I SA/Wa 2677/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w P., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1959 r. nr [...] o przejęciu z mocy prawa na własność Państwa opuszczonego gospodarstwa rolnego położonego w C., oznaczonego jako parcela nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącego własność W. W. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 1959 r., działając na podstawie art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 18, poz. 107), powoływanego dalej jako "dekret", orzekło o przejęciu na rzecz Państwa opuszczonego gospodarstwa rolnego położonego w C., oznaczonego jako parcela nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącego własność W. W. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiła H. F. (córka W. W.) wskazując, że przedmiotowy grunt został wniesiony przez właściciela jako wkład gruntowy do Spółdzielni Produkcyjnej w C., a właściciel został członkiem tej Spółdzielni. W dniu 21 lutego 1957 r. W. W. wraz z kilkoma innymi członkami z ww. spółdzielni wystąpili, a spółdzielnia wydzieliła i zwróciła im wkłady gruntowe. Z czynności tych sporządzony został protokół. Z powyższego wynika, że grunt nigdy nie został przez właściciela porzucony. Wnioskodawczyni podniosła ponadto, że były właściciel nieruchomości zmarł w dniu [...] marca 1959 r., a tym samym decyzja z dnia [...] czerwca 1959 r. nie mogła zostać mu doręczona. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1959 r. z uwagi na jej skierowanie do osoby nieżyjącej tj. W. W. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na skutego odwołania Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P., uchylił decyzję z dnia [...] maja 2012 r. i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. W ocenie organu odwoławczego w sprawie bezspornym jest, że przejęcie gospodarstwa na własność Państwa nastąpiło zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania kwestionowanej decyzji, natomiast niedoręczenie decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. spadkobiercom W. W. można uznać jedynie za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegające na braku udziału strony w tym postępowaniu, które to naruszenie stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1191/13, na skutek skargi H. F. uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić czy decyzja została skierowana do W. W., czy też zostało wywieszone obwieszczenie, zgodnie z ówcześnie obowiązującym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36 poz. 341 ze zm.), a zatem nie można stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie zaistniała przesłanka prowadząca do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. z powodu skierowania jej do osoby nieżyjącej. W ocenie jednak Sądu, rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a." Przedmiotem postępowania odwoławczego jest bowiem zatem zarówno rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie, jak i weryfikacja decyzji organu I instancji, natomiast w niniejszej sprawie organ II instancji skupił się głównie na dokonaniu kontroli decyzji organu I instancji, w szczególności na tym jej aspekcie, który dotyczył kwestii skierowania decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. do osoby zmarłej. Minister błędnie ustalił ponadto, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174), bowiem w dacie jej wydania, tj. w dniu [...] czerwca 1959 r., obowiązywały obok siebie dwa przepisy prawne – art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. oraz art. 2 ww. ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. Pierwszy z nich miał zastosowanie do sytuacji opuszczenia gospodarstwa rolnego przez jego właściciela przed dniem 28 kwietnia 1955 r., drugi zaś w przypadku opuszczenia gospodarstwa po dniu 28 kwietnia 1955 r. W ocenie Sądu, Minister błędnie uznał również, że w sprawie niniejszej zastosowanie znalazło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 39, poz. 168). Rozporządzenie powyższe zostało bowiem wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym i stanowiło przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. oraz z dnia 15 lipca 1961 r. zmieniającej ustawę z dnia 13 lipca 1957 r., gdy tymczasem kwestionowana decyzja wydana została na podstawie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. – a zatem przepisy tego rozporządzenia nie miały zastosowania do spraw rozstrzyganych na jego podstawie. Ponownie rozpoznając odwołanie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w P., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1959 r. Powołując treść art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. organ uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały obie przesłanki wynikające z tego przepisu, a uprawniające do przejęcia przedmiotowego gospodarstwa na rzecz Państwa. Z pisma Sądu Grodzkiego w W. z dnia [...] grudnia 1946 r. wynika bowiem, że W. W. stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisów dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. R.P. z 1945 r. Nr 3, poz. 13), a opuścił tę nieruchomość przed wejściem w życie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. Skoro zatem kwestionowana w trybie nadzorczym decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami prawa, brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Organ podał ponadto, że w postępowaniu nadzorczym brak jest możliwości poszerzenia materiału dowodowego, a zaistnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do kwestii zgonu W. W. przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r., Minister wskazał, że w decyzji tej brak jest rozdzielnika, a zatem nie można jednoznacznie stwierdzić, czy przesłana została ona do osoby zmarłej, czy też jej następców prawnych. Jeśli ponadto spadkobiercy zmarłego nie byli organowi znani, to zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 24 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym należało pozostawić decyzję w aktach sprawy i wywiesić obwieszczenie na widocznym miejscu w urzędzie wysyłającym oraz zamieścić dwukrotnie ogłoszenie w gazecie rządowej w odstępach co najmniej siedmiodniowych. Brak jest zatem obecnie możliwości ustalenia, czy decyzja ta faktycznie skierowana została do W. W. Powyższe można potraktować co najwyżej jako naruszenie przepisów postępowania poprzez niedoręczenie decyzji następcom prawnym zmarłego, co może stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 1959 r., a nie podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W świetle powyższego Minister uznał, że należało uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. i odmówić stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismami z dnia 30 lipca 2014 r., 8 września 2014 r. i 17 listopada 2014 r., wniosła H. F. zarzucając jej naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z przepisami Konstytucji RP, art. 7 k.p.a., art. 75-88 k.p.a., art. 8 k.p.a., naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów mając na względzie zasadę prawdy obiektywnej i prawa materialnego oraz niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r., jak również nierespektowanie i polemizowanie z prawomocnym wyrokiem Sądu. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodów na okoliczność, że właściciel przedmiotowego gospodarstwa nie porzucił go, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki z art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania i podniosła, że decyzja organu odwoławczego narusza przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd nakazał bowiem organowi nadzoru dokładne przeanalizowanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a ten zignorował przedstawione przez skarżącą dowody tj. protokół komisji złożonej z przedstawicieli Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej i Spółdzielni z dnia [...] lutego 1957 r. Skarżąca przedłożyła też organowi dwa oświadczenia mieszkanek wsi, z których wynika, że jej ojciec wniósł swoje grunty do Spółdzielni w 1950 r. i we władaniu Spółdzielni pozostawały one aż do jej likwidacji w 1971 r. oraz zaświadczenie RSP z 1959 r., z którego wynika, że ojciec w spółdzielni tej pracował w latach 1952-1959 na stanowisku księgowego. W ocenie skarżącej, z powyższych dowodów wynika w sposób oczywisty, że gospodarstwo jej ojca nie mogło być uznane za opuszczone. Mimo że gospodarstwo to wniesione zostało do Spółdzielni w skład większego gospodarstwa, to prawnie majątek członków spółdzielni pozostawał ich majątkiem prywatnym. Nie można przy tym mówić o opuszczeniu gospodarstwa rolnego, jeżeli jego właściciel nie miał takiej intencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., związany był wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1191/13. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r., jako wydaną z naruszeniem przepisu art. 15 k.p.a. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego co do tego, że w sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić, czy decyzja została skierowana do W. W., ani też czy zostało wywieszone obwieszczenie zgodnie z ówcześnie obowiązującym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, a zatem nie można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że w sprawie zaistniała przesłanka prowadząca do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. z powodu jej skierowania do osoby nieżyjącej. W ocenie Sądu, koniecznym jednak było również dokonanie kontroli decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. pod kątem spełnienia przesłanek z art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. Wobec tego Sąd zobowiązał organ do wszechstronnej oceny zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego, który dał podstawę do wydania decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego i ustalenia ponad wszelką wątpliwość, czy przejęcie przedmiotowej nieruchomości odpowiadało zastosowanym w sprawie normom, a tym samym czy w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności z art. 156 § 1 k.p.a. Po zapoznaniu się z sentencją i treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz materiałem dowodowym zebranym w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia twierdzenia, iż naruszono przedstawioną zasadę związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, do którego przedmiotowa sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku, dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek z art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r., jak również wykazał, że brak było podstaw do jednoznacznego uznania, że decyzja z dnia [...] czerwca 1959 r. została skierowana do nieżyjącego W. W. Zgodzić się należy z organem nadzoru, co przesądził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1191/13, że nie można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że w sprawie zaistniała przesłanka prowadząca do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. z powodu jej skierowania do osoby nieżyjącej. Powyższe uzasadniało natomiast uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. Dokonując natomiast oceny merytorycznej decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. i podjętej w ramach postępowania nadzorczego decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zasadnicze znaczenie miał fakt, że z uwagi na okres czasu, jaki upłynął od wydania przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. decyzji (55 lat), nie zachowały się kompletne akta archiwalne z postępowania poprzedzającego jej wydanie, a próba ich odszukania – jak wynika z akt sprawy - nie powiodła się w pełni. Jedynymi dokumentami, jakimi dysponował organ nadzoru były: odpis kwestionowanej w trybie nadzorczym decyzji, postanowienie Sądu Powiatowego w W. z dnia [...] listopada 1959 r. o wpisaniu jako właściciela przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej Skarbu Państwa oraz pismo Sądu Grodzkiego w W. z dnia [...] grudnia 1946 r. informujące, że ww. grunt stał się własnością W. W. - rolnika z C. W tym stanie rzeczy ocena legalności decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. mogła być dokonana wyłącznie przez pryzmat jej treści, zastosowanej przy jej wydawaniu podstawy prawnej oraz informacji zawartych w powyższych dokumentach. W tej kwestii zgodzić należy się z organem nadzoru, że w świetle zgromadzonego materiału archiwalnego, brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia decyzji z dnia [...] czerwca 1959 r. rażącego naruszenia prawa, a przede wszystkim przepisu art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym. Zgodnie z tym przepisem gospodarstwo rolne (działka pracownicza, rzemieślnicza itp.) nabyte na podstawie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej lub o ustroju rolnym i osadnictwie, lecz opuszczone przez właściciela przed wejściem w życie niniejszego dekretu, przechodzi z mocy prawa na własność Państwa - bez odszkodowania i wolne od obciążeń z wyjątkiem służebności gruntowych. Warunkiem przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej w powyższym trybie, było zatem spełnienie dwóch przesłanek, tj. nabycie tej nieruchomości na podstawie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej lub o ustroju rolnym i osadnictwie oraz opuszczenie tego gospodarstwa przed dniem 28 kwietnia 1955 r. Jak wynika z akt sprawy pierwsza z ww. przesłanek niewątpliwie zaistniała, bowiem W. W. stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisów dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. R.P. z 1945 r. Nr 3, poz. 13), co potwierdza pismo Sądu Grodzkiego w W. z dnia [...] grudnia 1946 r. Sporna jest natomiast kwestia ziszczenia się drugiej przesłanki z cytowanego wyżej przepisu, a mianowicie opuszczenie gospodarstwa przed wejściem w życie dekretu. Powyższe wynika bowiem jedynie z treści samej decyzji, w której wskazano, że przedmiotowa nieruchomość rolna przeszła z mocy prawa na własność Państwa wobec jej porzucenia przez dotychczasowego właściciela – W. W., który działkę tę opuścił przed ukazaniem się wyżej cyt. dekretu. Wobec tego zgodzić należy się ze stanowiskiem organu nadzoru, że ww. gospodarstwo rolne zostało opuszczone przez dotychczasowego właściciela, czego konsekwencją było wydanie decyzji o treści przewidzianej w dyspozycji normy zawartej w art. 15 dekretu z dnia z dnia 18 kwietnia 1955 r. o przejęciu tego gospodarstwa na własność Państwa. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2014 r. nie narusza prawa. Odnosząc się natomiast do dokumentów, na które powołuje się skarżąca w treści skargi, tj. oświadczeń T. Z. i H. K. z dnia 17 czerwca 2010 r., protokołu z dnia [...] lutego 1957 r. i zaświadczenia Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej C. z dnia [...] grudnia 1959 r., wskazać należy, że już w wydanym w sprawie wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1191/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że pism tych nie można uznać za dokumenty, bowiem stanowią one kserokopie. Ponadto z ww. oświadczeń z dnia 17 czerwca 2010 r. i zaświadczenia Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej C. z dnia [...] grudnia 1959 r. wynika jedynie, że żona W. W. – J. W. była pracownikiem Spółdzielni Produkcyjnej od 1950 r. do końca 1971 r., a syn byłego właściciela – F. W. (nie zaś jak wskazuje skarżąca sam W. W.) pracował w tej Spółdzielni jako księgowy od [...] marca 1952 r. do [...] grudnia 1959 r. Powyższe świadczy zatem jedynie o zatrudnieniu ww. osób w powołanej Spółdzielni, nie zaś o uprawianiu przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Z kolei z przedłożonego protokołu z dnia [...] lutego 1957 r. wynika, że ze Spółdzielni Produkcyjnej C. wystąpiło 22 członków z wkładem gruntowym, wśród których, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie było W. W. W. W. pozostał jej członkiem. Podkreślić należy, że członkostwo w spółdzielni rolniczej nie zwalniało rolników indywidualnych, w tym W. W., z obowiązku uprawy gospodarstwa rolnego. W związku z tym uznać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi kierował się przy jej rozstrzyganiu oraz uzasadnił swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), stosując się przy tym do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1191/13. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.