I OZ 1575/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2063/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną P. B. od wyroku tego Sądu z dnia z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1063/14. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że P. B., reprezentowana w postepowaniu sądowoadministracyjnym przez radcę prawnego, wniosła osobiście skargę kasacyjną od ww. wyroku wydanego w sprawie z jej skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wniesiona skarga kasacyjna składała się z dwóch kart (strony tytułowej z oznaczeniem tytułu i daty pisma, adresata i nadawcy oraz oznaczeniem wyroku od którego wniesiono skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o jego uchylenie, na drugiej karcie natomiast zapisano przy użyciu komputera "W tym stanie rzeczy, wnoszę jak na wstępie. Z poważaniem P. B."). Na wniesionej skardze brak było własnoręcznego podpisu osoby składającej. Sąd pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków powyższej skargi, tj. do własnoręcznego jej podpisania i do nadesłania jej odpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie Sąd przesłał też do wiadomości pełnomocnika skarżącej. W dniu 24 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej, powołując się na wezwanie Sądu, nadesłał skargę kasacyjną wraz z jej odpisem. Nadesłana skarga liczyła 8 kart i został podpisana osobiście przez pełnomocnika skarżącej. Sąd I instancji uznał, że braki formalne skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 29 lipca 2015 r. przez skarżącą nie zostały uzupełnione, ponieważ nie została ona ani osobiście podpisana przez skarżącą, ani też nie nadesłano jej odpisu w zakreślonym terminie. Zdaniem Sądu, nie można też za żądane uzupełnienie braków formalnych uznać skargi kasacyjnej nadesłanej przez pełnomocnika skarżącej w dniu 24 sierpnia 2015 r. W ocenie Sądu obie skargi są dwoma różnym pismami wniesionymi w różnych datach – jedno składa się z dwóch kart, drugie z ośmiu, jedno zostało opatrzone jedynie komputerowym napisem "Z poważaniem P. B.", drugie zawiera własnoręczny podpis pełnomocnika skarżącej. Z tej przyczyny Sąd I instancji orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 176 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4, art. 47 § 1 i art. 178 u ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik P. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 178 w zw. z art. 176 § 1 pkt 1-3 i § 2, art. 46 § 1 pkt 4, art. 47 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarga kasacyjna nie pochodzi od pełnomocnika skarżącej oraz że nie zostały uzupełnione braki formalne skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie doprowadziło do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. art. 178 w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. polegające na poczynieniu błędnych ustaleń, poprzez przyjęcie, że skarga kasacyjna (pismo z brakami formalnymi) i skarga kasacyjna uzupełniona w wyniku wezwania WSA do uzupełnienia braków, pochodziły od różnych osób i stanowiły różne pisma wniesione w różnych datach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie doprowadziło do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ogólne warunki formalne jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 P.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Z art. 47 § 1 cytowanej ustawy wynika natomiast, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej z dwóch powodów. Pierwszym z nich było niepodpisanie skargi kasacyjnej przez skarżącą, zaś drugim nienadesłanie jej odpisu. Odnosząc się do pierwszego powodu odrzucenia skargi należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż brak podpisu pod skargą kasacyjną wniesioną w dniu 29 lipca 2015 r. stanowił brak formalny tego pisma, który podlegał uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. Zauważyć jednak należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak ten mógł zostać uzupełniony przez pełnomocnika skarżącej, jednakże skuteczne wykonanie wezwania Sądu w tym zakresie mogło nastąpić jedynie poprzez złożenie podpisu na oryginale pisma wniesionego w dniu 29 lipca 2015 r., bądź też nadesłaniu egzemplarza tożsamej treści pisma opatrzonego własnoręcznym podpisem. Tymczasem egzemplarz skargi kasacyjnej zawierający podpis pełnomocnika skarżącej nadesłany w wyniku wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych tego pisma, nie odpowiada treści oryginału skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 29 lipca 2015 r. W efekcie Sąd I instancji słusznie uznał, iż stwierdzony brak podpisu, nie został skutecznie uzupełniony. Odnosząc się natomiast do drugiego z powodów odrzucenia w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, wskazać należy, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 407/08 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Komentarz do art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 249). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie strona skarżąca odpowiedziała na wezwanie Sądu I instancji do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie odpisu skargi kasacyjnej, jednakże nadesłany odpis pisma nie odpowiada treści oryginału skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 29 lipca 2015 r. Z tego względu nadesłane pismo nie mogło zostać potraktowane jako odpis w rozumieniu art. 47 § 1 i 2 P.p.s.a. W tej sytuacji, zgodnie z podanym w zarządzeniu rygorem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odrzucił zażalenie. W rozpoznawanej sprawie nie można również pominąć, że skarga kasacyjna złożona w dniu 29 lipca 2015 r. oprócz braków formalnych (brak podpisu i brak odpisu dla strony przeciwnej, które podlegały uzupełnieniu w trybie art. 49 P.p.s.a.), zawierała istotny brak materialny z art. 176 P.p.s.a., albowiem nie wskazano w jej treści podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. ani ich uzasadnienia. Jak powszechnie uważa się w doktrynie i orzecznictwie, skarga kasacyjna niespełniająca powyższych wymagań, mających charakter wymogów materialnych, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na gruncie art. 178 P.p.s.a. Należy ponadto podkreślić, że tego rodzaju brak skargi kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu, tj. nie sanuje go późniejsze uzupełnienie skargi kasacyjnej o przytoczenie zarzutów, chyba że uzupełnienie zostało dokonane w trzydziestodniowym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższy brak próbował usunąć pełnomocnik skarżącej wypełniając wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych. Wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie zawarte w złożonej w dniu 24 sierpnia 2015 r. skardze kasacyjnej należało jednak uznać za wniesione po terminie 30 – dniowym, o którym stanowi art. 177 § 1 P.p.s.a. Brak podania podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia stanowił obligatoryjną podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu i z tego względu oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.