VII SA/Wa 955/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia K. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: PINB [...]w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] nakazującą K. K. rozbiórkę utwardzenia powierzchni na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...]- utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W związku z niewykonaniem przez K. K. obowiązku wskazanego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] - organ powiatowy (egzekucyjny), w dniu [...] marca 2011 r. skierował do K. K. upomnienie wzywające do wykonania w/w obowiązku. Upomnienie zostało skutecznie doręczone w dniu 31 marca 2011 r. Następnie w dniu [...] maja 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie zobowiązanemu w dniu 18 maja 2011 r. wszczęło postępowanie egzekucyjne. Z uwagi na niewykonanie egzekwowanego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., znak: PINB [...] nałożył na K. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych). Po rozpatrzeniu zażalenia K. K. na w/w postanowienie z dnia [...] lipca 2011 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2011 r., znak: [...]utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2838/11 oddalił skargę K. K. na w/w postanowienie organu II instancji. Wobec dalszego uchylania się przez K. K. od wykonania decyzji Nr [...]z dnia [...] maja 2009 r., organ I instancji postanowieniem Nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 r. skierował egzekwowany obowiązek do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. Od powyższego postanowienia zażalenie, w ustawowym terminie, wniósł K. K. W wyniku rozpoznania zażalenia zapadło opisane na wstępie, zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Z uwagi na uchylanie się przez zobowiązanego – K. K. od wykonania obowiązku rozbiórki utwardzenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie skierował niniejszy obowiązek do wykonania zastępczego. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 128 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]doręczył K. K. wraz z postanowieniem Nr [...]odpis tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Zatem zasadnie i zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ I instancji wydał postanowienie Nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego egzekwowanego obowiązku. Organ odwoławczy wskazał, że okoliczności podnoszone w zażaleniu nie stanowią przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Egzekwowana decyzja administracyjna jest ostateczna, zatem podlega wykonaniu. Odnosząc się do wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt: [...] podkreślił, że umorzenie wobec K. K. postępowania karnego prowadzonego z uwagi na oskarżenie o czyn wyczerpujący dyspozycję art. 90 ustawy Prawo budowlane nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wykonania ostatecznej i wymagalnej decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W związku z powyższym organ II instancji nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...]z dnia [...] maja 2009 r. Nie oznacza to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Odnosząc się do pozostałych argumentów zawartych w zażaleniu i w protokole z przyjęcia interesanta w dniu 13 lutego 2014 r. podkreślił, że pozostają one bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. Wskazał, że jedynie całkowite wykonanie obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną może skutkować odstąpieniem od czynności egzekucyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczności stanowiące podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wskazane w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienie organu I instancji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł K. K., wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie wykonania rozbiórki utwardzenia powierzchni na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd Rejonowy w [...] w wyroku z dnia [...] maja 2012 r. sygn. akt [...]na podstawie opinii wydanej przez powołanego przez siebie biegłego, stwierdził, że wykonane utwardzenie nawierzchni podwórka nie wymagało żadnego zgłoszenia, ponieważ były to typowe prace remontowe wykonane po naprawie wodociągu i kanalizacji zwolnione z takiego obowiązku. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie przeprowadził dowodu z opinii biegłych, a wydane rozstrzygnięcie oparł na donosie sąsiada. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie i postanowienie poprzedzającego, organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie było orzeczenie o skierowaniu do wykonania zastępczego obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, nałożonego decyzją nakazującą rozbiórkę. Sąd stwierdza, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia nie doszło do żadnych uchybień formalnych, w szczególności dłużnik miał doręczony tytuł wykonawczy wydany na podstawie ostatecznej decyzji rozbiórkowej, która dodatkowo miała przymiot prawomocności w związku z jej sądową kontrolą (powołanym wyżej wyrokiem Sąd skargę oddalił). Bezsprzeczne w okolicznościach sprawy jest to, że skarżący jest zobowiązany do wykonania nakazu objętego tytułem wykonawczym. Mimo prowadzonego postępowania egzekucyjnego i kolejnych przewidzianych prawem środków przymusu uchyla się od wykonania nałożonego obowiązku. Tym samym skierowanie egzekucji do trybu wykonania zastępczego znajduje pełne uzasadnienie w przepisach prawa. Jak stanowi art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.) - wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wykonanie zastępcze, unormowane w art. 127, może być orzeczone, gdy mimo wymierzenia grzywny zobowiązany nie wykona obowiązku. Właśnie taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Mimo nałożonej grzywny dłużnik nie podjął się wykonania obowiązku, polemizując z zasadnością jego nałożenia. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania opisane w art. 59 § 1 wyżej wymienionej ustawy. Ani organ w postępowaniu egzekucyjnym, ani sąd kontrolując orzeczenia podjęte na tym etapie nie może wnikać w prawidłowość nałożonego na dłużnika obowiązku, ten określa tytuł wykonawczy, wydany na podstawie ostatecznej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 29 § 1 wyżej wymienionej ustawy - organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji, bez znaczenia dla sądowej oceny zaskarżonego postanowienia pozostają zarzuty skargi, w tym powoływany wyrok w sprawie karnej, który zapadł przed sądem powszechnym. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).