I SA/Wa 1364/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Agnieszka Miernik (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącej I. S. kwotę 454 (czterysta pięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmawiającą potwierdzenia I. S. prawa do różnicy rekompensaty za nieruchomości położone poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej: w miejscowości K., powiat [...], województwo [...], będące własnością A. B. oraz w miejscowości B., gmina S., powiat [...], województwo [...], będące do 1936 r. własnością K. B., przekazanych testamentem na rzecz S. B., M. B., Z. B. i I. B. (obecnie S.). Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: I. S. wnioskiem z dnia 31 grudnia 2008 r. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty za pozostawione mienie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż wniosek I. S. dotyczy różnicy rekompensaty za przedmiotowe nieruchomości, bowiem na mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] wnioskodawczyni otrzymała już na poczet rekompensaty, na własność lokal mieszkalny nr [...], położony w K. przy ul. [...], stanowiący własność Skarbu Państwa wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i w użytkowaniu wieczystym działki gruntu. Dowodem realizacji jest akt notarialny z dnia [...] lipca 1993 r. Rep. A nr [...]. Zdaniem organu, z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika jednak, aby spełniona została, wynikająca z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa", podstawowa przesłanka do przyznania rekompensaty, a mianowicie "pozostawienie mienia". Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lipca 1992 r. sygn. akt [...] wskazujący jakie mienie pozostawiono, jednakże podano w nim również, że część przedmiotowych nieruchomości została sprzedana, a jeszcze inna część znacjonalizowana przez władze radzieckie i przekazana do kołchozu. Wobec faktu, że w ww. wyroku Sąd nie ustalił, jakie dokładnie grunty (rodzaj, powierzchnia, właściciel) zostały przejęte przez kołchoz, Wojewoda pismem z dnia 18 marca 2011 r. wystąpił do Sądu Okręgowego w [...] o wydanie poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów, na podstawie których wyrok ten został wydany, jednak w odpowiedzi został zobowiązany do wskazania, o wydanie jakich konkretnie dokumentów wnosi. O uzyskanie powyższych informacji organ wystąpił również do Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w [...], jednak w odpowiedzi, Ambasada RP w [...] poinformowała, że nie odnaleziono dokumentów w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu zarówno z powyższego wyroku, jak również z oświadczenia I. S. z dnia 4 marca 2011 r., złożonego w trybie art. 233 Kodeksu karnego przed notariuszem, wynika, że przedmiotowe nieruchomości przed wyjazdem byłych właścicieli w 1959 r., w części zostały sprzedane (dom mieszkalny i stodoła), a w pozostałej części przekazane do kołchozu. Skoro zatem utrata własności nieruchomości przez A. B., S. B., M. B., Z. B. i I. S. nastąpiła przed repatriacją na obecny obszar Rzeczypospolitej Polskiej, uniemożliwia to potwierdzenie stronie prawa do różnicy rekompensaty. Na skutek odwołania I. S., Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż nieruchomości stanowiące własność A. B. położone w miejscowości K., tj. nieruchomości gruntowe wraz z zabudowaniami inwentarskimi i gospodarczymi, za wyjątkiem domu mieszkalnego, w latach 40-tych przejął kołchoz. A. B., jego żona M. B. oraz dzieci S. B., Z. B. i I. S. opuścili nieruchomości w ramach repatriacji w 1959 r. i przybyli na obecny obszar Rzeczypospolitej Polskiej. A. B. tuż przed wyjazdem w 1959 r. sprzedał dom mieszkalny. Z kolei nieruchomości przekazane przez K. B. na rzecz S. B., M. B., Z. B. i I. B., położone w miejscowości B., również w latach 40-tych przejął kołchoz. Stodoła będąca własnością K. B., z której ww. korzystali, została natomiast sprzedana przez rodziców I. S. w 1941 r. Z powyższego wynika, że przedmiotowe nieruchomości przejęte zostały do kołchozu na długo przed repatriacją właścicieli mienia. Składniki mienia objęte nacjonalizacją przed momentem opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie mogą natomiast być uznane za składniki nieruchomości pozostawionej. Skoro więc A. B. nie spełnia warunku do przyznania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, to tym samym jego spadkobierczyni I. S. również nie jest osobą uprawnioną do rekompensaty. Organ wskazał ponadto, że z materiału dowodowego nie wynika, aby A. B. i jego rodzina byli zmuszeni do opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na skutek innych okoliczności związanych z wojną, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Organ podkreślił, że należy odróżnić zdarzenia będące bezpośrednimi skutkami wojny, których dotyczy art. 1 ustawy, od tych, na które wojna miała jedynie wpływ pośredni. W niniejszej sprawie aresztowanie A. B. i wywiezienie go w głąb ZSRR nie wynikało bezpośrednio z działań wojennych, ale z faktu, że był "kułakiem" narodowości polskiej. Z oświadczenia I. S. wynika, że opuszczenie przez A. B. i jego rodzinę w 1959 r. byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wynikało z trudnej sytuacji ekonomicznej rodziny oraz z faktu posiadania obywatelstwa polskiego. Powołane okoliczności, zdaniem organu, nie dają podstaw do przyjęcia, że opuszczenie nastąpiło z przyczyn bezpośrednio wynikających z wojny rozpoczętej w 1939 r. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie spełniono wymogów, o których mowa w art. 2 ustawy, tj. wymogu legitymowania się tytułem własności do pozostawionych nieruchomości oraz wymogu opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismem z dnia 25 stycznia 2013 r., wniosła I. S., wnosząc o jej uchylenie. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazała, że zgodnie z orzecznictwem sądowym fakt repatriowania się na podstawie umowy z 1957 r., a więc w okresie, kiedy nacjonalizacja należących do ludności polskiej nieruchomości została już dokonana, uprawnia do rekompensaty za pozostawione mienie. Wobec tego nie można czynić stronie zarzutu utraty tego mienia przed opuszczeniem byłego terytorium Polski, która to utrata była całkowicie niezależna i stanowiła bez wątpienia skutek działań wojennych. Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem organu, że opuszczenie byłego terytorium Polski przez A. B. i jego rodzinę nie było związane z wojną 1939 r. Ojciec skarżącej i jego rodzina byli prześladowani i represjonowani po nastaniu władzy radzieckiej, co niewątpliwie było skutkiem wojny, bowiem gdyby nie nastąpiła zmiana wschodniej granicy Polski, taka sytuacja nie miałaby miejsca. Wiadomym jest, że represje dotykały głównie ludność narodowości polskiej. A. B. na skutek wojny został pozbawiony nie tylko mienia, ale również został zmuszony do opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania. Skarżąca wskazała również, że okoliczności związane z repatriacją, zostały już wcześniej wykazane w postępowaniu toczącym się przed Sądem Wojewódzkim w [...] oraz Urzędem Rejonowym w K., które to postępowanie zakończyło się wydaniem prawomocnej decyzji z dnia [...] marca 1993 r. przyznającej skarżącej prawo do ekwiwalentu za mienie pozostawione w miejscowości K. i B. w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. Z powyższej decyzji wynika, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki uprawniające ją do przyznania prawa do rekompensaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy, określa zasady realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku wypędzenia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego opuszczenia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., dokonanego na podstawie tzw. "układów republikańskich", wymienionych w tym przepisie. Powyższe zasady realizacji prawa do rekompensaty mają zastosowanie również do osób, które na skutek innych okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r., były zmuszone opuścić byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 2). Przepisy art. 2 ustawy określają natomiast przesłanki, jakie podmiot określony w art. 1, musi spełniać, aby otrzymać prawo do rekompensaty. Przyczyną odmowy I. S. udzielenia prawa do różnicy rekompensaty było ustalenie przez organy administracji publicznej, że w niniejszej sprawie nie spełniono wymogów, o których mowa w powyższych przepisach, tj. wymogu legitymowania się tytułem własności do pozostawionych nieruchomości oraz wymogu opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Mając na względzie zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy, z takim stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii "pozostawienia mienia", wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis wyroku Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lipca 1992 r. sygn. akt [...] wydany w sprawie ustalenia pozostawienia nieruchomości na Kresach, który to wyrok, stosownie do treści art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.), wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy orzekające w niniejszej sprawie, związane są sentencją ww. wyroku. Wyrok ten wiąże przy tym nie tylko co do opisu wskazanych w nim nieruchomości, ale również co do tego, że wymienione w nim osoby pozostawiły ww. nieruchomości w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. W wyroku tym stwierdzono, że K. B. posiadał m.in. nieruchomość położoną w osadzie B. (lub B.), o pow. [...] ha, na którą składały się głównie ziemia orna, kilka hektarów łąk i pastwisk, brak budynków, nie licząc stodoły, która sprzedana została przez rodziców skarżącej w 1941 r. Nieruchomość ta testamentem z dnia [...] maja 1936 r. przekazana została na rzecz S. B., M. B., Z. B. i I. B. (obecnie S.). Sąd wskazał jednocześnie, że w latach 40-tych prawie wszystkie grunty ww. nieruchomości przejął kołchoz. Z kolei z wyroku wynika, że A. B. posiadał nieruchomość o łącznej pow. [...] ha położone w K. Nieruchomość ta składała się z następujących elementów: 1) głównie ziemia orna, około [...] ha łąk i pastwisk; 2) dom mieszkalny, drewniany, czteroizbowy, kryty blachą (sprzedany przez właściciela w 1959 r.); 3) stodoła zbudowana w 1935 r. [...], podmurówka kamienna, ściany z belek drewnianych kładzionych poziomo łączonych na rogach, jedno klepisko gliniane, po jednej stronie klepiska trzy zasieki i po drugiej trzy zasieki, dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej kryty słomą, powierzchnia budynku około [...] m2; 4) spichrz (tzw. świronek), zbudowany ok. 1933 r., o pow. około [...]m2, słupy kamienne, na ich oparte poziomo kładzione belki drewniane łączone na rogach, podłoga drewniana, strop drewniany, dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej kryty słomą; 5) piwnica zbudowana w latach 1933-1935 o pow. [...]m2, na pół zagłębiona w ziemi, ściany murowane z kamienia, strop drewniany, nadbudówka drewniana (poziomo kładzione belki łączone na rogach), dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej kryty słomą; 6) budynek inwentarski (obora, stajnia i chlewnia pod jednym dachem), zbudowany około 1934 r. o pow. [...]m2 (jedno pomieszczenie dla [...] koni pociągowych i [...] koni powozowych, drugie dla [...] krów, byka i owiec, trzecie dla około [...] świń), podmurówka kamienna, ściany z belek drewnianych, strop drewniany, dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej kryty słomianą strzechą, urządzenia wewnętrzne typowe (żłoby, drabiny, kojce, przegrody itp.); 7) studnia: 7 kręgów betonowych, drewniany kołowrót z łańcuchem i wiadrem, drewniana obudowa części nadziemnej; 8) sad: co najmniej [...] sztuk drzew owocowych różnych gatunków, gównie jabłoni i śliw, posadzonych w latach 30-tych; ogrodzenie siedliska: typowy wiejski płot sztachetowy; Sąd wskazał jednocześnie, że również i ta nieruchomość została przejęta przez kołchoz wraz z budynkami (z wyjątkiem domu, który został sprzedany przez właściciela w 1959 r.). Powyższy wyrok z dnia [...] lipca 1992 r. stanowił podstawę do uznania uprawnienia I. S. do realizacji ekwiwalentu na mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 1993 r. nr [...]. Decyzją tą uznano, że I. S. uprawniona jest do ekwiwalentu za pozostawione mienie nieruchome w miejscowości K., w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., składające się z gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha w 14/20 częściach, stodoły, spichlerza, piwnicy, budynku inwentarskiego i studni, łącznie w 14/20 częściach oraz stanowiące odrębną własność po K. B. [...] ha gruntu położonego w K. i B. Organ wskazał, że wartość pozostawionego mienia określona została natomiast przez biegłych (operat szacunkowy z sierpnia 1992 r. oraz elaborat szacunkowy uaktualniony w dniu 17 marca 1993 r.) na kwotę [...] zł. Na podstawie powyższej decyzji I. S. otrzymała na poczet rekompensaty, na własność lokal mieszkalny nr [...], położony w K. przy ul. [...], stanowiący własność Skarbu Państwa wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i w użytkowaniu wieczystym działki gruntu. Dowodem realizacji decyzji jest akt notarialny z dnia [...] lipca 1993 r. Rep. A nr [...]. Wprawdzie powyższa decyzja wydana została na podstawie przepisów nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127), to jednak ustawa ta przewidywała podobne przesłanki, od których spełnienia zależało otrzymanie ekwiwalentu za mienie pozostawione na kresach wschodnich. Tak jak i obecnie, przepisy tej ustawy dotyczyły bowiem nieruchomości pozostawionych w wyniku wojny rozpoczętej w 1939 r. Jak już wskazano powyższej, w decyzji z dnia [...] marca 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w K. uznał, że I. S. warunki takie spełniła, bowiem pozostawiła nieruchomości wymienione w wyroku Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lipca 1992 r. i nastąpiło to na skutek wojny rozpoczętej w 1939 r. Wprawdzie decyzja ta, jako wydana na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, nie wiąże bezpośrednio organów orzekających w niniejszej sprawie, działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jednak nie sposób pominąć faktu, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej i z tego też powodu niewątpliwie korzysta z domniemania prawdziwości, a więc autentyczności, czyli pochodzenia od organu oznaczonego jako wystawca decyzji oraz domniemania zgodności z prawdą, a więc zgodności ich treści z rzeczywistością (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 362-363) (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1373/08; z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1135/07; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pominięcie przez organy orzekające wydanej w sprawie decyzji, przyznającej określonym podmiotom, konkretne prawa oraz wyroku Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lipca 1992 r. sygn. akt [...], prowadzi, zdaniem Sądu, do obchodzenia zasad konstytucyjnych i ochrony porządku prawnego: ochrony praw nabytych, pewności, stabilności i bezpieczeństwa porządku prawnego oraz zaufania do organów państwa (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP) i to bez względu na to, czy chodzi o decyzje wadliwe, czy niewadliwe (por. wyroki NSA: z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1478/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 72; z dnia 2 listopada 2006 r. sygn. akt I FSK 19/06 niepubl.; z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 52/05 niepubl.). Zgodnie z kolei z rozumieniem w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochronie konstytucyjnej podlegać musi zaufanie obywateli nie tylko do litery prawa, ale przede wszystkim do sposobu jego interpretacji przyjmowanej w praktyce stosowania prawa przez organy państwa, zwłaszcza gdy praktyka ta jest jednolita i trwała w określonym czasie, zaś przepisy, na gruncie których praktyka ta została ukształtowana, nie pozwalają na przyjęcie jej oczywistej bezzasadności (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 27 kwietnia 1997 r. sygn. akt U 11/97, z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt SK 8/00, z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt SK 54/06 i z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt K 42/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro w decyzji z dnia [...] marca 1993 r., Kierownik Urzędu Rejonowego w K. uznał, że I. S. pozostawiła poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej mienie nieruchome i miało to związek z wojną rozpoczętą w 1939 r., to nieuprawnionym zdaniem Sądu była odmienna interpretacja tej kwestii przez organy orzekające w niniejszej sprawie, pomimo że ww. decyzja wydana została pod rządami innej ustawy. Wskazać bowiem należy, że skarżąca, składając wniosek o przyznanie jej równicy w rekompensacie na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., działała w zaufaniu do organów państwa, które już raz o jej uprawnieniu do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, orzekły. Odmienne orzekanie o już raz przyznanym uprawnieniu, przy zakreśleniu przez ustawodawcę takich samych przesłanek, podważa podstawowe zasady konstytucyjne, jak zasadę ochrony praw nabytych, pewności, stabilności i bezpieczeństwa porządku prawnego oraz zaufania do organów państwa (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP). Niedopuszczalnym jest, aby w obrocie prawnym pozostawały dwie decyzje, wydane wobec tego samego podmiotu, na podstawie tego samego stanu faktycznego i materiału dokumentacyjnego, a jednak odmiennie oceniające spełnienie przez stronę tych samych przesłanek. Wobec powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy błędnie oceniły zgromadzone w sprawie dowody i ustaliły, że I. S. nie spełnia przesłanek do przyznania jej różnicy w rekompensacie za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czym naruszyły przepis art. 7 ust. 2 ustawy, co miało wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy ocenią spełnienie przez skarżącą przesłanek do uzyskania prawa do rekompensaty przewidzianych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r., uwzględniając zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.