I OW 175/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Podkarpackim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krośnie w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. [...] postanawia: wskazać Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie jako organ właściwy w sprawie. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zwrócił się do NSA o rozstrzygnięcie sporu o kompetencyjnego pomiędzy nim a SKO w Krośnie poprzez wskazanie SKO jako organu właściwego do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie naliczenia opłaty za udostępnienie/wydanie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W uzasadnieniu wskazał, że S. R. Komornik Sądowy pryz SR w Rzeszowie zwrócił się do UM w [...] o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych niezbędnych do sprawy egzekucyjnej. Burmistrz [...] przesłał wniosek do Starosty [...] jako organu właściwego. Organ ten naliczył opłatę za udostępnienie tych materiałów w wysokości 20 zł. Zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji naliczającej opłatę strona wniosła odwołanie do SKO. Organ ten przekazał odwołanie PWINGiK, wskazując w uzasadnieniu, że decyzję w takiej sprawie wydaje właściwy organ służby geodezyjnej na podstawie art. 40f ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne. Pouczenie powinno zatem wskazywać Inspektora jako organ wyższego stopnia właściwy do rozpoznania odwołania. Inspektor zwrócił się do Starosty o sprecyzowanie podstawy prawnej ww. decyzji – czy została wydana w oparciu o Prawo geodezyjne czy ustawę o finansach publicznych, uzyskując odpowiedź, ze chodzi o ten ostatni akt. Inspektor wskazał na postanowienie NSA o sygn. akt I OW 7/11, w którym wskazano SKO jako organ właściwy w sprawie. SKO ponownie uznało swoją niewłaściwość w sprawie. Inspektor uzasadniając wystąpienie z wnioskiem do NSA wskazał, że decyzja została wydana na podstawie art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 7d, 40a ust. 1, 40b ust. 1, 40d, 40e ustawy – Prawo geodezyjne. Organy służby geodezyjnej mają wydać decyzję, o jakiej mowa w tych przepisach, ale tylko w sytuacji zaistnienia sporu, nie zaś w konsekwencji wydania decyzji w związku z udzieleniem informacji. Skoro Starosta działał na podstawie art. 60 pkt 7 oraz art. 67 ustawy o finansach publicznych, to organem odwoławczym jest SKO. W odpowiedzi na ten wniosek SKO w Krośnie wniosło o wskazanie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organu właściwego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- dalej zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż sporem kompetencyjnym jest sytuacja prawna, w której co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi rozbieżność poglądów, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór kompetencyjny ma miejsce wtedy, gdy w postępowaniu przed organami chodzi o rozstrzygnięcie sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tego samego przedmiotu. Spór kompetencyjny może, więc powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania albo, co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Przesłanką, zatem, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości rzeczowej, jest przedmiot sprawy administracyjnej. Problematyka dotycząca formy prawnej w jakiej powinny być ustalane opłaty za udostępnianie materiałów z zasobu geodezyjnego i dokonywane czynności wywoływała w praktyce, w tym również w orzecznictwie sądów administracyjnych szereg sporów i wątpliwości. Wątpliwości te szczególnie powstały po wejściu w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( Dz.U. 2013.885 ), w sytuacji gdy równocześnie nie zmieniona została ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednak ustawą z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2014.897), która weszła w życie w dniu 12 lipca 2014r. uregulowana została problematyka dotycząca zasad ustalania i formy prawnej w jakiej pobierane są opłaty za udostępnianie materiałów z zasobu geodezyjnego. Problematyka ta jest uregulowana w art.40e i art 40f.ustawy. Zgodnie z art.40e ust.1 wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia utrwala się w Dokumencie Obliczenia Opłaty, w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną ( art.40 f ust.1 ustawy ). W przedmiotowej sprawie wniosek o udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego został złożony w dniu 17 lipca 2014r., a w dniu 22 lipca 2-14r. Starosta [...] wydał decyzje w której ustalił wysokość opłaty, jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 7d, 40a ust. 1, 40b ust. 1, 40d, 40e ustawy – Prawo geodezyjne. Starosta wydając przedmiotową decyzję w dniu 22 lipca 2014r., nie uwzględnił tym samym zmiany stanu prawnego, która weszła w życie w dniu 12 lipca 2014r.. Mając na uwadze, że zarówno wniosek o udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego, jak i decyzja ustalająca wysokość opłaty została wydana po dniu 12 lipca 2014r., w sprawie powinien mieć zastosowanie stan prawny wprowadzony ustawą zmieniającą z dnia 5 czerwca 2014r., a obowiązujący od 12 lipca 2014r. Wskazanie błędnej podstawy prawnej w decyzji nie może oznaczać, że powołany stan prawny jest podstawą rozstrzygnięcia sprawy, również organ, który wydał decyzję nie może dokonywać wyboru, czy też następnie wyjaśniać w oparciu o jaki stan prawny została wydana decyzja. W takich okolicznościach ustalenie organu właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji starosty powinno nastąpić na podstawie stanu prawnego obowiązującego od dnia 12 lipca 2014r., czyli zgodnie z art.7b ust.2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organem tym jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zgodnie z art.15 § 2 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organ właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...]z dnia [...] lipca 2014r.