II GSK 113/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Zofia Przegalińska Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa P. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 18 grudnia 2014 r.; sygn. akt I SA/Rz 1039/14 w sprawie ze skargi Gminy Z. na informację o negatywnej ocenie projektu zawartej w uchwale Zarządu Województwa P. w R. z dnia [...] października 2014 r.; nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R.; 2. zasądza od Gminy Z. na rzecz Zarządu Województwa P. w R. 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 1039/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. Z. na uchwałę Zarządu Województwa [...] w R. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku, stwierdził, że zaskarżona ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...] w R., a także zasądził od Zarządu Województwa [...] w R. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2014 r. gmina złożyła do Instytucji Zarządzającej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (dalej: IZ) wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Z.". W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca została poinformowana o odrzuceniu wniosku na etapie oceny formalnej ze względu na naruszenie zakazu podwójnego finansowania tych samych wydatków w dwóch projektach. Kontrola z dnia [...] kwietnia 2014 r., wykazała bowiem, że zakres rzeczowy ocenianego projektu pokrywa się w znacznej części z zakresem rzeczowym projektu o tej samej nazwie, także złożonym przez Gminę Z. w odpowiedzi na konkurs ogłoszony w 2012 r. Projekt ten był objęty umową z dnia [...] sierpnia 2013 r. o dofinansowanie projektu pn. "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Z.", która została jednak rozwiązana przez IZ oświadczeniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., doręczonym skarżącej w dniu [...] kwietnia 2014 r. Oświadczenie to zostało złożone na podstawie uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. gmina złożyła protest od oceny zawartej w ww. informacji. W zaskarżonej uchwale z dnia [...] października 2014 r. Zarząd Województwa [...] nie uwzględnił protestu Gminy Z. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał m. in. art. 25 pkt 1, art. 30 b ust. 1, ust. 4, ust. 9 oraz ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.). W uzasadnieniu podniesiono, że w momencie złożenia spornego wniosku o dofinansowanie występowała przeszkoda w postaci potencjalnego podwójnego finansowania tych samych wydatków w dwóch projektach, a zatem zasadnym było dokonanie negatywnej oceny w niniejszej sprawie. IZ uznała, że skoro ma obowiązek przestrzegać reguły, aby wybierane projekty nie naruszały zasad wspólnotowych, w tym w szczególności zasady zakazu podwójnego dofinansowania [z art. 54 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności (...) (Dz. Urz. UE Nr L 210 z dnia 31 lipca 2006 r., s. 25; dalej: Rozporządzenie Nr 1083/2006)], zaś kontrola krzyżowa ze swej istoty weryfikuje potencjalność jej występowania i jest mechanizmem, który ma zapobiegać pojawieniu się podwójnego dofinansowania w projekcie, to negatywny wynik kontroli krzyżowej projektu powinien, tak jak w tym przypadku, skutkować negatywną oceną projektu. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. wniosła G. Z. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy prawidłowo IZ uznała na etapie oceny formalnej spornego wniosku, że zachodzi ryzyko potencjalnego podwójnego finansowania tych samych wydatków. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy ryzyko takie nie występowało. Z uzasadnienia uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Sąd wywiódł, że informację o podstawie do odstąpienia od umowy z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zarząd posiadał już w dacie składania przez gminę drugiego wniosku o dofinansowanie projektu o takim samym zakresie rzeczowym. W uzasadnieniu uchwały wskazano pismo beneficjenta z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym informował on o sprzedaży działek i wystąpił z prośbą o dokonanie ponownej oceny merytorycznej spowodowanej zagrożeniem w realizacji wskaźników, zwracając się jednocześnie o zmianę zakresu rzeczowego - wyłączenie z finansowanego zakresu części inwestycji (pkt 5 uzasadnienia uchwały). Ponadto IZ pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wezwała gminę do złożenia dodatkowych wyjaśnień w kwestii: - planowanej sprzedaży terenów objętych projektem jeszcze przed złożeniem w dniu [...] sierpnia 2012 r. wniosku, o czym świadczy ogłoszenie z dnia [...] lipca 2012 r. ARP Oddział w M. o zaproszeniu do przetargu na nabycie prawa własności nieruchomości nr [...] i [...], - nieujawnienia faktu sprzedaży wskazanych powyżej działek ([...] października 2012 r.) w okresie trwania oceny formalnej wniosku tj. od dnia [...] sierpnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. Ostatecznie okoliczności wskazane przez gminę w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczące zmiany zakresu rzeczowego projektu, który miał być realizowany na podstawie umowy z dnia [...] sierpnia 2013 r. stały się podstawą do rozwiązania tej umowy. Z powyższego WSA wywiódł, że IZ posiadała wiedzę o okolicznościach faktycznych stanowiących następnie podstawę do odstąpienia od umowy i o zmianie zakresu rzeczowego inwestycji w ramach umowy o dofinansowanie z dnia [...] sierpnia 2013 r. jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie w ramach kolejnej edycji projektu, tj. przed dniem [...] lutego 2014 r. Oznacza to, zdaniem Sądu, że w dniu składania drugiego wniosku o dofinansowanie wiadomym było, iż umowa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie będzie realizowania, co z kolei wykluczało ryzyko finansowania tych samych wydatków. Ostatecznie Sąd I instancji uznał, że organ w niedostateczny sposób uwzględnił wynikającą z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasadę równego dostępu do pomocy i przejrzystości, przez co naruszone zostało prawo i w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy, stwierdził że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa [...] zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w R. do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie: a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1083/2006 w zw. z postanowieniami rozdz. 2 pkt 2.6 Regulaminu Konkursu na dofinansowanie projektów ze środków RPO WP na lata 2007-2013 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka Działanie 1.4 Promocja gospodarcza i aktywizacja inwestycyjna regionu Schemat A Projekty inwestycyjne (dalej: Regulamin konkursu) przyjętego uchwałą Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] września 2013 r. w zw. z postanowieniami rozdz. 6 podrozdz. 5 Krajowych Wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007 - 2013 (dalej: Krajowe Wytyczne) wydanych na podstawie art. 35 ust. 3 pkt 4a u.z.p.p.r. poprzez uznanie, że nie występuje potencjalne ryzyko podwójnego finansowania tych samych wydatków w sytuacji, gdy w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie przez beneficjenta istnieje w obrocie prawnym umowa o dofinansowanie z tym beneficjentem na dofinansowanie wydatków występujących zarówno w projekcie objętym obowiązującą umową, jak i w projekcie ubiegającym się o udzielenie dofinansowania; b) przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez przyjęcie, że IZ RPO WP odrzucając projekt, którego zakres rzeczowy pokrywał się niemal w całości z zakresem rzeczowym projektu już dofinansowanego, w niedostateczny sposób uwzględniła zasadę równego dostępu do pomocy i przejrzystości, podczas gdy tego rodzaju działanie IZ RPO WP jest w pełni zgodne z ww. zasadami wyrażonymi w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.; c) przepisów prawa materialnego, tj. art. 60 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, poprzez przyjęcie, że uzyskanie informacji o określonych okolicznościach faktycznych jest równoznaczne z ujawnieniem woli rozwiązania umowy (złożeniem oświadczenia woli), a w konsekwencji uznanie, że moment uzyskania przez IZ wiedzy o okolicznościach faktycznych, mogących być podstawą do rozwiązania umowy za wypowiedzeniem, a nie moment upływu terminu wypowiedzenia, liczonego od dnia złożenia Beneficjentowi oświadczenia woli przez Instytucję Zarządzającą jest decydujący dla określenia bytu prawnego umowy o dofinansowanie projektu; d) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku na podstawie okoliczności sprzecznych ze stanem faktycznym wynikającym z akt sprawy; e) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że ocena projektu została dokonana w sposób niezgodny z prawem, podczas gdy ocena projektu została dokonana zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że z uzasadnienia wyroku nie można jednoznacznie stwierdzić, czy u źródeł stanowiska Sądu znalazło się przekonanie, że w dacie złożenia wniosku aplikacyjnego nie obowiązywała już umowa o dofinansowanie projektu (ponieważ w ww. dacie Instytucja Zarządzająca posiadała informacje, które mogły skutkować rozwiązaniem umowy na podstawie § 16 ust. 1 pkt 7 umowy), czy też, że skoro w ww. dacie IZ posiadała wiedzę o ww. okolicznościach, to powyższa okoliczność eliminowała przeszkodę podwójnego finansowania bez względu na fakt obowiązywania umowy o dofinansowanie projektu w chwili złożenia wniosku aplikacyjnego. Jeśli uznać, że Sąd oparł rozstrzygnięcie o stanowisko, zgodnie z którym sama wiedza IZ o okolicznościach, mogących stanowić podstawę rozwiązania umowy o dofinansowanie, eliminuje przeszkodę podwójnego dofinansowania bez względu na okoliczność obowiązywania umowy, to ww. podejście jest sprzeczne z zasadą zakazu podwójnego finansowania tych samych wydatków ze środków unijnych. Jeśli natomiast przyjąć, że u źródeł rozstrzygnięcia Sądu znalazło się przekonanie, że w dacie złożenia wniosku aplikacyjnego nie obowiązywała umowa o dofinansowanie projektu (ponieważ moment uzyskania wiedzy o okolicznościach, które mogą stanowić podstawę do rozwiązania umowy jest równoznaczny z wyrażeniem woli rozwiązania umowy przez IZ), to ww. podejście narusza przepisy art. 60 w zw. z art. 61 ust. 1 k.c. W dacie złożenia wniosku aplikacyjnego, tj. w dniu [...] lutego 2014 r. istniała bowiem ważnie zawarta umowa o dofinansowanie projektu. Z brzmienia uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wynika zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, że w dniu [...] lutego 2014 r. nie było wiadomym, czy dojdzie do rozwiązania umowy o dofinansowanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Z. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, pisma Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r., na okoliczność wiedzy IZ o podstawie rozwiązania umowy o dofinansowanie w sierpniu 2013 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej - stosownie do art. 183 § 1 powołanej ustawy - skład orzekający uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z pisemnych motywów rozstrzygnięcia, Sąd I instancji jako podstawę prawną uwzględnienia skargi wskazał art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. - uznając, że organ w sposób niedostateczny uwzględnił wynikającą z art. 26 ust. 2 tej ustawy zasadę równego dostępu do pomocy i przejrzystości. Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu obu tych przepisów - zarzucając Sądowi I instancji błędne uznanie, że ocena projektu została dokonana w sposób niezgodny z prawem, jak i że ocena ta w sposób niedostateczny uwzględniała zasadę równego dostępu do pomocy i przejrzystości. Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Instytucja Zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Obie ustanowione tym przepisem zasady krajowego prawa polityki rozwoju - tzn. zasada równego dostępu do pomocy oraz zasada przejrzystości reguł oceny projektów - odnoszą się w pierwszej kolejności do dokumentów regulujących tryb i warunki prowadzenia konkursu (systemu realizacji). W rozpoznawanej sprawie nie było i nie jest kwestionowane, że treść dokumentacji stanowiącej (składającej się na) system realizacji RPO WP 2007-2013 zasadom tym uchybia. Zasada równego dostępu do pomocy oraz zasada przejrzystości reguł oceny projektów muszą być też przestrzegane na etapie oceny projektów. Oznacza to obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy, bez faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Poszanowanie wskazanych zasad podczas oceny projektów - z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. - podlega kontroli sądu administracyjnego w sprawach ze skarg indywidualnych beneficjentów. W rozpoznawanej sprawie w informacji o odrzuceniu projektu oraz w informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu jako podstawę prawną odrzucenia projektu wskazano pkt 5.1.11 Regulaminu Konkursu na dofinansowanie projektów ze środków RPO WP na lata 2007-2013 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka Działanie 1.4 Promocja gospodarcza i aktywizacja inwestycyjna regionu Schemat A Projekty inwestycyjne. Poza sporem Regulamin ten ustanawia warunki uczestnictwa w konkursie, zasady naboru wniosków o dofinansowani projektów, sposób oceny wniosków i wyboru projektów do dofinansowanie (pkt. 1.1 Regulaminu). Według pkt 2.2. powołanego Regulaminu, postępowanie konkursowe przeprowadzane jest w oparciu o Szczegółowy opis priorytetów RPO WP na lata 2007 – 2013, Regulamin oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa polskiego i wspólnotowego. Wskazać należy, że Regulamin określa nie tylko podmioty mogące się ubiegać o wsparcie (pkt 2.2.), rodzaj projektów podlegających dofinansowaniu (pkt 2.3), wskazuje (pkt 2.5), że w ramach Działania 1.4, Schemat A - dofinansowaniu podlegają wyłącznie projekty nieobjęte pomocą publiczną (dla których wsparcie nie stanowi pomocy publicznej), ale też odnosi się do wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem - stanowiąc, że do wydatków tych zalicza się wydatki niezbędne do realizacji projektu, ponoszone zgodnie z zasadami określanymi w Podręczniku kwalifikowania wydatków w ramach RPO WP 2007-2013 oraz Krajowych Wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 207-2013 (pkt. 2.6). W powołanych Wytycznych w rozdziale 6, podrozdziale 5 wskazano na zakaz podwójnego finansowania, jako zakaz refundowania (całkowitego lub częściowego) tego samego wydatku w ramach dwóch różnych projektów. Zakaz podwójnego finansowania ustanawia art. 54 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1083/2006. Zgodnie z tym przepisem, wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że zakres rzeczowy projektu Gminy Z. p.n. "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Z.", na który została podpisana umowa z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest w znacznej mierze tożsamy z zakresem rzeczowym projektu zgłoszonego do dofinansowania wnioskiem złożonym [...] lutego 2014 r. Istota sporu sprowadza się zaś do tego, czy "potencjalna" możliwość finansowania tych samych wydatków może uzasadniać odrzucenie projektu na etapie jego oceny formalnej. Określony Regulaminem sposób oceny wniosków i wyboru projektów do dofinansowania przewiduje takie etapy jak: ocena formalna, merytoryczna, ocena strategiczna i wybór projektu oraz podpisanie umowy o dofinansowanie. Istotnie, regulacje dotyczące oceny formalnej (pkt 5.1 Regulaminu) wskazują, że ocena ta polega na potwierdzeniu, że złożony wniosek o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami jest kompletny i wypełniony zgodnie z wytycznymi oraz odpowiednimi załącznikami. Jednakże zgodnie z pkt 5.1.11 (powołanym w podstawie prawnej odrzucenia projektu) wniosek zostaje odrzucony, gdy posiada poważne braki lub błędy formalne, których nie ma możliwości uzupełnienia lub poprawy (np. typ projektu /.../ lub inne uchybienia wskazane przez IZ RPO WP). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że ubieganie się o dofinansowanie wydatków w ramach dwóch różnych projektów stanowi uchybienie zasadzie podwójnego finansowania i tak jak niespełnienie warunków, takich jak dotyczące podmiotu mogącego ubiegać się o wsparcie czy rodzaju projektów podlegających dofinansowaniu, wskazuje na braki wniosku, które nie podlegają uzupełnieniu i uzasadniają odrzucenie wniosku. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że istota przeprowadzenia konkursu polega na wyłonieniu projektów wnioskodawców, z którymi umowy takie mogą być zawarte w zgodzie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, krajowymi i regulacjami danego programu. Fakt, że umowa o dofinansowanie projektu wybranego w przedmiotowej procedurze może być podpisania po spełnieniu przez wnioskodawcę wszystkich wymogów (pkt 5.4 Regulaminu) oznacza, że spełnienie tych wymogów podlega kontroli aż do czasu podpisania umowy, nawet mimo pozytywnego przejścia wcześniejszych etapów procedury konkursowej. Nie znaczy to jednak, że braki istniejące w dacie złożenia wniosku (oprócz tych, które podlegają uzupełnieniu czy możliwości poprawy na zasadzie określonej pkt 5.1 Regulaminu) mogą być sanowane w toku postępowania konkursowego. Dopuszczenie do sanowania pierwotnej wadliwości wniosku prowadziłaby bowiem do możliwości "warunkowego" uczestniczenia w konkursie i w istocie naruszałaby zasadę równego traktowania beneficjentów. Sąd I instancji – jak już wskazano – w pisemnych motywach swego rozstrzygnięcia powołał jedynie art. 30 c ust. 3 pkt 1 oraz art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., nie wyjaśniając w czym przejawia się naruszenie zasady równego dostępu i przejrzystości, ograniczając się do stwierdzenia, że "w dniu składania drugiego wniosku o dofinansowanie wiadomym było, że umowa z [...] sierpnia 2013 r. nie będzie realizowana". Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 54 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1083/2006 (sprowadzający się do jego niezastosowania) w powiązaniu ze wskazanymi w skardze kasacyjnej regulacjami zawartymi w Regulaminie oraz Wytycznych – uznać należy zatem za trafny. W konsekwencji Sąd I instancji wadliwie uznał (co zarzucono w pkt c petitum skargi kasacyjnej), że wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, że Instytucja Zarządzająca w dacie złożenia wniosku wiedziała, że poprzednia umowa nie będzie realizowania, bliżej nie rozważając tej kwestii i nie odnosząc się do ustaleń faktycznych organu w tym zakresie. Co do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 /.../. W orzecznictwie, na gruncie powołanego przepisu, podnosi się, że rzeczą sądu - kontrolującego legalność zaskarżonego aktu - jest ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Jednakże nie jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. co do zasady nie może służyć kwestionowaniu ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1940/12). Należy się jednak zgodzić i z tym, że naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może mieć miejsce także wówczas, gdy kontrola legalności zaskarżonego aktu administracyjnego doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu musi przy tym pozwalać na ocenę prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego. Z tego punktu widzenia zarzut naruszenia sformułowany w pkt d petitum skargi kasacyjnej jest zasadny. W tym stanie rzeczy wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).