I SA/Wa 2293/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. i K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę. Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. J. P. i K. P., reprezentowani przez adw. P. J., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [..] maja 2014 r., sygn. akt [...], odmawiające przywrócenia terminu na złożenie wniosku o ustalenie, że wypowiedzenie z dnia 12 listopada 2009 r. przez Prezydenta W. dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z [...], stanowiącego działkę ew. [...] jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent W. pismem z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], adresowanym do małżonków J. i K. P., wypowiedział ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2009 r. dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego ½ części gruntu położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego działkę ewidencyjną [...] oraz ustalił nową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na kwotę [...] zł. W dniu 27 listopada 2013 r. J. i K. P. - reprezentowani przez adw. P. J., wystąpili o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego części gruntu położonego w W. przy [...] (działka ew. nr [...]) jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. W uzasadnieniu podano, że wypowiedzenie nie zostało skutecznie doręczone wnioskodawcom, albowiem zostało skierowane pod niewłaściwy adres (nie zamieszkiwali pod tym adresem). W odpowiedzi na wniosek Prezydent W. pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. poinformował SKO, że współużytkownicy wieczyści mieli stały meldunek na ul. [...] i pod ten adres zostało wysłane wypowiedzenie, które mimo dwukrotnego awizowania nie zostało odebrane przez adresatów i w dniu 18 grudnia 2009 r. zostało zwrócone nadawcy. Ponadto użytkownicy wieczyści nie poinformowali organu o zmianie miejsca zamieszkania, ani nie wskazali innego adresu do przesyłania korespondencji. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..]orzeczeniem z dnia [..] maja 2014 r., sygn. akt [...], odmówiło przywrócenia terminu na złożenie wniosku o ustalenie, że wypowiedzenie z dnia 12 listopada 2009 r. przez Prezydenta W. dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego [...] części gruntu położonego w W. [...], stanowiącego działkę ew. nr [...], jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek skarżących nie może być zasadny, albowiem do uchybienia terminu doszło z winy wnioskodawców, którzy nie zadbali aby w aktach sprawy znalazł się ich aktualny adres do korespondencji. Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli wymienioną na wstępie skargę zarzucając organowi naruszenie przepisów: a) art. 58 § 1, art. 59 § 1 Kpa w związku z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – poprzez przyjęcie, że Skarżący ze swej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości; b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa – poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi strony wskazał, że nie można mówić o skutecznym doręczeniu pisma stronie, jeżeli nie zostało ono doręczone stronie na jej faktyczny adres zamieszkania. Strony podniosły również, że o podwyższeniu dotychczasowej opłaty dowiedziały się z pisma Komornika Sądowego z dnia 14 listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływana dalej jako "ppsa"). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odmawiające J. i K.P. - współużytkownikom wieczystymi nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] - przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie zasadności podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 oraz § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a przy tym jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W przedmiotowej sprawie Kolegium odmówiło skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia wniosku wywodząc, że wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 18 stycznia 2010 r. Doręczenie nastąpiło trybie art. 44 Kpa, czyli tzw. doręczenia zastępczego, na adres skarżących znajdujący się w aktach sprawy. W ocenie Sądu, przytoczone wyżej stanowisko Kolegium w świetle obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego jest prawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 44 Kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 Kpa (doręczenie do rąk adresata) i 43 Kpa (doręczenie zastępcze) pismo przechowuje się na poczcie lub składa się na okres 14 dni w urzędzie właściwej gminy (§ 1), a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Konieczne jest także - w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, o którym mowa wyżej, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 omawianego przepisu). Omawiane uregulowanie pozwala więc na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, mimo że faktycznie pismo do adresata nie dotarło. W przedmiotowej sprawie przesyłka zawierająca wypowiedzenie opłaty była dwukrotnie awizowana ( 25.11.2009 i 2.12.2009 r.) wróciła - jako niepodjęta w terminie - do Urzędu [...]. Powyższy sposób doręczenia mógł być skuteczny jedynie w sytuacji skierowania przesyłki na aktualny posiadany przez organ adres zamieszkania strony postępowania. Tak też się stało. Jak wynika z analizy dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, pismo Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2009 r., wypowiadające dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego spornej nieruchomości gruntowej zostało wysłane do skarżących na adres [...] Był to jedyny adres zamieszkania skarżących i wynikał z aktu notarialnego zakupu przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] maja 2006 r. (Rep. A nr [...]). Wobec powyższego zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż pismo Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2009 r. nie zostało wysłane na aktualny adres, gdyż w aktach administracyjnych brak jest stosownego powiadomienia o zmianie adresu oraz pisma wskazującego nowy adres skarżących. Należy podkreślić, że obowiązek powiadomienia organu o każdej zmianie adresu wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 41 § 1 Kpa). W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowy adres ma skutek prawny (art. 41 § 2 Kpa). Należy również wskazać, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie wskazali organowi pierwszej instancji innego adresu do korespondencji niż ten wynikający z aktu notarialnego zakupu nieruchomości z dnia [...] maja 2006 r. Zrobili to dopiero we wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe oznacza, że w świetle konkretnych okoliczności podzielić należało stanowisko Kolegium, że doręczenie wypowiedzenia było skuteczne, wobec obojga skarżących, a strona skarżąca w sposób skuteczny nie podważyła sposobu doręczenia jej przedmiotowej przesyłki. Podkreślić należy, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku prawnego badać z urzędu, czy adres strony zawarty w aktach sprawy jest aktualny, czy też nie. Użytkownik wieczysty powinien sam zadbać o to, aby urząd posiadła jego aktualny adres do korespondencji. Reasumując stwierdzić należy, że organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie naruszył prawa oceniając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku w sprawie wypowiedzenia opłaty za użytkowanie wieczyste. Tym samym nie jest zasadny postawiony przez skarżących zarzut naruszenia przez SKO przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa., orzekł jak w sentencji wyroku.