków, o czym stanowi art. 24a ust. 12 ustawy, a to obligowało organy do podjęcia czynności mających na celu sprawdzenie potrzeby przeprowadzenia zmiany w zapisach ewidencyjnych w celu jej aktualizacji. Zasadność przeprowadzenia dowodów ze środków dowodowych oferowanych przez stronę skarżącą powinna być oceniana pod kątem ich przydatności dla stwierdzenia okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zmiany w ewidencji, określonej w ustawie i rozporządzeniu. Istnieją bowiem przepisy regulujące materię sposobu klasyfikowania przeznaczenia gruntów i znajdujących się na gruncie budynków, które organy powinny wziąć pod uwagę. Mając na uwadze, że problematyka dotycząca ewidencji gruntów i budynków, a więc publicznego rejestru nieruchomości należy do regulacji publicznoprawnej, w pierwszej kolejności należy sięgnąć nie do rozwiązań cywilnoprawnych, lecz właśnie do unormowań wynikających z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) dotyczących bezpośrednio tego zagadnienia. Sąd stwierdził, że zgodnie z tymi przepisami o zaliczeniu gruntów do poszczególnych grup użytków gruntowych ewidencji decyduje przede wszystkim stan faktyczny związany z wykorzystaniem gruntu, identyfikowany w oparciu o szczegółowe kryteria wymienione w załączniku nr 6 do rozporządzenia. Powołane rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. w § 66 określa jakie dane są danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych. W § 67 wskazano na jakie grupy dzielą się użytki gruntowe wymieniając w pkt 1 użytki rolne, a w pkt 3 grunty zabudowane i zurbanizowane. Z kolei w § 68 wyjaśniono jak dzielą się poszczególne grupy użytków gruntowych, i tak ust.1 w ramach grupy użytków rolnych w pkt 5 wymienia grunty rolne zabudowane, a w ust. 3 w ramach grupy grunty zabudowane i zurbanizowane, a pkt 2 ujmuje tereny przemysłowe. Zgodnie z § 68 ust. 6 zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Stosownie zaś do treści pkt 1 ppkt 5 powołanego załącznika, do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (kotłownie, komórki, garaże, szopy, stodoły, wiaty, spichlerze, budynki inwentarskie, place składowe i manewrowe w obrębie zabudowy itp.), a także zajęte pod ogródki przydomowe w gospodarstwach rolnych. Z powołanych przepisów, zdaniem Sądu, wynika podstawowa zasada decydująca o zaliczeniu danego gruntu do grupy gruntu rolnego zabudowanego lub terenu przemysłowego wynikająca z ustalenia, czy znajdujące się na gruncie budynki i urządzenia służą produkcji rolniczej, czy innego rodzaju produkcji przemysłowej. Sąd zwrócił uwagę, że w określonych w załączniku w pkt 1 ppkt 5 i w pkt 3 ppkt 2 przyjęto jednolitą zasadę, dotyczącą ustalenia jakiego rodzaju produkcji: rolnej czy przemysłowej służą dane grunty zajęte pod budynki i urządzenia. Z powyższych przepisów wynika, że chodzi o bieżące, aktualne ustalenie jakiego rodzaju produkcji: np. rolnej służą dane grunty zabudowane, a nie jakiej produkcji służyły lub mogą w przyszłości służyć. Natomiast wg ust. 3 pkt 1 wspomnianego załącznika nr 6 do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. W świetle powyższego uregulowania Sąd stwierdził, że ustawodawca określił na podstawie jakich danych możliwe jest aktualizowanie ewidencji, wskazując również sposób tego klasyfikowania, zależny w pierwszej kolejności od aktualnego sposobu wykorzystania gruntu. Istnienie tych unormowań determinowało zakres i charakter postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji. Mimo wskazanych środków pozyskania informacji przez organ oraz istnienia prawnego kryterium klasyfikacji przeznaczenia gruntów, organ uchylił się od zrealizowania nałożonych nań obowiązków i przedwcześnie wydał decyzję, tj. bez wyjaśnienia sprawy uznając, że brak jest podstaw do wprowadzenia zmian dotyczących przedmiotowej działki, co stanowi naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Aktywność organu ewidencyjnego powinna przejawiać się zarówno podczas pozyskiwania danych i informacji ewidencyjnych, jak i na etapie oceny zabranych materiałów. Przyjęcie dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu, nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego - materiału źródłowego - mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany. W szczególności organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjno-kartograficzny - przyjęty do zasobu - jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot. W ocenie Sądu wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone wyczerpującym zebraniem i analizą niezbędnego materiału dowodowego z uwzględnieniem oświadczeń skarżącej, co – wobec uznania, że doszło do mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7, 8, 11, 77 k.p.a. oraz naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy, jak również § 35, § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niezastosowanie, tj. art. 22 ust. 2, ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 45 ust. 1, ust. 2 w zw. z § 35 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) – poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie przy ustalaniu jaki jest charakter działki nr [...], objętej wnioskiem B. D. z dnia 3 grudnia 2013 r. o dokonanie ponownej weryfikacji użytków gruntowych – źródłem danych są wyniki oględzin, podczas gdy z przepisów § 42 (powinni być § 45) ust. 2 rozporządzenia jednoznacznie wynika, że do aktualizacji operatu odpowiednio stosuje się przepisy § 35 rozporządzenia; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez: a) brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkich elementów, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku, a wymienionych w tym przepisie; b) brak konkretności i jednoznacznego określenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dalszego toku postępowania dla Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (brak wytycznych w zaskarżonym wyroku), co w konsekwencji może doprowadzić do tego, że organ wyda decyzję sprzeczną z prawem; c) błędne uznanie, że organ nie ustalił w sposób pełny stanu faktycznego sprawy co spowodowało w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uchylenie decyzji; d) nie uchylenie decyzji organu I instancji, poprzedzającej decyzję organu II instancji, w związku z czym organ II instancji został zobowiązany do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, pomimo że organ odwoławczy – w przypadku naruszenia przepisów postępowania może przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. D. wniosła o jej oddalenie, a w piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2017 r. o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy przypomnieć podstawowe rozwiązania dotyczące aktualizacji operatu ewidencyjnego. I tak zgodnie z § 45 rozporządzenia z dnia 29 maja 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ust. 1. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. 2. Przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio. § 35 określa co może być źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są to: 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; 2)wyniki pomiarów fotogrametrycznych; 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne; 5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; 7) wyniki oględzin. Jak wynika z przytoczonych przepisów, aktualizacja operatu ewidencyjnego może mieć między innymi na celu, czy to usunięcie danych niezgodnych za stanem faktycznym, stanem prawnym, czy też wyeliminowanie danych błędnych, a jednym z źródeł danych ewidencyjnych mogą być oględziny. W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy prawidłowości określenia użytku gruntowego części działki nr [...] położonej w Z., a będącej własnością skarżącej, który został oznaczony symbolem "B" tereny mieszkaniowe, podczas gdy zdaniem skarżącej prawidłowe oznaczenie powinno być grunty rolne zabudowane. W uzasadnieniu swego wniosku skarżąca zwróciła uwagę, że na położonej w pobliżu działce nr [...], której jest współwłaścicielem znajdują się budynki gospodarcze i inwentarskie związane z prowadzonym przez nią gospodarstwem rolnym i ta okoliczność powinna być brana pod uwagę, przy ustalaniu rodzaju użytku gruntowego na działce nr [...]. Problematyka rodzaju użytków gruntowych ich podziału na grupy, a w ramach grup na mniejsze jednostki uregulowana jest w § 67-68 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji, a zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków w załączniku nr 6 do tego rozporządzania. Zgodnie z pkt 1 ppkt 5 załącznika, w brzmieniu obowiązującym do 30 grudnia 2013r. definicja gruntu rolnego zabudowanego była następująca "Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (kotłownie, komórki, garaże, szopy, stodoły, wiaty, spichlerze, budynki inwentarskie, place składowe i manewrowe w obrębie zabudowy itp.), a także zajęte pod ogródki przydomowe w gospodarstwach rolnych." Z dniem 31 grudnia 2013 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2013.1551), które między innymi w bardzo istotny sposób zmieniło załącznik nr 6 do rozporządzenia dotyczący zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Ogólnie można tylko stwierdzić, że nowy załącznik w sposób obszerny i znacznie bardziej szczegółowy, niż poprzedni załącznik, określił zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, zawiera tabela znajdująca się w załączniku. Zgodnie z pkt 5 tej tabeli 1. Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod: 1) budynki przeznaczone do produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, w szczególności: spichlerze, przechowalnie owoców i warzyw, stodoły, budynki inwentarskie, budynki na sprzęt rolniczy, magazyny i sortownie ryb, wylęgarnie ryb, podchowalnie ryb, wędzarnie, przetwórnie, chłodnie, a także budowle i urządzenia rolnicze, w szczególności: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego, a także instalacje służące do otrzymywania biogazu rolniczego, place składowe, place postojowe i manewrowe dla maszyn rolniczych; 2) budynki przeznaczone do przetwórstwa rolno-spożywczego, z wyłączeniem gruntów zajętych pod przemysłowe zakłady przetwórstwa rolniczego bazujących na surowcach pochodzących spoza gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą te budynki; 3) budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia, takie jak: komórki, garaże, szopy, kotłownie, podwórza, śmietniki, składowiska odpadów, jeżeli z gruntami, budynkami, budowlami lub urządzeniami, o których mowa w pkt 1 i 2, tworzą zorganizowaną całość gospodarczą i są położone w tej samej miejscowości lub w bezpośrednim sąsiedztwie w miejscowości sąsiedniej. 2. Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się także: 1) grunty położone między budynkami i urządzeniami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń, i niewykorzystywane na inny cel, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod rabaty, kwietniki, warzywniki; 2) grunty zajęte pod budynki, budowle i urządzenia, o których mowa w ust. 1, niewykorzystywane obecnie do produkcji rolniczej, jeżeli grunty te nie zostały wyłączone z produkcji rolnej w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909, 1338 i 1695 oraz z 2016 r. poz. 904). 3 W przypadku gdy w skład siedliska usytuowanego na gruncie rolnym wchodzi wyłącznie budynek mieszkalny i urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, to grunt w granicach tego siedliska zalicza się do gruntów rolnych zabudowanych, jeżeli z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzji o warunkach zabudowy wydanej w związku z budową tego budynku wynika, że przeznaczony jest tylko pod zabudowę zagrodową, albo też z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do ważnego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy upoważniającego do rozpoczęcia budowy wynika, że na gruncie tym mogą być budowane budynki i urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Mając na uwadze, że w dacie wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji, obowiązywał nowy załącznik nr 6 dotyczący zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, w tym wskazane wyżej zasady zaliczania gruntów rolnych do gruntów zabudowanych, zasadne jest zbadanie, czy ta zmiana stanu prawnego nie spowodowała konieczności aktualizacji operatu ewidencyjnego i zastąpienia dotychczasowych danych. Nowe zasady zaliczania gruntów do gruntów rolnych zabudowanych zostały bowiem uregulowane w sposób odmienny niż miało to miejsce do 30 grudnia 2013 r. Mając na uwadze argumentację zawartą we wniosku skarżącej należy w szczególności rozważyć sytuacje o której w ust.1 pkt 3 przytoczonych wyżej zasad. Powyższe wskazuje, że podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności dotyczące wymogów uzasadnienia wyroku, czy też przepisy te dotyczące oceny stanu faktycznego sprawy, zebranego materiału dowodowego. Bezprzedmiotowy jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Uchylenie przez Sąd I instancji tylko decyzji organu II instancji, oznacza tyle, że organ ten zobowiązany będzie jeszcze raz rozpoznać odwołanie od decyzji organu I instancji, rozpoznając zaś odwołanie będzie wydawał decyzję zgodnie z art. 138 k.p.a. W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.