I SA/Gd 1265/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w B. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r., obejmującego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 w wysokości 119.042 zł. Zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w B w W. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 2 maja 2014r., natomiast zobowiązany otrzymał odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 maja 2014r. Wierzytelność stwierdzona wskazanym tytułem wykonawczym została uregulowana poprzez zapłatę w dniu 5 maja 2014r. Organ egzekucyjny pismem z dnia 6 maja 2014r. zawiadomił Bank o zmianie wysokości zajęcia rachunku bankowego, dokonanego zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. ograniczając je do wysokości kosztów egzekucyjnych w kwocie 7.278 zł. Przekazane przez B środki pieniężne pokryły w całości koszty egzekucyjne przypisane do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., co skutkowało zakończeniem w dniu 6 maja 2014r. egzekucji prowadzonej na jego podstawie. Pismem z dnia 7 maja 2014r. Spółka "A" wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. wraz z wnioskami o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie zastosowanych środków egzekucyjnych i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego o wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Strona podniosła zarzuty: 1) wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – określanej dalej jako "u.p.e.a."), 2) braku wymagalności obowiązku objętego zaskarżonym tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.), 3) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), 4) zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), 5) niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., postanowieniem z dnia 15 maja 2014r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Następnie, postanowieniem z dnia 8 lipca 2014r. - wydanym na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 6, 8, 10, art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. - odmówił uznania za zasadne zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego - "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 20l4r., obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2014r. wystawionego przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego, wniesionych pismem z dnia 7 maja 2014r. w zakresie: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku objętego zaskarżonym tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.), - niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie wymienionego powyżej administracyjnego tytułu wykonawczego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), - zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego w Banku B Centrala - Departament Operacji Krajowych na podstawie zawiadomienia organu z dnia 29 kwietnia 2014r. (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), - niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego w Banku B Centrala - Departament Operacji Krajowych na podstawie zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2014r. (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), - niespełnienia przez wyżej wymieniony tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła postanowieniu organu I instancji naruszenie przepisów art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wniosła o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 lipca 2014r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. a także o umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazując m. in. na treść art. 33 § 1 pkt 1,2,6,8 i 10, art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazał, że Spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., powołując się na przesłanki wymienione w art. 33 pkt 1, 2, 6, 8 i 10 u.p.e.a. tj. wykonanie (wygaśnięcie, nieistnienie obowiązku), brak wymagalności obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Ustosunkowując się do kwestii zasadności zgłoszonego przez zobowiązanego na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzutu wykonania obowiązku (a tym samym wygaśnięcia oraz nieistnienia obowiązku) stwierdzonego tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014r. organ w pierwszej kolejności wskazał, że wykonanie obowiązku - zapłata podatku od towarów i usług za styczeń 2014r. przez Spółkę - nastąpiło w dniu 5 maja 2014r. Istotę sporu stanowi, czy obowiązek dochodzony na podstawie ww. tytułu wykonawczego został wykonany przed wszczęciem egzekucji. Zawiadomienie z dnia 29 kwietnia 2014r., którym organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w B w W., zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 2 maja 2014r., podczas gdy zobowiązana Spółka otrzymała odpis powyższego dokumentu wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 maja 2014r. Wszczęcie egzekucji nastąpiło, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., w dniu 2 maja 2014r. Wpłata kwoty pozostałej części podatku od towarów i usług za styczeń 2014r. - w wysokości 82.091,86 zł należności głównej oraz w wysokości 1.552,00 zł tytułem odsetek za zwłokę, zaksięgowanej zgodnie z postanowieniem z dnia 8 maja 2014r. w sprawie zaliczenia wpłaty z dnia 5 maja 2014r. w wysokości 119.000 zł - nastąpiła w dniu 5 maja 2014r. Z zestawienia przedstawionych dat wynika, że na dzień wszczęcia egzekucji obowiązek egzekwowany na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. nie został wykonany. Na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. 22 kwietnia 2014r., w którym Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy, zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za styczeń 2014r. wynosiła 119.042 zł, po uprzednim zaksięgowaniu dokonanych przez zobowiązanego w marcu 2014r. częściowych wpłat oraz zarachowaniu w dniu 7 kwietnia 2014r. nadpłaty wynikającej z zeznania CIT - 8 za rok 2013 w wysokości 1.475 zł. W dniu 29 kwietnia 2014r. (o godz. 14:57, krótko przed zakończeniem pracy Urzędu) - kiedy nadana została przez organ egzekucyjny przesyłka pocztowa skierowana do zobowiązanego, zawierająca odpisy: tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu - Spółka zleciła bankowi wykonanie operacji przelewu środków pieniężnych w wysokości 37.588 zł na rzecz Urzędu Skarbowego "tytułem VAT - 7". Z "wtórnika otrzymanych zleceń płatniczych (...)" wynika, że środki pieniężne - z uwagi na godzinę zlecenia przelewu -przekazane zostały na rachunek wierzyciela dopiero w dniu 30 kwietnia 2014r. o godz. 10:02. Wskazana kwota zgodnie z postanowieniem z dnia 5 maja 2014r. została zaksięgowana na zaległość podatkową w podatku VAT za styczeń 2014 w sposób następujący: należność główna - 36.950,14 zł i odsetki za zwłokę - 637,86 zł. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, podniesiony w piśmie z dnia 7 maja 2014r. zarzut wykonania obowiązku jest niezasadny. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika zobowiązanego, jako uzasadnienia zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, wobec wpłat dokonanych przez podatnika w dniach: 29 kwietnia 2014 r. i 5 maja 2014r. oraz zaliczenia nadpłaty wynikającej z zeznania CIT-8 za 2013 r. Dyrektor wyjaśnił, że okoliczności podnoszone przez stronę sprowadzają się do kwestii istnienia obowiązku, która został poddana wcześniejszej ocenie, w związku z czym podniesiony zarzut jest nieuzasadniony. Za niezasadny uznał organ także zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Organ egzekucyjny prawidłowo odniósł się do kwestii dopuszczalności egzekucji, podkreślając fakt, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r. podlega egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie nie wystąpiła również przesłanka niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2014r. Organ egzekucyjny zastosował bowiem jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 1a pkt 12 lit. a oraz art. 80 u.p.e.a.). Ustosunkowując się do oceny zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia w jednym z banków prowadzących rachunki bankowe dla Spółki z tj. w B w W. Z akt sprawy wynika, że zobowiązana Spółka w dniach: 29 kwietnia 2014 r. i 5 maja 2014 r. dokonywała na rzecz Urzędu Skarbowego przelewów środków pieniężnych w znacznej kwocie z rachunku bankowego w innym banku, tj. Banku C SA. W związku z powyższym organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, że przedmiotowe zajęcie, w wyniku którego wyegzekwowano kwotę 7.278,00 zł utrudniło prowadzenie działalności zobowiązanemu. W kwestii złożonego przez podatnika wniosku z dnia 17 lutego 2014r. o odroczenie terminu płatności 1/2 kwoty 199.296,00 zł stanowiącej podatek od towarów i usług za styczeń 2014r., Dyrektor stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. pozostawił ten wniosek bez merytorycznego rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez Spółkę braków formalnych podania. Wobec nieuregulowania w całości zaległego podatku VAT za styczeń 2014 r. wierzyciel obowiązany był podjąć działania zmierzające do uzyskania wymagalnej należności na drodze przymusu administracyjnego. Wniesienie zażalenia na powyższe postanowienie nie stanowi przeszkody prawnej do wystawienia tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 7 lipca 2014r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 26 marca 2014r. w przedmiocie wniosku o odroczenie terminu płatności. Tym samym zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest, zdaniem Dyrektora, niezasadny. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia 22 kwietnia 2014r. wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a., a w szczególności w pkt 3 § 1 tego artykułu, Dyrektor wyjaśnił, że poddał ocenie wskazany tytuł wykonawczy pod kątem prawidłowości jego wystawienia zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 § 1 ww. ustawy i nie stwierdził, aby doszło do uchybienia ze strony wierzyciela przy wystawianiu tego dokumentu. W szczególności, w części B "dane dotyczące należności i odsetek" przedmiotowego tytułu, wierzyciel wskazał: jako rodzaj należności podatek od towarów i usług za okres styczeń 2014, kwotę należności głównej w wysokości 119.042,00 zł i kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w wysokości 1.826,40 zł, a także podał datę, od której nalicza się odsetki za zwłokę – 26 lutego 2014r. W związku z powyższym a także w związku ze złożoną w Urzędzie Skarbowym deklaracją VAT-7 za styczeń 2014r. oraz otrzymaniem postanowienia z dnia 26 marca 2014r. o pozostawieniu wniosku dotyczącego odroczenia terminu płatności tego podatku bez merytorycznego rozpoznania, zobowiązany nie powinien mieć wątpliwości co do rodzaju dochodzonej wobec niego zaległości, to samo dotyczy okresu, od którego nalicza się przedmiotowe odsetki. Kwestia prawidłowości kwoty należności głównej wykazanej w przedmiotowym tytule wykonawczym została zbadana przy rozpoznawaniu zarzutu dot. wykonania obowiązku. Kwota odsetek wskazana w poz. 38 tytułu wykonawczego jest prawidłowa. Końcowo Dyrektor zauważył, że w zażaleniu z dnia 28 lipca 2014r. strona zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie m.in. art. 33 pkt 3 u.p.e.a. - zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. W piśmie z dnia 7 maja 2014 r. jednak zarzut taki nie został sformułowany. Zdaniem Dyrektora zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy - zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. W związku z powyższym brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dyrektor wyjaśnił ponadto, że kwestia kosztów egzekucyjnych przypisanych do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r., na podstawie którego wszczęto egzekucję do majątku Spółki powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 64 c § 7 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie w całości rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a oraz art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Uzasadniając skargę Spółka powtórzyła argumentację podnoszoną w pismach z dnia 7 maja 2014 r. oraz 28 lipca 2014 r. oraz wskazała, że zaległość podatkowa wraz z odsetkami była zapłacona przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego, złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności podatku czyniło bezzasadnym wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca wskazała dodatkowo, że korzystała z różnych zaskarżenia, w szczególności: wniosła w dniu 7 maja 2014r. skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w B na podstawie zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2014r. oraz zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 września 2014r. oddalające skargę jako nieuzasadnioną; - wniosła skargę z dnia 15 września 2014r. na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego, tj. na zawiadomienie z dnia 5 września 2014r. o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych oraz wniosek o uzupełnienie treści ww. zawiadomienia o pouczenie wniesienia skargi na czynność egzekucyjną albo zażalenia; złożyła wniosek z dnia 15 września 2014r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych; - złożyła skargę do WSA w Gdańsku z dnia 21 lipca 2014r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lipca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanego orzeczenia z prawem. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny prawidłowo ustalił, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. zostało doręczone Bankowi B – Departament Operacji Krajowych w W. w dniu 2 maja 2014 r. (karta 7 akt). Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuje z momentem doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że odpis tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu w dniu 5 maja 2014 r. (k.6 akt). Pojęcie dłużnika zajętej wierzytelności zostało zdefiniowane w art. 1 a pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którym bank należy do tej kategorii podmiotów. Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. stwarza alternatywę rozłączną, i oznacza, że spełnienie tylko jednego warunku – doręczenia bądź dłużnikowi zajętej wierzytelności bądź doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, prowadzi do wszczęcia postepowania egzekucyjnego (tak: wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2007 r., sygn. III SA/Wa 1632/07). W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, że zapłata przez skarżącego w dniu 29 kwietnia 2014 r. kwoty 37.588 złotych nastąpiła przed wszczęciem egzekucji, zatem zasadny jest zarzut oparty na podstawie wskazanej w art. 33 ust. 1 u.p.e.a. w związku z wygaśnięciem obowiązku w tej części przed wszczęciem egzekucji. Powyższe wpływa istotnie na powstanie kosztów egzekucyjnych w sprawie. Wbrew stanowisku organu powołany art. 64 § 2 u.p.e.a. uzasadnia stwierdzenie, że zapłata egzekwowanej należności przed dokonaniem czynności egzekucyjnych zwalnia od obowiązku uiszczania opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne w tej czynności. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, zatem zarzut w tym zakresie prawidłowo został uznany jako nieuzasadniony. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 27 pkt 3 § 1 u.p.e.a., albowiem tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy treści prawem wymaganych. Zarzut został sformułowany w sposób ogólny, nie odnosi się w istocie do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Złożony przez podatnika wniosek o odroczenie terminu płatności nie warunkował możliwości podjęcia przez wierzyciela działań zmierzających do wyegzekwowania należności. Podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. organ I instancji pozostawił wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, a strona skorzystała z prawa wniesienia zażalenia. Z informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W świetle powyższego nie jest uzasadniony wywodzony przez skarżącego zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). "Uciążliwość" to dokuczliwość dla życia codziennego lub prowadzenia działalności powodująca niemożność lub utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu dłużnika ( tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 26/08). W niniejszej sprawie okoliczności sprawy nie stanowią podstawy do uznania, aby organ z naruszeniem granic swobody prawem dozwolonych dokonał oceny sytuacji podatnika w związku z zajęciem wierzytelności bankowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wskazania dotyczące skutków prawnych wpłaty dokonanej przez dniem 2 maja 2014 r. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie może być wykonane. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 206 wskazanej ustawy.