II SA/Wa 533/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [ ... ] w przedmiocie zwrotu przyznanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], z dniem [...] lipca 2007 r. przyjął do służby Kontrwywiadu Wojskowego M. L. Następnie Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego i § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego, przyznał skarżącemu M. L. pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł brutto i zastrzegł w niej, iż przyznana pomoc finansowa w przypadkach określonych w art. 68 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy podlega zwrotowi. Po złożeniu wypowiedzenia stosunku służbowego przez skarżącego, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymanym w mocy rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 19 ust. 3 cytowanej już wyżej ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, z dniem [...] września 2011 r. zwolnił [...] M. L. z zajmowanego stanowiska służbowego w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1855/12, oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2435/11 na rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W międzyczasie organ pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. wszczął postępowanie w sprawie zwrotu pomocy finansowej przyznanej cytowaną już wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], bowiem zwolnienie skarżącego nastąpiło przed upływem 10 lat. Po przedstawieniu stanowiska przez skarżącego pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. i jego wniosku o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 105 § 1 i art. 107 § 4 k.p.a., umorzył w całości postępowanie w sprawie zwrotu pomocy finansowej przyznanej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Następnie pismem z dnia [...] września 2011 r. organ ponownie zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu pomocy finansowej przyznanej cytowaną już wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], bowiem zwolnienie skarżącego nastąpiło przed upływem 10 lat. Skarżący pismem z dnia [...] października 2013 r. poinformował organ, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] umorzono postępowanie w niniejszej sprawie w całości i zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., ma ona charakter ostateczny. Po otrzymaniu powyższego pisma Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na skargę złożoną przez skarżącego do Sądu w związku ze zwolnieniem go ze służby. Z kolei, po wydaniu wspomnianego już wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1855/12, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., podjął zawieszone postępowanie w sprawie zwrotu pomocy finansowej przyznanej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Następnie Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 68 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 72 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej pomocy finansowej udzielonej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego, zobowiązał skarżącego M. L. do zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł brutto, przyznanej decyzją Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia niniejszej decyzji. W uzasadnieniu podał, że norma wyrażona w art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy stanowi, iż pomoc finansowa przyznana funkcjonariuszowi w służbie stałej podlega zwrotowi w przypadku, gdy ów funkcjonariusz został zwolniony ze służby przed upływem 10 lat służby, a skarżący pełnił ją przez okres 4 lat 1 miesiąca i 17 dni. W sytuacji skarżącego nie zachodzą także okoliczności, o których mowa w art. 68 ust. 4 ustawy, a przepis ten zezwala na zachowanie pomocy finansowej przez funkcjonariusza, który został zwolniony ze służby na skutek nieprzyjęcia propozycji mianowania na określone stanowisko służbowe po upływie okresu pozostawania w dyspozycji (art. 13 ust. 3), a także w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską (art. 19 ust. 1 pkt 1). Natomiast – co już wyżej wykazano – skarżący został zwolniony ze służby w oparciu o przepis art. 19 ust. 3 ustawy, to jest na skutek złożenia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. We wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że organ całkowicie pominął fakt, że postępowanie o zwrot pomocy finansowej zostało już umorzone wykazaną już wyżej decyzją [...] lipca 2011 r. nr [...], a ponadto organ nie ujawnił w uzasadnieniu wyliczenia, z którego wynikałoby dlaczego z udzielonej mu pomocy w wysokości [...] zł ma zwrócić [...] zł oraz niezrozumiały jest termin 14 dniowy na zwrot powyższej kwoty. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację zawartą w poprzedniej decyzji – podał, że na skutek wniesionego odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego przestała istnieć sprawa administracyjna będąca przedmiotem postępowania. Ponieważ przestała istnieć przesłanka decydująca o zwrocie otrzymanej pomocy finansowej, która była konsekwencją wypowiedzenia stosunku służbowego przez funkcjonariusza przed upływem 10 lat służby, w sposób oczywisty organ stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Natomiast zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, lub uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Natomiast w rozpoznawanej sprawie, nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. L. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz stwierdzenie, że obie decyzje nie podlegają wykonaniu w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, jak również przedstawienie na podstawie art. 194 Konstytucji RP oraz art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, czy rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jest zgodne z art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim nie gwarantuje ono funkcjonariuszom SKW możliwości rozłożenia zwrotu pomocy na raty, nie obniża jej wysokości o 1/10 za każdy pełny rok służby, nie zalicza do ww. lat służby okresu służby wojskowej uwzględnianej do ustalania prawa do emerytury wojskowej oraz służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, jak ma to miejsce w przypadku funkcjonariuszy innych służb mundurowych np. posiadającej analogiczne wobec SKW zadania i kompetencje Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz z art. 2 w związku z art. 92 ust 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim nie realizuje delegacji zawartej w art. 68 ust. 5 ustawy pragmatycznej do określenia sposobu postępowania przy zwrocie przedmiotowej pomocy, zarzucając naruszenie norm: I. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 156 § 1 pkt 1, 2, 4, 5, 7 k.p.a. w związku art. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (dalej: ustawa pragmatyczna) w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 r. i pomimo, iż została ona wydana bez podstawy prawnej, była skierowana do osoby nieobjętej przepisami na podstawie których została wydana, a tym samym była niewykonalna w dniu jej wydania, bowiem skarżący został zwolniony ze służby w SKW rozkazem personalnym numer [...] Szefa SKW z dnia [...] września 2011 r., a postępowanie o zwrot pomocy finansowej na zakup mieszkania zostało wszczęte w dniu [...] września 2011 roku, tj. 2 dni po tym jak skarżący przestał być funkcjonariuszem SKW wobec którego, zgodnie z art. 1 ustawy pragmatycznej, ma zastosowanie art. 68 ustawy pragmatycznej i przepisy rozporządzenia; 2. art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie obu zaskarżonych decyzji w toku postępowania, które wcześniej zakończyło się prawomocną i niewzruszoną decyzją Szefa SKW numer [...] z dnia [...] lipca 2011 r., którą z urzędu (a nie na wniosek jak twierdzi organ), umorzył to postępowanie; 3. art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. w związku z § 1 i § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (dalej: rozporządzenie) poprzez wydanie obu decyzji pomimo braku wymaganych do tego przepisów wykonawczych, tj. braku przepisów dotyczących sposobu postępowania przy zwrocie pomocy na zakup mieszkania (wymóg określony w art. 68 ust. 5 ustawy pragmatycznej in fine, ale nie zrealizowany w rozporządzeniu). 4. art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 roku pomimo, iż jako podstawę jej wydania wskazano ww. przepisy rozporządzenia, które nie mają nic wspólnego z osnową decyzji, a tym samym nie mogły stanowić podstawy jej wydania. 5. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 roku pomimo, iż w jej osnowie organ "orzeka, że" podczas gdy żaden przepis prawa nie upoważnia Szefa SKW do "orzekania"; 6. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 roku pomimo iż w jej osnowie organ "orzeka, że Pan M. L. [...] jest zobowiązany zwrócić pomoc finansową [...] w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się [...] decyzji" podczas, gdy żaden przepis prawa nie upoważnia Szefa SKW do wyznaczenia stronie 14 dniowego terminu do spełnienia takiego świadczenia (delegacja taka jest zawarta w analogicznych przepisach innych służb mundurowych). 7. art. 155 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Szefa SKW nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, którą z urzędu (a nie na wniosek jak twierdzi organ) umorzył postępowanie w sprawie zwrotu pomocy na zakup mieszkania, bez wymaganej prawem zgody skarżącego i wydanie na podstawie tak wszczętego postępowania decyzji Szefa SKW nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 r.; 8. art. 154 § 2 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 104 k.p.a. w związku z art. 72 ustawy pragmatycznej poprzez niewydanie decyzji uchylającej decyzję Szefa SKW numer [...] z dnia [...] lipca 2011 r., którą z urzędu (a nie na wniosek jak twierdzi organ) Szef SKW umorzył postępowanie w sprawie zwrotu pomocy na zakup mieszkania i wydanie decyzji Szefa SKW nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w toku postępowania, które de iure nie zostało formalnie wszczęte; 9. art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez nie wskazanie w osnowie zaskarżonej decyzji informacji o tym, wobec jakiego rozstrzygnięcia wniesiono wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (brak jest daty, numeru, organu wydającego). II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 68 ust. 5 ustawy pragmatycznej w związku z § 1 i § 5 rozporządzenia w związku z art. 7 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji Szefa SKW nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 r. pomimo braku wymaganych do tego przepisów wykonawczych, tj. braku przepisów dotyczących sposobu postępowania przy zwrocie pomocy na zakup mieszkania (wymóg określony w art. 68 ust. 5 ustawy pragmatycznej in fine, ale nie zrealizowany w rozporządzeniu); 2. art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy pragmatycznej w związku z § 1 i § 5 rozporządzenia w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji Szefa SKW nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Szefa SKW numer [...] z dnia [...] listopada 2013 roku na podstawie postępowania opartego o przepisy, które w dniu wszczęcia postępowania nie obejmowały go, zgodnie z art. 1 ustawy pragmatycznej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że organ jako podstawę podjętej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wskazał art. 105 § 1 k.p.a., a więc umorzył postępowanie z urzędu, a nie jak twierdzi, na wniosek skarżącego, bowiem gdyby postępowanie zostało umorzone na jego wniosek, podstawę prawną omawianej decyzji stanowiłby art. 105 § 2 k.p.a. Ponadto nie można uznać za wiarygodnych twierdzeń organu, iż Szef SKW umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na fakt, iż trwało postępowanie odwoławcze dotyczące zwolnienia skarżącego ze służby, bowiem gdyby tak było, to wówczas – zgodnie z zasadą legalizmu – Szef SKW zobowiązany był na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania o zwrot pomocy finansowej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o zwolnienie skarżącego ze służby. Decyzja w sprawie umorzenia w całości postępowania o zwrot pomocy finansowej przyznanej skarżącemu decyzją Szefa SKW nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nigdy nie była ani uchylona, ani zmieniona. Zatem to prawomocne rozstrzygnięcie jest ostateczną decyzją kończącą postępowanie w sprawie zwrotu pomocy finansowej przyznanej skarżącemu decyzją Szefa SKW [...] sierpnia 2010 r. nr [...], a wszelkie decyzje organu wydane po tej decyzji należy uznać jako obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a. Ponadto został już zwolniony ze służby i przestał być funkcjonariuszem SKW, a tym samym przestał podlegać przepisom tej ustawy, a dniu [...] września 2011 roku, tj. dwa dni po tym jak przestał być funkcjonariuszem SKW zostało ponownie wszczęte postępowanie w sprawie zwrotu przyznanej skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Ponadto treść decyzji administracyjnej zawsze jest determinowana przepisami prawa administracyjnego materialnego co oznacza, że przepisy te określają, co winna zawierać decyzja. W sytuacji gdy przepisy te nie ustalają, że decyzja winna określać, np. termin na wykonanie konkretnego obowiązku, to nie jest dopuszczalne ustalenie takiego terminu w decyzji. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1217/08 (Lex nr 552290). W sytuacji gdy brak jest w przepisach podstawy do określenia przez organ terminu do zwrotu pomocy finansowej to oznacza, że decyzja w zakresie ustalającym termin zwrotu została wydana bez podstawy prawnej. Analogiczny zarzut dotyczy "orzeczenia" przez Szefa SKW zwrotu pomocy finansowej, bowiem żaden przepis prawa materialnego nie upoważnia Szefa SKW do "orzekania". Dalej wskazał, że decyzja Szefa SKW nr [...] z [...] listopada 2013 r. w żądnej części nie odniosła się do wydanej w dniu [...] lipca 2011 roku prawomocnej i ostatecznej decyzji Szefa SKW nr [...] w sprawie umorzenia w całości postępowania o zwrot pomocy finansowej przyznanej skarżącemu decyzją Szefa SKW nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Niezależnie od powyższego wskazał, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu nie spełnia wymogów określonych w art. 68 ust. 5 ustawy pragmatycznej, bowiem brak jest w nim przepisów dotyczących sposobu postępowania przy zwrocie pomocy na zakup mieszkania, tj. w zakresie w jakim nie gwarantuje ono funkcjonariuszom SKW możliwości rozłożenia zwrotu pomocy na raty, nie obniża jej wysokości o 1/10 za każdy pełny rok służby, nie zalicza do ww. lat służby okresu służby wojskowej uwzględnianej do ustalania prawa do emerytury wojskowej oraz służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, jak ma to miejsce w przypadku funkcjonariuszy innych służb mundurowych. Zatem jest to niezgodne z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Identycznie ukonstytuowana i posiadająca te same uprawnienia w sferze cywilnej, co SKW w sferze wojskowej Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 maja 2003 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu ma zagwarantowane wszystkie ww. prawa. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przepis art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy nie miałby sensu, gdyby odnosić go do pełniących służbę funkcjonariuszy, zaś co do terminu to odwołał się do decyzji gdzie stwierdzono, że organ zakreślając taki termin miał na uwadze umożliwienie stronie wykonanie decyzji, zaś brak wskazania terminu skutkowałby powstaniem zdarzenia przyszłego i niepewnego, którego termin realizacji może w nieskończoność być domniemany. A tylko zdarzenie przyszłe i pewne ma doniosłe znaczenie w stosunkach prawnych, w tym także w niniejszej sprawie. Ponadto decyzja nr [...] nie była uchylona, bowiem odnosiła się do innego stanu faktycznego i prawnego. Niezależnie od powyższego dodano, że przepisy, w oparciu o które wydano skarżoną decyzję, jak najbardziej obejmowały skarżącego, bowiem wynika to wprost z art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, zaś odnosząc się do żądania skierowania zapytania do Trybunału Konstytucyjnego stwierdzono, iż brak jest podstaw do kierowania takowego zapytania. Pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący wskazał, że art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy w zw. z art. 74 ustawy, nie zawiera dyspozycji do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.), funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, zaś na podstawie ust. 2 tegoż przepisu, pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na wniosek funkcjonariusza w służbie stałej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący M. L. rozkazem personalnym Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], z dniem [...] lipca 2007 r. został przyjęty do służby Kontrwywiadu Wojskowego. Nie budzi również wątpliwości fakt, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. złożył on wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, a następnie Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] przyznał skarżącemu [...] M. L. pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł brutto. W dalszej części wskazać należy, że w myśl art. 68 ust. 3 pkt 2), pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby, przy czym przepisu tego nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze służby na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 1 pkt 1. Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że – i co nie budzi żadnego sporu – skarżący M. L. rozkazem personalnym Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymanym w mocy rozkazem personalnym Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...], z dniem [...] września 2011 r. został zwolniony ze służby w Kontrwywiadzie Wojskowym na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy. Zatem nastąpiło to przed upływem 10 lat służby, bowiem na dzień zwolnienia posiadał on wysługę wynoszącą 4 lata, 1 miesiąc i 17 dni. Skoro zaś tak, to w świetle powyższych przepisów jest on zobowiązany do zwrotu udzielonej mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznanej wskazaną już wyżej decyzją Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Zatem – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] i zobowiązująca skarżącego M. L. do zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł brutto, jest zgodna z prawem. Odnosząc się z kolei do zarzutów ze skargi w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części, zaś według brzmienia art. 105 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Analizując powyższe stwierdzić należy, że faktycznie organ w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o umorzeniu w całości postępowania w sprawie zwrotu pomocy finansowej, w podstawie materialnoprawnej rozstrzygnięcia wskazał na treść art. 105 § 1 k.p.a., jednakże – jak wynika z jej uzasadnienia i wbrew stanowisku skarżącego w tej kwestii – umorzenie postępowania nastąpiło na wniosek wymienionego. Z tego mianowicie powodu, że organ wyraźnie wskazał w uzasadnieniu: "Uwzględniając wniosek z dnia [...].06.2011 r. (wpływ dnia [...].06. 2011 r.) Pana [...] M. L. w sprawie, stosownie do dyspozycji art. 107 § 4 Kpa odstąpiono od uzasadnienia". Natomiast ten ostatni przepis stanowi, że można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Zestawiając powyższą argumentację z pismem skarżącego z dnia [...] czerwca 2011 r. w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu przyznanej pomocy finansowej, należy organowi przyznać rację, bowiem w jego tytule skarżący wskazał "Stanowisko strony w postępowaniu wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe", zaś w uzasadnieniu podał, że "Mając powyższe na względzie, wnoszę o umorzenie niniejszego postępowania w całości, jako bezprzedmiotowego". Reasumując, wprawdzie podstawa decyzji wskazuje na umorzenie postępowania z urzędu, to jednak z jej uzasadnienia w zestawieniu z wnioskiem skarżącego wynika, iż umorzenie postępowania nastąpiło na jego wniosek. Zatem mimo wadliwie podanej podstawy prawnej przez organ, umorzenie postępowania nastąpiło na wniosek skarżącego i w ocenie Sądu, naruszenie to nie ma istotnego wpływu na wynik tamtej sprawy. W dalszej części stwierdzić należy, że decyzja Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] miała – wbrew zarzutowi – podaną podstawę prawną, a to m.in. art. 68 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 72 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wojskowego i była prawidłowo skierowana do skarżącego, bowiem [...] M. L. został zwolniony ze służby z dniem [...] września 2011 r., a postępowanie w sprawie zwrotu pomocy finansowej zostało wszczęte w dniu – jak słusznie wskazuje skarżący – w dniu [...] września 2011 r. W tej sytuacji nie ma bowiem znaczenia data wydania decyzji o zwolnieniu, jak chce skarżący, lecz dzień zwolnienia ze służby. Nie sposób się również zgodzić ze skarżącym, że w sprawie brakuje przepisów dotyczących sposobu postępowania przy zwrocie pomocy na zakup mieszkania, a jest to "wymóg określony w art. 68 ust. 5 ustawy pragmatycznej in fine ale nie zrealizowany w rozporządzeniu". Wskazać w tym miejscu należy, że przepisem art. 68 ust. 5 ustawy, delegowano Ministra Obrony Narodowej do określenia "w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania w sprawach związanych z jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie, uwzględniając coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego uprawnienia wynikające z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 71, rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania przy jej przyznawaniu lub zwrocie". W tej sytuacji Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. Nr 174, poz. 1268). A zatem delegacja nie dotyczyła "sposobu", lecz wskazywała na "tryb postępowania w sprawach związanych z jej (...) zwrotem, a to uregulowano w § 5 w którym stanowi się, że decyzje w sprawach przyznania i zwrotu pomocy finansowej wydaje Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub upoważniony przez niego funkcjonariusz (ust. 1), zaś decyzje, o których mowa w ust. 1, wykonuje komórka finansowa jednostki organizacyjnej Służby Kontrwywiadu Wojskowego (ust. 2). W dalszej części wskazać należy, że Sąd nie podziela – i jest to zbieżne z poglądami doktryny – stanowiska skarżącego co do faktu, że skoro w wyniku decyzji Szefa Służby Kontrwywiadu z dnia [...] lipca 2011 r. umorzono w całości postępowanie w sprawie zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego i decyzja ta stała się ostateczna, to organ nie mógł wydać zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W komentarzu Andrzeja Matana do Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdza się, że "Nie sposób podzielić tezy, że nowej decyzji wydanej w zwyczajnym trybie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania można postawić zarzut nieważności ze względu na postanowienie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., I SA/Gd 1279, niepubl.). Trzeba dopuścić możliwość ponownego wszczęcia postępowania w sprawie, w której postępowanie poprzednio umorzono (G. Łaszczyca, A. Matan, Umorzenie postępowania..., s. 154 – 155). O takiej możliwości będzie decydować charakter sprawy i okoliczności umorzenia postępowania (E. Ochendowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne..., s. 141). Przeszkody uniemożliwiające podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego mogą mieć bowiem charakter przemijający bądź nietrwały. Jeśli zatem przeszkoda taka przestaje istnieć, mamy do czynienia z nowym przedmiotem postępowania (nową sprawą administracyjną). Tym samym następuje otwarcie drogi do podjęcia postępowania i wydania w nim orzeczenia merytorycznego. Trzeba również dostrzec pewną odmienność umorzenia fakultatywnego. Gdy umorzenie nastąpiło na skutek wystąpienia strony, ponowne wszczęcie postępowania w sprawie będzie z pewnością możliwe. Przemawia za tym, przede wszystkim, procesowy skutek decyzji umorzeniowej. Odstąpienie strony od żądania rozstrzygnięcia decyzją o istocie sprawy dotyczącej jej interesu prawnego lub obowiązku nie oznacza, że ten interes prawny lub obowiązek przestaje w ogóle istnieć, ale dla strony traci doniosłość prawną rozstrzygnięcie o nich w decyzji administracyjnej. Należy sądzić, że utratę tej doniosłości trzeba wiązać z określonym momentem, co nie eliminuje ponownego wystąpienia o merytoryczne załatwienie sprawy (G. Łaszczyca, A. Mata, Umorzenie postępowania..., s. 155)" (opubl. LEX). Podobne stanowisko zajął w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego Robert Kędziora, gdzie czytamy, że "Należy jednak zaznaczyć, iż w piśmiennictwie aprobuje się dopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania w sprawie, w której postępowanie poprzednio umorzono. O dopuszczalności wszczęcia postępowania decydują w takich przypadkach charakter sprawy i okoliczności umorzenia postępowania (...)" Wydawnictwo C. H. Beck. Z kolei w Komentarzu do Kodeksu postępowania B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C. H. Beck, wydanie 6 str. 730 – 731 stwierdza się, że "Przepis art. 156 § 1 pkt 3 spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, która ona załatwia. Od razu trzeba jednak poczynić zastrzeżenie, podążając za trafną tezą wyroku NSA z 14.10.1991 r. SAB 29/91 (nie publ.), że chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty. Reasumując, decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania ma charakter procesowy i nie rozstrzyga co do istoty sprawy, stosownie do treści art. 104 § 2 k.p.a. Po wtóre, umorzenie postępowania – co już wyżej wykazano – nastąpiło z wniosku skarżącego. Ponadto – co wymaga zaakcentowania – umorzenie postępowania nastąpiło w momencie, kiedy rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie był jeszcze ostateczny i prawomocny, bowiem skarżący złożył od niego odwołanie i dopiero rozkazem personalnym tegoż organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...], utrzymano go w mocy. Zatem w myśl przytoczonej już wyżej tezy doktryny, wystąpiła w tym czasie, tj. w trakcie postępowania instancyjnego, przeszkoda o charakterze przemijającym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Zaś skoro później, bo w dniu wydania decyzji z dnia [...] września 2011 r. przestała ona istnieć, to zaistniała na nowo sprawa administracyjna w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego i tym samym nastąpiło otwarcie drogi do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie i wydania orzeczenia merytorycznego, co nastąpiło w dniu [...] września 2013 r. Zatem – wbrew sugestii skarżącego – nie było żadnego powodu do uchylania decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie raz jeszcze powołać się należy na cytowany już wyżej przepis § 5 rozporządzenia, który reguluje powyższą kwestię poprzez wydanie decyzji. Rację należy przyznać skarżącemu, że termin zwrotu nie został określony żadnym przepisem, jednak z drugiej strony rację należy przyznać organowi, że brak wskazania jakiegokolwiek terminu mógłby skutkować tym, że dłużnik nie czułby się zobowiązany do spłacenia wierzytelności i który to obowiązek mógłby być w nieskończoność domniemany, a zatem spowodować by to mogło iluzoryczność zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 104 § 2 k.p.a. stanowi, że decyzję rozstrzygają sprawę co do istoty (...). Rację ma skarżący, że w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. (a nie – jak błędnie wskazuje skarżący z dnia [...] listopada 2013 r.) organ użył sformułowania "orzeka", lecz jest to synonim słowa "rozstrzyga" i powyższe uchybienie nie ma żadnego wpływu, a tym bardziej istotnego, na wynik sprawy. Podobnie rzecz się ma z zarzutem, że w osnowie zaskarżonej decyzji organ nie wskazał wobec jakiego rozstrzygnięcia wniesiono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednak po pierwsze przedmiot sprawy jest tu jednoznaczny (decyzja z dnia [...] listopada 2013 r.), bowiem określony jest w osnowie decyzji, a mianowicie "w sprawie zwrotu przyznanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, a po drugie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i w konsekwencji nie ma to istotnego wpływu na wynik sprawy. Tak samo odnieść się należy do zarzutu, że w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. (a nie – jak błędnie podaje skarżący z dnia [...] listopada 2013 r.) wskazano przepisy rozporządzenia, które nie regulują powyższe kwestii i są zbędne. Jednakże skoro zasadnie i prawidłowo wskazano ponadto – a właściwie przede wszystkim – na przepis ustawowy, tj. art. 68 ust. 3 pkt 2, to jest to wystarczające do wskazania podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia i tym samym uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Na koniec zaś stwierdzić należy, że wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie art. 2 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w jakim rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. Nr 174, poz. 1268) nie realizuje delegacji zawartej w art. 68 ust. 5 ustawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Z tego mianowicie powodu, że – co już wykazano wyżej – w myśl tego przepisu zobowiązano Ministra Obrony Narodowej do określenia "w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania w sprawach związanych z jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie, uwzględniając coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego uprawnienia wynikające z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 71, rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania przy jej przyznawaniu lub zwrocie. Analizując zaś powyższe rozporządzenie doszedł Sąd do przekonania, że treść rozporządzenia w pełni i w wystarczający sposób wypełnia – wbrew skarżącemu – treść delegacji, bowiem określono w nim wysokość pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo w domu jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość przysługującą funkcjonariuszowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, tryb postępowania w sprawach związanych z jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie. Podobnie jak wyżej Sąd uznał za niecelowe zwracanie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy powyższe rozporządzenie jest zgodne z art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim nie gwarantuje ono funkcjonariuszom SKW możliwości rozłożenia zwrotu pomocy na raty, nie obniża jej wysokości o 1/10 za każdy pełny rok służby, nie zalicza do ww. lat służby okresu służby wojskowej uwzględnianej do ustalania prawa do emerytury wojskowej oraz służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, jak ma to miejsce w przypadku funkcjonariuszy innych służb mundurowych np. posiadającej analogiczne wobec SKW zadania i kompetencje, tj. funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a myśl ust. 2 tegoż przepisu, nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zgodnie z ustalonym już orzecznictwem z zasady równości wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Jak stwierdzono np. w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 czerwca 2001 r. sygn. akt 23/00 (OTK ZU 5/2001, poz. 124), "(...) rozumienie zasady równości ma w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jednoznaczna treść. Oznacza ono w szczególności nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną, powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących". Analizując powyższe zauważyć należy, że skarżący był przede wszystkim żołnierzem zawodowym, a zatem nietrafne jest utożsamianie jego obowiązków, bądź praw w odniesieniu do funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i na tej zasadzie doszukiwanie się analogii, bowiem funkcjonariusze ABW nie są w obrębie tej samej "klasy", zaś do tej samej kategorii należy zaliczyć funkcjonariuszy Służby Wywiadu Wojskowego, których przebieg służby został ustanowiony w tej samej ustawie, co i skarżącego – funkcjonariusza Kontrwywiadu Wojskowego. Zatem analogii należy doszukiwać się w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Wywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. Nr 174, poz. 1269), które co do zasady jest tożsame z cytowanym już wyżej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Kontrwywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.