II GSK 636/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 890/14 w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 890/14 oddalił skargę E. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów z zakresu transportu drogowego. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (PWITD) w Gdańsku nałożył w pkt I na E. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" karę pieniężną w wysokości 15.000 zł, ograniczoną z kwoty 26.100 zł za następujące naruszenia: a) uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części, b) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, c) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z karty kierowcy za każdy dzień, d) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, e) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, f) skrócenie dziennego czasu odpoczynku, g) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, h) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, i) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Równocześnie w pkt II PWITD w Gdańsku umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia kary w zakresie dwóch naruszeń tj. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę W. M. w dniu 5 września 2013 r. oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę W. M. w dniu 6 września 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniach 27 marca - 14 kwietnia 2014 r. przeprowadzona została kontrola problemowa w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorcę E. R. obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz tych wskazanych w jej art. 4 pkt 22. Wyniki przeprowadzonej kontroli oraz stwierdzone uchybienia opisano w protokole kontroli nr [...]. Organ podkreślił, że przewidziane w ustawie o transporcie drogowym wyłączenie odpowiedzialności, która ma charakter obiektywny, zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, a zatem uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a tylko wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Taka sytuacja nie została przez stronę wykazana. Organ podkreślił, że oceniając należytą staranność podmiotu zajmującego się wykonywaniem przewozów drogowych należy mieć na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Organ podkreślił, że do podstawowych obowiązków przewoźnika należy bezwzględnie nadzór nad pracą kierowców, w taki sposób, aby nie stwarzali oni zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd nie zwalnia przewoźnika od jakichkolwiek aktów własnej staranności. Mając na uwadze brzmienie art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i okoliczność, że w okresie 6 miesięcy poprzedzających rozpoczęcie kontroli, liczba kierowców prowadzących pojazdy przedsiębiorstwa nie przekraczała 10, organ obniżył wobec przedsiębiorcy karę pieniężną z kwoty 26.100 zł do kwoty 15.000 zł. E. R. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procedury administracyjnej. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 - 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 6 - 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 55 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 9 i art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez przekroczenie nadanych ustawą uprawnień w zakresie prowadzenia działań operacyjno-rozpoznawczych przez organ kontrolny, - art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez prowadzenie wobec strony kontroli bez doręczenia upoważnienia w okresie 13 stycznia do 27 marca 2014 r., - zasady obiektywizmu oraz dokonanie błędnej subsumpcji stanu faktycznego, jako uniemożliwienia lub utrudniania kontroli, co doprowadziło do nałożenia kary administracyjnej określonej pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odwołujący się zarzucił, że powołane przez organ pierwszej instancji rozporządzenie nr 3821/85 w dniu wydania zakwestionowanej decyzji już nie obowiązywało. Akt ten utracił bowiem moc z uwagi na treść art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, które weszło w życie w dniu 1 marca 2014 r. W ocenie strony, odwołanie się przez organ do fotografii wykonanych przez system preselekcyjnego ważenia pojazdów zainstalowany na drodze krajowej nr 7 w miejscowości P. stanowi ewidentne przekroczenie uprawnień kontrolującego. Inspekcja Transportu Drogowego nie ma bowiem uprawnień do wykorzystywania tego typu fotografii w sprawach związanych z przewozem drogowym, a może je wykorzystywać tylko w ramach kontroli ruchu drogowego. Strona wskazała, że zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dowody przeprowadzone w toku kontroli przedsiębiorcy z naruszeniem przepisów prawa, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Odwołujący się podkreślił, że nie miał obowiązku okazywania faktur VAT za zrealizowane usługi transportowe, gdyż stanowią one dokumenty finansowe, do których Inspekcja Transportu Drogowego nie ma dostępu. Odnośnie żądanych dokumentów CMR strona podała, że nie mogła ich udostępnić, bowiem uległy zagubieniu i nie była w stanie ich odtworzyć. Nie ma ponadto przepisu, który nakazywałby przechowywanie tego rodzaju dokumentów. Nigdy nie odmówiła też udziału w przesłuchaniu. Nie wyznaczono żadnego czasu i miejsca powyższego. Odwołujący się zwrócił uwagę na sprzeczność, w którą popadł organ. Z jednej bowiem strony wskazał on, że przewozy pojazdami o DMC nie przekraczającym 3,5 t z przyczepami były wykonywane, zaś w dalszej części uzasadnienia podał, że odwołujący się winien był zgłosić zaprzestanie wykonywania takich przewozów. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. GITD uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ powołał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 5, art. 55, art. 72, art. 73, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, określanej w dalszej części jako "u.t.d." l.p. 5.1 l.p. 5.2, l.p. 5.3., l.p. 5.4, l.p. 5.6., l.p. 1.5, l.p. 6.3.9, 6.3., l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6 – 8 i art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 14, art. 15 oraz Rozdział VI ust. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.). W uzasadnieniu GITD przytoczył treść regulacji określających szereg obowiązków związanych z wykonywaniem transportu drogowego. Następnie opisał w sposób bardzo szczegółowy poszczególne naruszenia, jakich dopuścił się E. R., z wyjaśnieniem przepisów prawnych sankcjonujących te naruszenia. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że zakwestionowana decyzja organu pierwszej instancji nie może się ostać, gdyż nie zawiera w odniesieniu do naruszenia z l.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyczerpującego uzasadnienia, a zatem jednego z niezbędnych elementów decyzji, określonych w art. 107 K.p.a. Brak uzasadnienia faktycznego i prawnego czyni decyzję niekompletną, co sprawia, że organ odwoławczy nie ma możliwości weryfikacji stwierdzonych naruszeń. GITD zwrócił uwagę, że nie można uznać, że strona nie poddała się kontroli nie przedstawiając żądanych przez inspektorów dokumentów. Takie zachowanie może być natomiast ocenione jako niewykazanie przeciwdowodów, które zaprzeczyłyby ustaleniom poczynionym przez organ w związku z kontrolą przewozów drogowych. W ocenie organu odwoławczego, strona winna być pisemnie powiadomiona o terminie i godzinie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania. Organ uznał za uchybienie przepisom procedury administracyjnej zamiar przesłuchania strony, która stawia się w inspektoracie celem dostarczenia określonych dokumentów. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że przebieg kontroli nie dawał podstaw do przyjęcia twierdzenia, że omawiane naruszenie miało miejsce. Z tych względów GITD uznał za zasadne uchylenie wydanej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, by w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji dokonał powtórnej analizy stanu faktycznego sprawy, w tym poczynił ustalenia dowodowe. GITD zalecił, by PWITD rozpoznając ponownie sprawę wziął także pod uwagę okoliczności podniesione przez stronę w treści odwołania. W skardze na wyżej wymienioną decyzję do WSA w Gdańsku E. R. wniósł o jej uchylenie w całości z powodu naruszenia: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 , art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu dotyczącego nieobowiązywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w dacie wydania decyzji w obydwu instancjach. Ponadto, nałożono na niego karę pieniężną za 9 naruszeń, a uzasadnienie kwestionowanej decyzji dotyczy tylko jednego z nich. Skarżący wskazał także na brak odniesienia się do zarzutu odwołania odnoszącego się do nielegalnego wykorzystania materiałów zdobytych podczas przeprowadzonych czynności rozpoznawczo-operacyjnych. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ II instancji nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że wprawdzie art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. uchylił rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, to stosownie do art. 48, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Ponadto, GITD dodał, że zarzut odwołania dotyczy bezprawnego wykorzystania dowodu w postaci fotografii wykonanych przez system preselekcyjnego ważenia pojazdów przy uzasadnianiu decyzji w zakresie naruszenia l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., a rozstrzygnięcie organu I instancji zostało uchylone w związku z brakiem wyczerpującego uzasadnienia nałożenia kary właśnie za naruszenia określone w l.p. 1.5 załącznika. Powołanym wyżej wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r. WSA w Gdańsku oddalił skargę E. R. Sąd stwierdził, że wydanie w warunkach niniejszej sprawy decyzji kasatoryjnej było właściwe. Prowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art.136 K.p.a. nie było możliwe, gdyż postępowanie to z uwagi na szereg zasadnych zastrzeżeń, co do działań poczynionych przez organ pierwszej instancji nie miałoby charakteru postępowania dodatkowego (uzupełniającego) lecz zasadniczego postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, ustalenie szeregu okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do nałożenia kary pieniężnej w tym okoliczności związanych z wieloaspektowym naruszeniem polegającym na uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli obejmuje zasadniczy zakres postępowania w rozpatrywanej sprawie, rzutujący pośrednio na rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych naruszeń prawa stwierdzonych w toku przeprowadzonej kontroli. Trudno tym samym uznać, aby ten zakres postępowania dowodowego mógł być uzupełniony przez organ odwoławczy. Sąd zauważył, że skarżący w toku prowadzonego postępowania podnosił zarzut nieuprawnionego wykorzystania przez organ pierwszej instancji dowodów przeprowadzonych poza działaniami kontrolnymi, co może oznaczać, że podjęcie działań kontrolnych wobec skarżącego nastąpiło przed planowanym terminem kontroli. Organ pierwszej instancji w żaden zaś sposób nie wykazał w uzasadnieniu wydanej decyzji możliwości powołania się w toku przeprowadzonej kontroli na zapisy preselekcji z okresu poprzedzającego właściwe działania kontrolne. Zasadnie także skarżący zarzucił sprzeczność zawartą w treści decyzji dotyczącą wykonywania przewozów pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony łącznie z przyczepami. Za nietrafne Sąd uznał z kolei zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. Sąd odniósł się także do kwestii nieobowiązywania powołanego przez organy rozporządzenia nr 3821/85. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1) uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Jednakże w zakresie mającym znaczenie dla sprawy, stosownie do art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Z kolei zgodnie z art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014: w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. W ocenie Sądu, organ odwoławczy naruszył natomiast art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a., gdyż w uzasadnieniu wydanej decyzji, analizując poszczególne naruszenia przypisane skarżącemu, nie zawarł szerszych rozważań na temat "koniecznego zakresu sprawy" w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a. Jednakże z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wykazał niezbędność skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, naruszenie to nie miało w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej od tego orzeczenia E. R. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 46 i art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, poprzez błędną wykładnię. Skarga zawiera także zarzut naruszenia przepisów postępowania tzn. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie, gdyż wydania przez GITD decyzja stoi w sprzeczności z art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie, z zapisu zawartego w treści art. 46 rozporządzenia nr 165/2014 nie wynika, że przepisy rozporządzenia nr 3821/85 obowiązują w dalszym ciągu aż do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartych w nowym rozporządzeniu nr 165/2014. Z treści tego przepisu wynika natomiast, że akty wykonawcze wydane na podstawie "starego" rozporządzenia nr 3821/85 obowiązują w dalszym ciągu, aż do wejścia w życie nowych aktów wykonawczych, wydanych już w oparciu o "nowe" rozporządzenie nr 165/2014. Podmiotem logicznym zdania będącego nośnikiem normy z art. 46 nie jest bowiem "stare" rozporządzenie nr 3821/85, lecz akty wykonawcze wydane na jego podstawie. Tym samym, przepis ten nie wypowiada się w ogóle na temat obowiązywania rozporządzenia jako aktu prawnego, a wyłącznie na temat obowiązywania aktów wykonawczych wydanych na podstawie rozporządzenia nr 3821/85, które obowiązują aż do wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartych w rozporządzeniu nr 165/2014. Konkludując strona skarżąca podniosła, że rozporządzenie nr 165/2014 zaczęło obowiązywać jako całość w dniu 1 marca 2014 r., natomiast akty wykonawcze wydane na podstawie delegacji zawartych w rozporządzeniu nr 3821/85 obowiązują nadal, aż do wydania nowych aktów wykonawczych na podstawie obowiązującego obecnie rozporządzenia nr 165/2014. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. W zakresie naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie, w sytuacji wydania przez GITD decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Chodzi w tym przypadku o stwierdzony przez Sąd I instancji brak w uzasadnieniu decyzji szerszych rozważań na temat "koniecznego zakresu sprawy" w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a. W tym zakresie WSA w Gdańsku wskazał, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymaga, by w przypadku uchylania decyzji na jego podstawie, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wykazał niezbędność skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie zasługuje na aprobatę. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pojęciu "innych naruszeń przepisów postępowania" nie mieszczą się naruszenia prawa procesowego uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego oraz naruszenia prawa procesowego stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia na podstawie art. 156 K.p.a. lub innych przepisów. Tylko naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, "jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy", uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (pogląd ten podziela również A. Kabat, Orzeczenia wojewódzkiego sądu..., s. 160). Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieścić się może brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Nie budzi żadnej wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że stwierdzone braki w postępowaniu dowodowym i niedomogi uzasadnienia decyzji organu I instancji skutkować musiały uchyleniem decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Gdańsku z dnia [...] maja 2014 r. W takiej sytuacji brak rozważań w uzasadnieniu decyzji organu II instancji na temat "koniecznego zakresu sprawy" w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a. nie mógł mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro zawarta w tym uzasadnieniu argumentacja wskazuje na zasadność zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Wobec powyższego oddalenie przez WSA skargi E. R. z uwagi na brak istotnego wpływu stwierdzonego naruszenia przepisów na wynik sprawy nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 46 i art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, poprzez błędną wykładnię również nie jest uzasadniony. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że dopiero prawidłowe, pełne i zgodne z obowiązującymi unormowaniami przeprowadzenie postępowania i ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwala na pełne odniesienie się do zastosowanych przepisów prawa materialnego. Z uwagi na wadliwość postępowania przed organem I instancji przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna. Skoro Sąd I instancji wypowiedział się na temat możliwości zastosowania w sprawie art. 46 i art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, a skarżący podniósł w tym zakresie zarzut w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wypowie się również w tej materii. Przepis art. 46 wskazanego w poprzednim akapicie rozporządzenia stanowi, że w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w tym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Z kolei art. 48 przewiduje, że rozporządzenie wchodzi w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jednak ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r., z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Przepisy art. 24, 34 i 45 nie mają w analizowanej sprawie zastosowania. Zgodzić należy się ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej, że z przepisu art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. nie wynika, że przepisy rozporządzenia nr 3821/85 obowiązują w dalszym ciągu aż do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartych w nowym rozporządzeniu nr 165/2014. Rzeczywiście przepis ten dotyczy aktów wykonawczych wydanych na podstawie rozporządzenie nr 3821/85 i nie wypowiada się na temat obowiązywania rozporządzenia jako aktu prawnego. Zauważyć jednak należy, że kwestię obowiązywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 reguluje art. 48 stanowiąc, że rozporządzenie wchodzi w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jednak ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. (poza wyjątkami nie mającymi w kontrolowanej sprawie znaczenia). W takiej sytuacji stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że nowe rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. było w pełni uzasadnione. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).