I FSK 581/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 877/14 w sprawie ze skarg A. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 17 lipca 2014 r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 877/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi A.S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 17 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień oraz październik 2008 r. Powyższymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej w R., po rozpatrzeniu odwołania A.S. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z 14 listopada 2013 r. określające wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2008 r. Postanowieniem z 8 marca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. wszczął postępowanie kontrolne wobec skarżącego, właściciela Firmy [...] "S." (dalej: "firma skarżącego") w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2008-2010 oraz podatku od towarów i usług za lata 2008-2010, z wyłączeniem lipca 2009 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że w rejestrze sprzedaży za wrzesień i październik 2008 r. skarżący wykazał m.in. wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów dla E. sp. s.r.o. S., z siedzibą na Słowacji (dalej: "spółka słowacka"), udokumentowane fakturami VAT za wrzesień i październik 2008 r. z zastosowaniem 0% stawki podatku VAT. Towary będące przedmiotem tych transakcji zostały zakupione w 2006 r., a sprzedawcą był T. sp. z o.o. Na okoliczność przedmiotowych dostaw skarżący przedłożył: międzynarodowe samochodowe listy przewozowe CMR, specyfikacje towarowe do faktur (packing list), oświadczenia odbiorcy towaru o wwozie towaru na terytorium Słowacji podpisane przez Z.C. oraz kopie faksu dotyczącego zgłoszenia planowanych dostaw słowackim służbom podatkowym, dokumenty określone jako "vydawkowy", związane z zapłatą za towar, odpowiednio do wymienionych faktur. Z dokumentów CMR wynikało, że przewoźnikiem była firma skarżącego. Transportu dokonano samochodem stanowiącym własność Zakładów Sprzętu [...] "S." [...] sp.j. w P. (dalej: "Zakłady"). Jako miejsce załadunku wskazano P., a miejsce rozładunku R. na Słowacji. W pozycjach dotyczących wystawiającego dokument oraz przejmującego ładunek widnieje pieczęć firmy podatnika oraz podpis skarżącego. W pozycji odbiorcy - pieczęć spółki słowackiej i podpis Z.C. Organ analizując materiał dowodowy stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania w stosunku do tych transakcji stawki podatku w wysokości 0%. Uznał bowiem, że transakcje nie miały w rzeczywistości miejsca, gdyż brak jest wiarygodnego dowodu wywozu towarów z terytorium kraju i dostarczenia ich nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Wskazał, że z dokumentu CMR wynika, że wywozu towarów, dokonywał bezpośrednio skarżący. Jednak środek transportu, którym według dokumentu CMR dokonywano transportu nie był własnością skarżącego dokonującego dostawy. Za uznaniem, że do ww. transakcji nie doszło przemawiają okoliczności, takie jak: brak dowodu udostępnienia środka transportu firmie skarżącego czy brak dowodów dokumentujących rzekome poniesienie jakichkolwiek wydatków na trasie P. -R. W ocenie organu przewoźnikiem w tym przypadku nie mógł być dostawca czyli firma skarżącego, tym samym firma ta nie mogła potwierdzić wywozu towaru z terytorium kraju i dostarczenia go nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Zdaniem organu, potwierdzenie dostawy przez Z.C. (na dowodach CMR i oświadczeniach dotyczących wwozu towaru na terytorium Słowacji) jest nierzetelne. Analiza zeznań świadków prowadziła do wniosku, że Z.C. nie był na Słowacji w dniach dostawy towarów, nie mógł więc potwierdzić, że towar został wywieziony z terytorium kraju oraz wwieziony na terytorium Słowacji. Organ uwzględnił także odpowiedź słowackiej administracji podatkowej, która nie potwierdziła przemieszczenia towarów, nie potwierdziła też jakoby w 2008 r. przeprowadzała kontrole dostaw do słowackiej spółki. W ocenie organu celem tej spółki nie było prowadzenie działalności zarobkowej na Słowacji, a jedynie deklarowanie przez krajowych przedsiębiorców rzekomych dostaw wewnątrzwspólnotowych i stosowanie stawki 0%. W rzeczywistości towary nie opuszczały terytorium kraju lecz były odprzedawane kolejnym polskim kontrahentom. Mając powyższe na względzie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w decyzjach z 14 listopada 2013 r. określił zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2008 r. Od tych decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie: - prawa materialnego tj.: art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, 3, 4, art. 42 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 86 ust. 1 i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "ustawa o VAT"), - przepisów postępowania tj.: art. 21 § 3, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") poprzez sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym. Dyrektor Izby Skarbowej w R., w opisanych na wstępie decyzjach z 17 lipca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%. W ocenie organu odwoławczego, analiza treści zeznań osób, które były zaangażowane we współpracę pomiędzy podatnikiem, a słowacką spółką oraz zgromadzonych dokumentów wskazuje, że nie można było dać wiary okolicznościom, przedstawianym przez skarżącego. W skardze na powyższe decyzje skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 pkt 1 art. 41 ust 3, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 pkt 2 i 3, ust. 4 pkt 1, 2, 3, 4, 5, ust. 11 pkt 3 i 4, art. 109 pkt 3 ustawy o VAT oraz przepisów postępowania tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie prawa wspólnotowego tj. art. 17 ust. 2 lit.(a) i art. 18 ust. 1 lit.(a) VI Dyrektywy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że organy podatkowe w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, składający się zarówno z zeznań świadków, jak i różnorakich dokumentów przedłożonych przez stronę, bądź uzyskanych z urzędu, a następnie materiał ten poddały wszechstronnej analizie. W ocenie Sądu sam fakt sporządzenia przez skarżącego dokumentów, z których ma wynikać, że dokonał on wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do spółki posiadającej swoją siedzibę na Słowacji nie był niepodważalnym dowodem, że transakcja taka rzeczywiście miała miejsce, a towary zostały do tej spółki dostarczone. Organy podatkowe przeprowadziły szerokie postępowanie dowodowe, w wyniku którego słusznie uznały, że przedmiotowe faktury, jak również inne dokumenty sporządzone przez skarżącego, jakkolwiek poprawne pod względem formalnym, nie odzwierciedlały rzeczywistych czynności gospodarczych, tj. dokonania przez tegoż przedsiębiorcę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Wynikające z tych dokumentów fakty nie znalazły potwierdzenia w żadnych innych dowodach przeprowadzonych przez organy, zaś dowody w postaci zeznań skarżącego czy innych osób, które miały brać udział w tychże transakcjach, były pomiędzy sobą sprzeczne, co słusznie zauważyły organy w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a fakt ten uniemożliwiał uznanie ich za wiarygodne. Sąd pierwszej instancji odniósł się do firmy będącej odbiorcą towarów rzekomo dostarczonych na Słowacji. Wskazał, że przedsiębiorstwo zostało założone w Republice Słowackiej przez P.M., a następnie sprzedane Z.C. Kupujący ten, jak sam zresztą wskazał w swoich zeznaniach, nie prowadził w nim rzeczywistej działalności gospodarczej. Wszystkimi sprawami tej spółki zajmował się albo jej poprzedni właściciel albo ktoś z jego rodziny. Rola Z.C. w prowadzeniu działalności gospodarczej przez tę spółkę ograniczała się jedynie w do podpisywania dokumentów. Dalej Sąd podkreślił, że towar miał być przewożony osobiście przez skarżącego, który jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą co najmniej w dwóch przedsiębiorstwach, przy czym jedno z nich zatrudnia wielu kierowców, którzy za pomocą firmowych samochodów dokonywali przewozu, rozwożenia towarów do poszczególnych kontrahentów spółki jawnej S. bądź też przedsiębiorstwa skarżącego. Skala i wielkość prowadzonej przez skarżącego działalności nie wskazywała więc, aby musiał on osobiście dokonywać transportu towarów do kontrahentów jego firmy, w tym na Słowacji. Żaden z przesłuchanych kierowców pracujących w spółce jawnej, w której wspólnikiem jest skarżący i która jest właścicielem samochodu użytego do dokonania rzekomych dostaw, nie potwierdził, aby kierował pojazdem w czasie kiedy towary te miały być przewożone. Sąd nie zgodził się także z twierdzeniem skarżącego dotyczącym samochodu ciężarowego stanowiącego własność spółki jawnej S. (Zakłady [...]). Spółka jawna jest właścicielem swojego mienia i mienie tej spółki nie stanowi mienia wspólników tejże spółki. Samochód będący własnością tejże spółki nie jest własnością skarżącego. Może on korzystać z tego samochodu do swojej odrębnej od spółki działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna, jednakże do korzystania z mienia spółki w takim przypadku potrzebne jest stosowne porozumienie. Umowę taką można oczywiście zawrzeć w najprostszej nawet w formie, a więc w ramach porozumienia ustnego, jednakże z pewnością takie wynajęcie czy też wydzierżawienie pojazdu przez jedno przedsiębiorstwo z drugiego przedsiębiorstwa generować będzie koszty. Brak wykazania tychże kosztów jest przy tym o tyle dziwny, że odnośnie pozostałych dostaw w ramach prowadzonej działalności gospodarczej koszty te były wykazywane. Kolejne wątpliwości wiązały się z dokumentami wystawionymi przez słowacką spółkę. Po pierwsze dotyczyły one dokumentu "vydawkovy" czyli dokumentu odpowiadającego polskiemu dokumentowi kasa wyda. Wynika z niego, że spółka ta miała wypłacić Firmie [...] stosowne kwoty pieniędzy z tytułu dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Na dokumentach tych nie ma jednak podpisu osoby przyjmującej zapłatę, a jedynie jest podpis Z.C. reprezentującego firmę słowacką. Takie dokumentowanie wypłaty pieniędzy nie jest jednak standardowe, gdyż na tego typu dokumencie główne znaczenie ma podpis osoby przyjmującej środki pieniężne. Wątpliwości w ocenie Sądu, budziło też oświadczenie o zakupie towarów wg poszczególnych faktur wystawionych przez firmę, gdyż jak wynika z niego miało zostać ono sporządzone w miejscowości S., a towar był wożony do miejscowości R. Z.C. w swoich zeznaniach nie podawał, aby jeździł do tej miejscowości w dniach w których dokonywano dostawy towarów, a jedynie że miał jeździć tam gdzie towar ten był dostarczony. Miejscowością tą był R. Na oświadczeniach tych nie wskazano również miejsca do którego zostały dostarczone te towary. Zdaniem Sądu, przedstawione okoliczności wskazują, że brak było jakichkolwiek niepochodzących od skarżącego lub współpracujących z nim osób dowodów, które w sposób obiektywny pozwoliłyby na potwierdzenie faktów wynikających z wystawionych przez skarżącego w faktur oraz dokumentów CMR, a mianowicie dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na Słowacji. Wszystkie powyżej przedstawione okoliczności nie potwierdzają, aby dostawy takie były dokonane. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 42 ust. 1 ustawy o VAT przewiduje bowiem zerową stawkę tego podatku jedynie dla dostaw mających charakter wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Dostawa taka ma miejsce tylko w przypadku wywozu towarów na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Organy podatkowe słusznie przyjęły, że do wywozu towaru na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju nie doszło. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), tj.: - art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 pkt 2 i 3, ust. 4 pkt 1, 2, 3, 4, ust. 11 pkt 3 i 4 ustawy o VAT, poprzez błędne ustalenie, że przedmiotowe dostawy nie podlegają opodatkowaniu 0% stawką VAT, - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób jednostronny, ukierunkowany na z góry ukierunkowany cel, - art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne powiadomienie podatnika o sygnaturze sprawy, której przesłuchanie świadków dotyczyło, w wyniku tej omyłki strona nie wzięła udziału w przesłuchaniu świadków, co mogło mieć wpływ na treść składanych zeznań, - art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę zapisów ksiąg podatkowych, - art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez błędną, jednostronną i nieobiektywną ocenę zeznań świadków, - art. 180 § 1, art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie wniosków dowodowych strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentów Straży Granicznej dotyczących przekroczenia granicy polsko-słowackiej przez przejście graniczne w B. 27 września 2008 r., 2 października 2008 r. i 5 października 2008 r. przez samochód Mercedes, nr rej. [...] oraz pominięcie jako dowodu wniosku o zbadanie okoliczności zakupu oraz faktur zakupu towarów będących przedmiotem dostawy przez ZPHU [...], - art. 18 ust. 1 a) VI Dyrektywy, obecnie art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez niezastosowanie zwolnienia z tytułu wewnątrzwspóolnotowej dostawy towarów i pozbawienie podatnika prawa do zastosowania zwolnienia z tytułu dostawy wewnątrzwspółnotowej. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Z art. 176 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. To autor skargi winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego autor skargi kasacyjnej winien wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy (treść orzeczenia). Naczelny Sąd Administracyjny jest zatem władny badać sprawę tylko z punktu widzenia wyraźnie wskazanych podstaw kasacyjnych z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt. FSK 41/04, publ. CBOSA). Oceniając rozpatrywaną skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyżej powołanych zasad Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarówno samo sformułowanie jej zarzutów, jak i ich uzasadnienie nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wśród zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednak ogólnikowe stwierdzenia o prowadzeniu postępowania w sposób jednostronny, o błędnej ocenie zapisów ksiąg podatkowych czy o nieobiektywnej ocenie zeznań świadków (bez postawienia zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, który statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów) nie mogą być skuteczne. Zasadniczo autor skargi kasacyjnej za pośrednictwem jej zarzutów usiłuje zwalczać ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy podatkowe i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. W istocie jednak w uzasadnieniu zarzutów brak jest wskazania na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych przez stronę skarżącą przepisów. Odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej należy zaakceptować stanowisko Sądu pierwszej instancji, który w zaskarżonym wyroku słusznie stwierdził, że organy podatkowe w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, a następnie poddał analizie przeprowadzone w sprawie dowody i dokonał oceny działań organów podatkowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca skutecznie nie podważyła ustaleń organów podatkowych - zaakceptowanych następnie przez Sąd pierwszej instancji – które stwierdziły, że firma skarżącego nie posiadała wszystkich dokumentów, które uprawniały ją do zastosowania 0% stawki podatku VAT w odniesieniu do zakwestionowanych przez organy transakcji, traktowanych przez skarżącego jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów do słowackiej firmy. W rozpoznawanej sprawie skarżący przedłożył dokumenty na okoliczność wwiezienia towaru na Słowację, z których wynika, że osobą obecną na Słowacji w celu potwierdzenia dostawy miał być Z.C., bowiem to jego podpis widnieje na dokumencie CMR oraz na oświadczeniu dotyczącym wywiezienia towaru z Polski i dostarczenia go na terytorium Słowacji. Tymczasem Z.C. twierdził, że wszystkimi sprawami zajmował się M.M., który przedkładał mu dokumenty do podpisu, zarówno w transakcjach ze skarżącym, jak i z innymi kontrahentami. Podkreślić należy, że Z.C. nie miał żadnej wiedzy na temat majątku słowackiej spółki, czy jej sytuacji finansowej. Natomiast z zeznań M.M. wynikało, że to on, jako pełnomocnik, lub jego syn, faktycznie prowadził słowacką spółkę, zarówno wtedy, gdy jej właścicielem był jego syn, jak i po sprzedaży spółki Z.C. Wszystkie elementy dotyczące dostaw ustalał osobiście ze skarżącym, na Słowację jeździł w celu odbioru dostawy sam lub z osobami potrzebnymi do rozładunku towarów, informując wcześniej słowackie organy podatkowe o planowanej dostawie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ocenił rolę Z.C. w prowadzeniu słowackiej spółki, uwzględniając m.in., że sam skarżący nie potwierdził, aby prowadził z nim transakcje, bowiem wszystkie sprawy załatwiał z M.M. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący mimo braku wiedzy co do osoby obecnej przy dostawach towarów z ramienia słowackiej spółki stwierdził, że osobą wręczającą mu osobiście gotówkę był Z.C.. Tymczasem Z.C. zeznał, że nigdy nie płacił i nie przyjmował gotówki od kontrahentów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał w zaskarżonej decyzji, że dokument CMR do faktury VAT nr [...] z 27 września 2008 r. wystawiony został 27 września 2008 r., natomiast z zawiadomienia o planowanej dostawie wynikało, że transport miał mieć miejsce dopiero 2 października 2008 r. (na dokumencie CMR brak jest daty odbioru przesyłki). Zasadnie zatem organ odwoławczy ocenił, że skarżący zadbał o stronę formalną transakcji, jednak po analizie całości materiału dowodowego organ podatkowy miał podstawy aby uznać, że w rzeczywistości nie została spełniona przesłanka uprawniająca do zastosowania 0% stawki podatku VAT. Sam fakt posiadania przez podatnika dokumentów nie może stanowić podstawy do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w sytuacji, gdy pozostałe dowody i ich ocena nie pozostawiają wątpliwości, że w istocie nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W sprawie nie wykazano, aby istotny wpływ na wynik sprawy miało nierozpatrzenie przez organ podatkowy wniosków dowodowych skarżącego, który wnosił o przeprowadzenie dowodu z dokumentów Straży Granicznej dotyczących przekroczenia granicy polsko-słowackiej przez przejście graniczne w B. Tak samo należy ocenić zarzut o pominięciu jako dowodu wniosku o zbadanie okoliczności zakupu oraz faktur zakupu towarów będących przedmiotem dostawy przez ZPHU J.G. Organy podatkowe nie kwestionowały bowiem faktu posiadania przez skarżącego towaru, a jedynie fakt dokonania jego wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz konkretnie oznaczonej słowackiej firmy. Wobec braku skutecznego podważenia ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 pkt 2 i 3, ust. 4 pkt 1, 2, 3, 4, ust. 11 pkt 3 i 4 ustawy o VAT. Zdaniem strony skarżącej organy dopuściły się naruszenia tych przepisów poprzez błędne ustalenie, że zakwestionowane transakcje nie podlegają opodatkowaniu 0% stawką VAT. W świetle powyżej przedstawionej oceny dotyczącej stanu faktycznego sprawy nie było podstaw do zastosowania 0% stawki podatku VAT. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.