I SAB/Wa 550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędzia WSA Tomasz Wykowski Protokolant specjalista Monika Chorzewska- Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. G., U. K., A. N., A. J., B. L., E. M., P. S., M. M., W. K., M. K., S. K., G. K., A. N., K. N., A. S. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], o pow. [...] m2, pochodzącą z księgi hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz skarżących: W. G., U. K., A. N., A. J., B. L., E. M., P. S., M. M., W. K., M. K., S. K., G. K., A. N., K. N., A. S. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz skarżących: W. G., U. K., A. N., A. J., B. L., E. M., P. S., M. M., W. K., M. K., S. K., G. K., A. N., K. N., A. S. kwotę po 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów uiszczonej opłaty skarbowej; W złożonej do tutejszego Sądu skardze W. G., U. K., A. N., A. J., B. L., E. M., P. S., M. M., W. K., M. K., S. K., G. K., A. N., K. N., i A. S. reprezentowani przez radcę prawnego M. A. zaskarżyli bezczynność Prezydenta miasta W. w sprawie rozpoznania ich wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. oznaczoną nr ew. [...] o powierzchni [...] m², pochodzącej z księgi hipotecznej n [...]. Wnieśli o zobowiązanie Prezydenta do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca oraz o zasadzenie kosztów procesu. Jak wynika z akt sprawy wniosek o przyznanie i wypłatę odszkodowania na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami został złożony w dniu 20 marca 2014 r. Organ nie podejmował czynności w sprawie. W dniu 5 czerwca 2014 r. skarżący wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które dotychczas nie zostało rozpoznane. Wnioskodawcy zostali poinformowani o terminie załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pełnomocnik skarżących został wezwany w dniu 4 lipca 2014 r. do przedłożenia mapy nieruchomości z naniesieniem obecnych działek ewidencyjnych oraz postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po F. K. i B. N. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik skarżących wskazał, że żądane przez organ postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po F. K. i B. N. przedłożył do akt administracyjnych w sierpniu br. Wyjaśnił ponadto, że mapa nieruchomości z naniesieniem obecnych działek ewidencyjnych powinna być wykonana przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Takie brzmienie, powyższy przepis, uzyskał z dniem 17 maja 2011 r. w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173). Konstrukcja tego przepisu wyróżnia dwie odrębne od siebie instytucje, a mianowicie skargę na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania. Podkreślić należy, że w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie sądów administracyjnych bezczynność organu była utożsamiana zarówno z niepodjęciem w ustalonym terminie przez organ żadnych czynności w sprawie, jak i z nie zakończeniem w terminie postępowania mimo podejmowania czynności w postępowaniu. Obecnie, od nowelizacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, w którym wykonywane są czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywane czynności są pozorne powodujące, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70) ewentualnie, w którym następuje mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Analiza powyższego prowadzi do stwierdzenia, że pojęcie przewlekłości postępowania jest pojęciem szerszym aniżeli bezczynność. Sąd mając na uwadze stanowisko skarżących oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach potraktował niniejszą skargę, jako skargę na bezczynność organu. Ocena przebiegu postępowania w sprawie niniejszej prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że Prezydent miasta W., nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. Tym samym żądanie skargi wydania przez organ decyzji w sprawie uznać należało za uzasadnione, a wskazany w treści wyroku termin - za realny do jego dotrzymania. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność jednoznacznie naganna – nie nosi jednakże cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Takiego braku aktywności Prezydenta w rozpoznaniu sprawy nie można mu, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zarzucić. Z przedstawionego powyżej przebiegu postępowania wynika bowiem, że organ zobowiązał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia brakujących dokumentów aby kontynuować czynności zmierzające do rozpoznania wniosku . Sąd zauważa, że chociaż realia prowadzenia wielkiej liczby analogicznych postępowań przez Prezydenta miasta W. , oraz znane Sądowi przeszkody natury finansowej, czynią praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia, to powyższe nie wpływa na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów. Fakt, że wniosek skarżących wraz z załącznikami został skompletowany dopiero po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu determinuje jednakże ocenę, że zaistniała bezczynność Prezydenta miasta W. w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a i art. art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.