III SA/Gd 890/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu [...] z dnia 2 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 26 maja 2014 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) - zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr DI.8140.2.68.2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. - nałożył na E. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...] E. R." karę pieniężną w wysokości 26.100 zł (ograniczoną do kwoty 15.000 zł) za dziewięć naruszeń określonych w załączniku nr 2 do ww. aktu prawnego. Przedmiotowymi naruszeniami były: a) uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części; b) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę; c) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z karty kierowcy; d) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; e) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu; f) skrócenie dziennego czasu odpoczynku; g) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni; h) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; i) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Jednocześnie organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 11 lipca 2013 r. - umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia kary w zakresie dwóch naruszeń: a) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę W. M. w dniu 5 września 2013 r.; b) skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę W. M. w dniu 6 września 2013 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał m.in, że w dniach 27 marca – 14 kwietnia 2014 r. upoważniony zespół kontrolny przeprowadził kontrolę problemową w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorcę E. R. obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz tych wskazanych w jej art. 4 pkt 22. Wyniki przeprowadzonej kontroli oraz stwierdzone uchybienia stanowiły podstawę do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną w łącznej wysokości 26.100 zł (ograniczonej do 15.000 zł z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Organ pierwszej instancji wskazał m.in., że fakt odmowy okazania podczas kontroli określonych dokumentów z powołaniem się na brak przepisów prawnych zobowiązujących do ich przechowywania nie stanowi przesłanki do odstąpienia od wezwania o ich okazanie tym bardziej, że kontrolowany przedsiębiorca nie potrafił przedstawić żadnych innych dowodów potwierdzających oświadczenia dotyczące niewykonywania przez firmę usług transportowych pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony przy użyciu przyczep. Ponadto w toku kontroli kontrolowany odmówił uczestnictwa w przesłuchaniu, gdyż w jego ocenie winien o tym zostać poinformowany na piśmie (naruszenie z l.p 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W uzasadnieniu decyzji opisano nadto poszczególne uchybienia ze szczegółowym rozbiciem naruszeń dokonanych przez poszczególnych kierowców – K. Ł., I. F., M. D., E. R., W. M. (strony 5 – 18 wydanej decyzji; naruszenia z l.p. 5.1.1, 5.1.2, 5.2.1, 5.2.2, 5.3.1, 5.3.2, 5.4.1, 5.4.2, 5.6.1 i 5, 6.3.7, 6.3.9 i 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ). W odwołaniu od ww. decyzji E. R. wniósł o jej uchylenie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procedury administracyjnej. Wydanemu przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięciu odwołujący zarzucił naruszenie: - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 – 8 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85; - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 6 – 8 k.p.a., art. 55 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 9 i art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez przekroczenie nadanych ustawą uprawnień w zakresie prowadzenia działań operacyjno – rozpoznawczych przez organ kontrolny; - art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez prowadzenie wobec strony kontroli bez doręczenia upoważnienia w okresie 13 stycznia – 27 marca 2014 r.; - zasady obiektywizmu oraz dokonanie błędnej subsumpcji stanu faktycznego jako uniemożliwienia lub utrudniania kontroli, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia kary administracyjnej w tym zakresie. W uzasadnieniu odwołania ww. wskazał m.in., że powołane przez organ pierwszej instancji rozporządzenie nr 3821/85 w dniu wydania zakwestionowanej decyzji nie obowiązywało. Akt ten utracił bowiem moc z uwagi na treść art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, które to weszło w życie w dniu 1 marca 2014 r. Ponadto odwołujący wskazał, że organ pierwszej instancji uzasadniając naruszenie określone pod l.p. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym odwołał się do fotografii wykonanych przez system preselekcyjnego ważenia pojazdów zainstalowany na drodze krajowej nr 7 w miejscowości Przejazdowo pomimo tego, że Inspekcja Transportu Drogowego nie ma uprawnień do wykorzystywania tego typu fotografii w sprawach związanych z przewozem drogowym. Z kolei zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej dowody przeprowadzone w toku kontroli przedsiębiorcy z naruszeniem przepisów prawa, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Niezależnie od powyższego odwołujący wskazał, że jako podmiot kontrolowany spełnił wszystkie ciążące na nim obowiązki, w tym ten dotyczący udostępnienia żądanej dokumentacji. W ocenie odwołującego nie miał on obowiązku okazywania faktur VAT za zrealizowane usługi transportowe, gdyż faktury te nie mają związku z przedmiotem kontroli. Z kolei żądane dokumenty CMR uległy zagubieniu i odwołujący nie był w stanie ich odtworzyć. Odnosząc się do rzekomego utrudniania kontroli polegającego na odmowie wzięcia udziału w przesłuchaniu E. R. wskazał, że w realiach sprawy nigdy nie wyznaczono ani miejsca ani czasu do przeprowadzenia przesłuchania. Odwołujący się wyraził zaś chęć złożenia zeznań ale z udziałem jego pełnomocnika. Kontrolujący nie uczynili jednakże zadość tej prośbie. Odnosząc się zaś do rzekomego niezgłoszenia faktu zaprzestania wykonywania przewozów pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony z przyczepami odwołujący się wskazał, że organ pierwszej instancji popadł w swoistą sprzeczność. Z jednej bowiem strony organ pisze, że przewozy takimi pojazdami były wykonywane. Za chwilę zaś dodaje, że odwołujący winien ponosić odpowiedzialność za fakt braku zgłoszenia zaprzestania wykonywania takich przewozów. Decyzją z dnia 2 września 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał art. 138 § 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 22, art. 5, art. 55, art. 72, art. 73, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, l.p. 5.1, 5.2, 5.3.1, 5.4, 5.6.1 i 5, 6.3.9, 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6 – 8 i art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 14, art. 15 oraz Rozdział VI ust. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.). W uzasadnieniu wydanej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przytaczając treść norm prawnych określających szereg obowiązków związanych z wykonywaniem transportu drogowego opisał konsekwencje prawne ich naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zakwestionowana decyzja organu pierwszej instancji nie może się ostać, gdyż nie zawiera w odniesieniu do naruszenia z l.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wszystkich niezbędnych elementów decyzji administracyjnej określonych w art. 107 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Brak uzasadnienia faktycznego i prawnego czyni zaś decyzję niekompletną, co sprawia, że organ odwoławczy nie ma możliwości weryfikacji stwierdzonych naruszeń. Zdaniem organu drugiej instancji nie można uznać, że strona nie poddała się kontroli nie przedstawiając żądanych przez inspektorów dokumentów. Takie może być traktowane jako niewykazanie przeciwdowodów, które zaprzeczyłyby ustaleniom poczynionym przez organ w związku z kontrolą przewozów drogowych. W ocenie organu odwoławczego strona winna być ponadto pisemnie powiadomiona o terminie i godzinie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony. Jako uchybienie przepisom procedury administracyjnej winno być bowiem postrzegane żądanie przesłuchania strony, która w danym dniu stawia się w inspektoracie celem dostarczenia określonych dokumentów. W reasumpcji organ odwoławczy wskazał, że przebieg kontroli nie dawał podstaw do przyjęcia twierdzenia, że omawiane naruszenie miało miejsce. Z tych względów zasadnym było uchylenie wydanej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W ponownym postępowaniu administracyjnym organ pierwszej instancji zobligowany będzie wnikliwie zanalizować stan faktyczny sprawy, w tym poczynić nowe ustalenia dowodowe. Organ rozpoznając sprawę winien wziąć także pod uwagę okoliczności podniesione przez stronę w treści odwołania. W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. R. wniósł o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6 – 8, art. 11 , art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak odniesienia do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do podstawowego zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu a dotyczącego tego, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 nie obowiązywało w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy pominął to, że organ pierwszej instancji wykorzystał w sposób nieuprawniony fotografie pojazdów pozostających w dyspozycji strony wykonane na kilka miesięcy przed rozpoczęciem kontroli. Co więcej, w uzasadnieniu spornej decyzji organ odwoławczy ograniczył swoje rozważania jedynie do naruszenia określonego w l.p. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie wypowiadając się tak naprawdę w odniesieniu do wszystkich zarzucanych skarżącemu naruszeń. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Uzupełniająco organ wskazał, że rozporządzenie 3821/85 straci swoją moc dopiero z dniem 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W sprawowaniu tej kontroli sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Co istotne, usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej do sądu decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ww. ustawy. Kontroli sądu administracyjnego poddano w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydaną w oparciu o art. 138 § 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a."). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć trzeba, że zastosowany przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przepis art. 138 § 2 k.p.a. pozwalający na uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia może znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym postępowanie mające na celu jedynie uzupełnienie dowodów. Przepis art. 138 k.p.a. realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania kształtuje bowiem postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne. Przedmiotowego zapatrywania nie podważa zmiana treści art. 138 § 2 k.p.a. obowiązująca od dnia 11 kwietnia 2011 r. a dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Przyjąć zatem należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1062/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) Z kolei prowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego (na co zezwala art. 136 k.p.a.) nie może oznaczać prowadzenia istotnych czynności w tym postępowaniu niejako od początku, tzn. gdy nie zostały one w ogóle ustalone i wyjaśnione w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, a postępowanie dowodowe, także w kontekście oceny dowodów, do pewnych z nich się nie odnosi w ogóle. Uzupełnianie oznacza bowiem swoiste "dodanie" pewnych działań do działań, które na wcześniejszym etapie postępowania zostały już przeprowadzone. Brak jest tym samym upoważnienia do przeprowadzania nowych czynności lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ pierwszej instancji dowodów w ramach postępowania administracyjnego. Zasadą wynikającą z regulacji zawartych w k.p.a. jest bowiem obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w toku postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji (w realiach sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego). Postępowanie dowodowe przed organem wyższego stopnia powinno mieć w związku z tym ograniczony zakres i być postępowaniem uzupełniającym. Dopuszczalność podjęcia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego wymaga łącznego zaistnienia dwóch przesłanek. Pierwsza - o charakterze negatywnym - to brak konieczności przeprowadzenia tego postępowania w całości lub w znacznej części. Druga - pozytywna - to istniejące po dokonanej ocenie materiału dowodowego zebranego w pierwszej instancji wątpliwości co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Należy mieć również na uwadze, że zasadniczo organ odwoławczy obowiązany jest do wydania decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny (art. 80 k.p.a.). Konieczność przeprowadzenia określonego dowodu (w niektórych wypadkach nawet kilku dowodów) czy też uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Ta ostatnia zasada podlega jednak wyłączeniu w tym przypadku, gdy postępowanie dowodowe dotyczyłoby ustalenia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, warunkujących przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 678/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że prowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art.136 k.p.a. nie było w rozpatrywanym przypadku możliwe, gdyż postępowanie to z uwagi na szereg zasadnych zastrzeżeń co do działań poczynionych przez organ pierwszej nie miałoby charakteru postępowania dodatkowego (uzupełniającego) lecz zasadniczego postępowania dowodowego. W ocenie Sądu ustalenie szeregu okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do nałożenia kary pieniężnej (w tym zwłaszcza okoliczności faktycznych związanych z wieloaspektowym naruszeniem polegającym na uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli, której wyniki zawarto w protokole nr [...]) obejmuje zasadniczy zakres postępowania w rozpatrywanej sprawie, rzutujący pośrednio na rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych naruszeń prawa stwierdzonych w toku przeprowadzonej kontroli. Trudno tym samym uznać, aby ten zakres postępowania dowodowego mógł być uzupełniony przez organ odwoławczy. Nadto zauważyć należy, że skarżący w toku prowadzonego postępowania podnosił zarzut nieuprawnionego wykorzystania przez organ pierwszej instancji dowodów przeprowadzonych poza działaniami kontrolnymi (naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), co może oznaczać, że podjęcie działań kontrolnych wobec skarżącego nastąpiło przed planowanym terminem kontroli. Organ pierwszej instancji zresztą w żaden sposób nie wykazał w uzasadnieniu wydanej decyzji możliwości powołania się w toku przeprowadzonej kontroli na zapisy preselekcji z okresu poprzedzającego właściwe działania kontrolne. Co równie ważne, skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zasadnie zarzucił sprzeczność zawartą w treści decyzji (dotyczącą wykonywania przewozów pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony łącznie z przyczepami – gdy w jednym miejscu uznał, że przewozy były wykonywane, by następnie stwierdzić, że skarżący zobowiązany był zgłosić zaprzestanie ich wykonywania - zob.: s. 9 odwołania). W realiach rozpatrywanej sprawy - wbrew wnioskowi zawartemu w skardze - nie było podstaw do uchylenia przez ten organ decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i umorzenia postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji. Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. uznać należy za nietrafne. W ocenie Sądu chybiony jest zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej wobec nieobowiązywania powołanego przez organy rozporządzenia nr 3821/85, które - zdaniem skarżącego - zostało uchylone z dniem 1 marca 2014 r. na podstawie art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 i w związku z tym nie może stanowić podstawy do nakładania kar przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1) uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Jednakże w zakresie mającym znaczenie dla sprawy, stosownie do art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Z kolei zgodnie z art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014: w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia (zob. w tej materii: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 849/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, zarzut strony skarżącej ukierunkowany na wydanie decyzji bez podstawy prawnej nie może być uznany za zasadny. Zdaniem Sądu natomiast organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 k.p.a. (w istocie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.), gdyż w uzasadnieniu wydanej decyzji analizując poszczególne naruszenia przypisane skarżącemu nie zawarł szerszych rozważań na temat "koniecznego zakresu sprawy" w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. Jednakże z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wykazał niezbędność skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, naruszenie to nie miało w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Naruszenia tego nie można również postrzegać jako "nierozpatrzenia omawianej sprawy w całokształcie", co zarzucał skarżący. Zauważyć należy, że z rozstrzygnięcia kasacyjnego wynika jakie okoliczności organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (s. 10 decyzji organu odwoławczego). Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł również podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.