II GSK 1134/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1465/14 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1465/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 1 kwietnia 2012 r. w W., na ul. P., funkcjonariusz Komendy Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym w imieniu skarżącego kierował S. M. W toku kontroli ustalono, że na pojeździe znajdowały się napisy: "[...]", "[...]", "[...]", a na jego dachu zamontowany był baner z napisem "[...]" i numerami: "[...], [...]". Ponadto w pojeździe znajdował się zarejestrowany taksometr elektroniczny. Z kontroli sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez uwag. Nadto z podjętych czynności wykonano m. in. dokumentację fotograficzną i kserokopię okazanych dokumentów. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) w oparciu o powyższe ustalenia kontroli decyzją z [...] grudnia 2012 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8.000 zł - z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Generalny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z [...] kwietnia 2013 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. WITD, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...] lipca 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, tytułem naruszeń z lp. 2.9, 2.10 oraz 1.1 zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414; dalej: utd). GITD decyzją z [...] października 2013 r. uchylił decyzję WITD i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu sprawy po raz trzeci WITD decyzją z [...] listopada 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, a GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję WITD z [...] listopada 2013 r. Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ wskazał naruszenia polegające na: 1. wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; 2. wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 utd; 3. wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd. GITD przyjął, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, nie legitymując się stosownym uprawnieniem, z podanych niżej względów. I tak, podczas kontroli kierowca okazał raport dobowy fiskalny z dnia kontroli z godziny 20:36 wystawiony na nazwisko i z NIP skarżącego, a na ten dzień Prezydent m.st. Warszawy nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na skontrolowany pojazd. Nadto pismem z dnia 27 lipca 2012 r. Urząd m.st. Warszawy poinformował WITD, że na dzień 1 kwietnia 2012 r. skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. GITD nie dał wiary zeznaniom kierowcy, że w dniu kontroli nie wykonywał on pracy zarobkowej kontrolowanym pojazdem. Organ stwierdził, że niewątpliwie zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. B. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że wprowadzenie ścisłego rozdzielenia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 utd ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się m.in. pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. W tej sytuacji WSA przyjął, że umieszczone na bokach pojazdu napisy; "[...]", "[...]", "[...]", zamontowany na dachu baner z napisem "[...]" i numerami: "[...], [...]" organy prawidłowo uznały za stanowiące oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez skarżącego na użytek wykonywanych przewozów. Pod wskazanym numerem można zamówić usługi przewozu, które to usługi wykonuje skarżący. W kontrolowanym pojeździe znajdował się także taksometr elektroniczny zarejestrowany na ów pojazd. Niewątpliwie, zdaniem WSA, jednocześnie naruszono zakaz wymieniony w art. 18 ust. 4a utd, zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zdaniem Sądu I instancji, dowody zebrane w sprawie i analizowane w ich całokształcie wzajemnie się uzupełniają i świadczą o tym, że kontrolowany pojazd był przygotowany do świadczenia usług taksówkowych. Nawet stojąc na parkingu pojazd oznaczony w wyżej opisany sposób może być uważany za ofertę zachęcającą do skorzystania z usługi przewozu. Wbrew zarzutom skarżącego fakt, że w dniu kontroli nie była świadczona żadna usługa przewozowa pozostaje w ocenie Sądu I instancji bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, skoro tak oznakowany i wyposażony pojazd, znajdujący się na parkingu wraz z kierowcą, był przygotowany do świadczenia usług przewozowych. WSA odwołał się nadto - w drodze analogii - do § 22 ust. 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXVI/314/200 z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r. Nr 75, poz. 1902 ze zm.), zgodnie z którym "z chwilą zaprzestania działalności związanej z zarobkowym przewozem osób taksówką osobową, oznaczenia zewnętrzne i wewnętrzne taksówki muszą być zlikwidowane. 2. W przypadku czasowego zawieszenia wykonywania działalności przewozu osób taksówką, transparent "TAXI" umieszczony na dachu pojazdu musi być zasłonięty, a dodatkowe oznaczenia taksówki (nr boczny, herb, pasy) zaklejone." Identyczny przepis (stanowiący § 21 uchwały) zawiera w tej mierze uchwała Nr LXXXV/2185/2014 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego 2014.6873). Dlatego trudno zdaniem WSA uznać za usprawiedliwione wyjaśnienia skarżącego, że samochód był przygotowywany do przeglądu technicznego i był w trakcie załatwiania formalności w urzędzie komunikacji. Skoro skarżący jest doświadczonym przewoźnikiem - a posiada już 24 licencje taksówkowe - powinien znać te przepisy prawa miejscowego i stosować je w swojej działalności gospodarczej, to jest czasowo pozbawić pojazd oznaczeń, o których mowa w cytowanej uchwale. W konsekwencji, zdaniem Sądu, uzasadnione było nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 w zw. z lp. 2.9. zał. nr 3 utd oraz kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (lp. 1.1.zał. nr 3 do utd). Zdaniem WSA organy nie naruszyły przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa. Z akt nie wynika, żeby skarżącemu ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie, natomiast dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią w ocenie Sądu wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w art. 18 ust. 5 utd, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami, w tym także przesłuchiwania kierowcy pojazdu, o co wnosił skarżący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. B. Skarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na: • błędnej wykładni i wadliwym zastosowaniu art. 4 pkt 11 i 22, art. 18 ust. 4a i 5 utd w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 661) poprzez zastosowanie tych przepisów wobec skarżącego, który przygotowywał pojazd do rozpoczęcia działalności w postaci przewozu osób taksówką; • błędnym zastosowaniu art. 5b ust. 1 pkt 1-3 utd, mimo że ujawnione zdarzenie miało miejsce w dniu 1 kwietnia 2012 r. i wówczas obowiązywała ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. poz. 567 ze zm.), przed której wejściem w życie przepis art. 5b nie obowiązywał, a w związku z tym - naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, wynikającej z art. 2 Konstytucji; • błędnym zastosowaniu art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 661) poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego, podczas gdy faktycznie przygotowywał pojazd do rozpoczęcia działalności w postaci przewozu osób taksówką i w związku z tym nie był w stanie okazać licencji, ponieważ dopiero zamierzał poczynić starania w celu jej uzyskania; • art. 92a ust. 1, 2, i 6 utd w zw. z Lp. 2.9 i 2.10 zał. nr 3 do utd poprzez niezasadne nałożenie na skarżącego kary wskazanej w tych przepisach mimo braku ku temu podstaw; • § 22 ust. 1 i 2 Przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie m.st. Warszawy zamieszczonych w uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXVI/314/2000 poprzez wadliwe zastosowanie mimo braku do tego podstaw; II. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ wynik sprawy, polegające na: • naruszeniu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: pusa) w zw. z art. 3 § 1 ppsa poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie; • niewłaściwym zastosowaniu art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa), art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do uwzględnienia skargi, ponieważ zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażające się w oddaleniu wniosku dowodowego strony o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka oraz dowolnym poczynieniu ustaleń faktycznych w postępowaniu administracyjnym; • niewłaściwym niezastosowaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ppsa będącym następstwem błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 i 22, art. 18 ust. 4a, 4b i 5, art. 5b ust. 1 pkt 1-3 oraz 87 ust. 1 pkt 1 i art. 92a ust. 1 utd w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, mimo że zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako naruszającej wskazane przepisy; • niewłaściwym niezastosowaniu przepisu art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z niezastosowaniem art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie obowiązku organu umorzenia postępowania z uwagi na upływ dwuletniego terminu ustanowionego w tym przepisie; • niewłaściwym zastosowaniu art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez przyjęcie stanu faktycznego sprawy ustalonego w postępowaniu administracyjnym niezgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, a to poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego strony o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka i błędne przyjęcie, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego, gdyż faktycznie przygotowywał pojazd do rozpoczęcia działalności w postaci przewozu osób taksówką, w rozumieniu art. 4 pkt 11 i 22, art. 18 ust. 4a i 5 utd w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na względzie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Przede wszystkim za niezasadny uznano zarzut niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. Przepis ten - dodany przez art. 1 pkt 47 lit. b) ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 15 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2013r., poz. 567) - stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W rozpoznawanej sprawie jednakże ujawnienie naruszenia nastąpiło podczas kontroli dnia 1 kwietnia 2012 r. a zaskarżoną decyzję - która utrzymywała decyzję organu I instancji z dnia 27 listopada 2013 r. - wydano w dniu 24 lutego 2014 r. Do przekroczenia okresu 2 lat, o którym mowa w powołanym przepisie, zatem nie doszło. Mając na względzie, że niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumcji - co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej - w pierwszej kolejności oceny wymagają postawione Sądowi I instancji zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie składu orzekającego zaskarżonym wyrokiem nie uchybiono art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 141 § 4 ppsa w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa. Niewątpliwie organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności i zobligowane są do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i 7 kpa). Ponadto obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ocena dowodów musi winna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadniania decyzji i musi się mieścić w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednakże, skoro w rozpatrywanym przypadku nie jest sporne, że podczas kontroli nie okazano żadnej licencji, na dzień kontroli skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką kontrolowanym pojazdem, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, na pojeździe znajdowały się napisy: "[...]", "[...]", "[...]", a na jego dachu zamontowany był baner z napisem "[...]" i numerami: "[...], [...]" w pojeździe znajdował się zarejestrowany taksometr elektroniczny, pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób, a potwierdza to sporządzony protokół, który kierowca podpisał bez uwag i dokumentacja fotograficzną - to znaczy, że nie można uznać, że Sąd I instancji miał podstawy by organom zarzucić naruszenie wskazanych przepisów. Ocenie poddano bowiem wszystkie dowody zgromadzone w sprawie. Ocena ta jest zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego i zawodowego. Zeznaniom kierowcy, przesłuchanego w charakterze osoby podejrzanej o popełnienia wykroczenia, nie dano wiary. Za niewiarygodne uznano bowiem twierdzenia, by prowadzenie pojazdu - z oznakowaniami uznawanymi powszechnie za zachęcające do zwierania umów przewozu - należącego do innej osoby odbywało się w innym celu niż w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Brak też podstaw by uznać, że przekracza granice swobody ocena oświadczeń skarżącego, że nie wiedział o zamontowaniu przez kierowcę baneru i że doszło do tego wbrew jego woli. Twierdzenia, że skarżący faktycznie dopiero przygotowywał pojazd do rozpoczęcia działalności w postaci przewozu osób taksówką nie ma w niczym oparcia. Fakt, że Sąd I instancji przy ocenie wskazywanych okoliczności dodatkowo wsparł się na treści § 22 ust. 1 i 2 Przepisów porządkowych, związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie m.st. Warszawy zamieszczonych w uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXVI/314/2000 nie może uzasadniać wniosku o uchylenia zaskarżonego wyroku. Istotnie, zgodnie z art. 78 § 1 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W rozpoznawanej sprawie jednakże organ dysponował – jak już wskazano - zeznaniami kierowcy, przesłuchanego jako osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia. Jego zeznania, że tylko zatrzymał się na parkingu by porozmawiać z kolegą, pojazdem poruszał się celem załatwienia formalności związanych z załatwieniem w urzędzie komunikacji, a wydruk z kasy fiskalnej posiadał, bo sprawdzał jej działanie - na tle pozostałych ustalonych okoliczności - nie mogły być uznane za wiarygodne. Trafnie też przyjęto, że ponowienie przesłuchania nie znajdowało uzasadnienia. W konsekwencji poprawnie dokonanej oceny całokształtu materiału dowodowego zasadnie ustalono, że skarżący wykonywał transport bez wymaganej licencji - wbrew zasadzie podejmowania i wykonywania transportu drogowego po uzyskaniu odpowiedniej licencji, był to przewóz okazjonalny pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą - sprzecznie z wymogiem art. 18 ust. 4a utd, nadto pojazd uchybiał zakazom z art. 18 ust. 5 tej ustawy. Trzeba w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 11 utd, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Według art. 5 ust. 1, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją", przy czym w myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, wykonując transport drogowy - wypis z licencji. Stosownie do art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a w myśl ust. 5, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji poprzestał na literalnym brzmieniu tych przepisów. Zarzut błędnej wykładni nie mógł więc zostać uznany za trafny. Postawienie tego typu zarzutu wymaga mianowicie dokonania przez skarżącego kasacyjnie wykładni przepisów prawa, których naruszenie zarzuca Sądowi I instancji oraz porównania wyników dokonanej interpretacji ze sposobem rozumienia przedstawionym przez Sąd. Takich wywodów skarga kasacyjna nie zawiera. Stawianie zarzutów błędnej wykładni polegającej na zastosowaniu tych przepisów wobec skarżącego świadczy zaś o tym, że w istocie to nie prawidłowość zrozumienia przepisów jest przedmiotem zarzutu. Objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 92a ust. 6 utd stanowi jedynie, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zarzut naruszenia tego przepisu jest więc niezrozumiały. Liczby porządkowe 2.9 i 2.10 powołanego załącznika, na które wskazano w związku z zarzutem naruszenia art. 92 ust. 1 i 2 utd stanowią - odpowiednio - że wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 - podlega karze 8.000 zł a wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b - podlega karze 8.000 zł. Mając na uwadze wskazany wyżej i niepodważony skutecznie stan faktyczny -ustalony w sprawie i przyjęty przy orzekaniu - zarzut wadliwego nałożenia kary na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 nie może być uznany za skuteczny. Według tych regulacji bowiem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze w wysokości tam określonej. Nie jest zatem prawdą - jak twierdzi wnoszący skargę kasacyjną - że do nałożenia kary brak było podstaw. Co do zarzutu naruszenia art. 5b ust. 1 pkt 1-3 utd, należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że przepis ten nie obowiązywał w dniu 1 kwietnia 2012 r. Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku nie odwołał się do treści zawartej w nim regulacji. Organ odwoławczy wprawdzie – w przeciwieństwie do organu I instancji – przepis ten wskazał w podstawie prawej rozstrzygnięcia. Nie podważa to jednakże ustalenia, że skarżący nie posiadał zezwolenia, o którym stanowił art. 5 ust. 1 utd. Wskazane uchybienie pozostaje zatem bez wpływu na wynik sprawy. Na koniec trzeba wskazać, że za skuteczne nie mogą być też uznane zarzuty naruszenia art.1 § 1 pusa i art. 3 § 1 ppsa poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie. Pierwszy z powołanych przepisów ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała natomiast miejsca. Stwierdzić trzeba, że wadliwej wykładni czy też wadliwego zastosowanie przez sąd przepisów prawa materialnego lub procesowego nie można utożsamiać z zarzutem zastosowania przy kontroli kryterium innego niż kryterium zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 1 ppsa wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Analogicznie do tego, co wyżej zostało już powiedziane, ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna – nie mając usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).