II SA/Gl 883/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] . nr [...] Marszałek Województwa [...] unieważnił egzamin praktyczny na kategorię "[...]" prawa jazdy wobec J. R.. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]. nr [...]uchyliło w całości zaskarżona decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując przy tym na konieczność zastosowania przepisów nowej ustawy o kierujących pojazdami, która weszła w życie na etapie postępowania międzyinstancyjnego. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 67 ust.1 pkt 4 oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011r. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), unieważnił egzamin praktyczny na prawo jazdy kat. "[...]" przeprowadzony w dniu [...]. wobec J. R. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w Oddziale Terenowym w B.. W uzasadnieniu decyzji opisując szczegółowo stan faktyczny sprawy wskazał, że egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami ustawy, a ujawnione w toku jego przeprowadzania nieprawidłowości świadczące o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego miały wpływ na jego wynik. Zdaniem marszałka zarejestrowany przebieg egzaminu na płycie DVD potwierdza, że osoba egzaminowana podczas jazdy wielokrotnie doprowadziła do sytuacji w której zgasł jej silnik oraz wykazała brak umiejętności do podejmowania samodzielnych decyzji w ruchu drogowym, gdyż egzaminator kilkakrotnie interweniował zmieniając tor jazdy pojazdu. W takiej sytuacji egzaminator powinien był przerwać egzamin, gdyż zachowanie osoby egzaminowanej świadczyło o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W odwołaniu J. R. zakwestionowała zaskarżoną decyzję wskazując, że decyzja egzaminatora o pozytywnym wyniku egzaminu powinna być niepodważalna. Zwróciła uwagę na warunki atmosferyczne w jakich odbywał się egzamin oraz fakt jego przeprowadzenia przez doświadczonego i bardzo wymagającego egzaminatora. W jej ocenie drobne błędy nie uzasadniały przerwania egzaminu, a jego wynik jest jednoznaczny i ostateczny. Nadto zapis z kamery umieszczonej w pojeździe nie pokazuje obrazu spod kierownicy, wobec czego nie można udowodnić, że podjeżdżając do skrzyżowania nie miała zamiaru wcisnąć pedału hamulca. Wskazała również na braki w postępowaniu polegające na nie przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania egzaminatora. Zakwestionowała również ocenę faktyczną i prawną interwencji egzaminatora podczas egzaminu. Wskazała, że doszło do błędnej interpretacji przepisów prawa przez organ odwoławczy w decyzji z dnia [...]r. o uchyleniu wcześniejszej decyzji Marszałka Województwa [...] w sprawie przedmiotowego egzaminu, na mocy której sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz.267 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium przywołało treść przepisów ustawy z dnia [...]. o kierujących pojazdami ( Dz. U. Nr 30, poz.151 z późn. zm.), zgodnie z którymi marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych w ramach którego w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Nadto wskazało, że do oceny egzaminu przeprowadzonego w dniu [...]. zastosowanie miały również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005r. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.), które w części regulowanej rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie uzyskiwania uprawnień przez instruktorów i wykładowców, opłat oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, a także stawek wynagrodzenia członków komisji (Dz. U. z 2013r. poz. 93) - obowiązywało do dnia 19 stycznia 2013r. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie, stanowiącej załącznik nr 5 do powołanego rozporządzenia, osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli między innymi zachowania osoby egzaminowanej świadczą o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Natomiast z zarejestrowanego na płycie DVD przebiegu egzaminu praktycznego przeprowadzonego w dniu [...]. wobec J. R. wynika, że w trakcie egzaminu egzaminator zmuszony był kilkukrotnie dokonywać interwencji w postaci chwytania kierownicy ([...]), hamowania w zastępstwie osoby egzaminowanej ([...]), udzielał także wielokrotnie wskazówek co do sposobu wykonywania różnych manewrów w ruchu drogowym. Zdaniem Kolegium taki sposób przeprowadzenia egzaminu momentami przypominał lekcję nauki jazdy. Nadto zarzuty w tym zakresie potwierdził również B.K. egzaminator nadzorujący WORD K.w notatce służbowej z dnia [...]r. Kolegium wskazało, że sam egzaminator w piśmie z dnia [...]. skierowanym do Dyrektora WORD w K. podniósł, że strona niewłaściwe zachowywała się w trakcie egzaminu. W ocenie Kolegium egzamin praktyczny powinien był zostać przerwany w myśl przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy, bowiem zachowanie osoby egzaminowanej świadczyło o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w prawdzie egzamin przeprowadzany był w trudnych zimowych warunkach pogodowych, niemniej jednak egzaminator miał możliwość podjęcia decyzji o odmowie przeprowadzenia egzaminu na podstawie § 30 ust. 3 pkt 4 instrukcji w związku z zaistnieniem warunków atmosferycznych lub innych przyczyn uniemożliwiających prowadzenie egzaminu. Stąd też trudne warunki drogowe nie mogą w żaden sposób wpływać na ocenę egzaminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. R. zarzuciła decyzji SKO w K. naruszenie: - § 12 pkt 3 załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szkolenia i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, że egzaminator posiada najbardziej adekwatną wiedzę na temat okoliczności towarzyszących, - art.7,art.77 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nienależyte uzasadnienia decyzji, - § 21 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie celu, czasu i zasadności przechowywania nagrań z przebiegu egzaminu, - art. 61 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na wniosek strony w sytuacji gdy organ obowiązany był uzyskać zgodę strony na jego wszczęcie, - art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art.12 k.p.a. i art. 36 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w terminie przekraczającym dwa miesiące i nie poinformowanie strony o przyczynach zwłoki. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi J. R. stwierdziła, że ocena przebiegu egzaminu dokonana przez SKO jest subiektywna i nie powinna mieć wpływu na treść decyzji. Ponownie wskazał na ekstremalne jej zdaniem warunki pogodowe panujące w dniu egzaminu oraz stwierdziła, że wynik egzaminu jeżeli nie doszło do naruszenia prawa jest jednoznaczny i ostateczny. Zarzuciła również nieustosunkowanie się organu do treści jej oświadczeń w zakresie konieczności uzupełnienia postępowania między innymi o przesłuchanie egzaminatora oraz ewentualną z nim konfrontację. Zdaniem skarżącej organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w stosunku do jej osoby, w sytuacji gdy nie kwestionowała ona przebiegu i wyników egzaminu. Nadto bezpodstawnie przechowywano nagranie z jej egzaminu, które miało służyć jedynie celom odwoławczym. Podniosła również, że żaden przepis prawa nie mówi wprost o konieczności przerwania egzaminu w sytuacji interwencji egzaminatora. Odmiennie oceniła przebieg egzaminu zarejestrowany na płycie DVD i stwierdziła, że jej zachowanie nie stwarzało zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w całości podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego skarżąca wnosiła i wywodziła jak w treści skargi, dodatkowo wskazując, że egzaminator nie mógł odmówić przeprowadzenia egzaminu lub też przerwać egzaminu, gdyż w ten sposób odmówiłby wykonania swoich obowiązków. Jej zdaniem gdyby sprawa była oczywista to decyzja byłaby wydana w ustawowym terminie. Na rozprawę stawił się również C.S. prezes Stowarzyszenia Egzaminatorów i Rzeczoznawców Ruchu Drogowego, który został dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Jako uczestnik postępowania złożył do akt pismo wraz z załącznikami. Nadto oświadczył, że popiera skargę i jednocześnie wskazał, że nie było przypadku w historii WORD w K. przerwania egzaminu z uwagi na warunki atmosferyczne. Jego zdaniem decyzja unieważniająca egzamin jest następstwem personalnych rozgrywek, natomiast on przeprowadził egzamin prawidłowo i nie widział podstaw do jego przerwania. Podkreślił również, że egzamin może być unieważniony tylko w oczywistych sytuacjach naruszenia przepisów, które w tej sytuacji nie zaistniały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skargi istnieje możliwość weryfikacji wyników przeprowadzonych egzaminów a ocena dokonana przez egzaminatora nie jest ostateczna i niepodważalna. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego: 1) rozpatruje skargi dotyczące egzaminu; 2) kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów; 3) wydaje zalecenia pokontrolne; 4) unieważnia egzamin; 5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów; 6) skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów; 7) występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska; 8) prowadzi analizę: a) kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku, b) bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek; 9) przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami; 10) kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów. Z treści powyższego przepisu wynika (podobnie jak uprzednio z treści uchylonego ustawą o kierujących pojazdami art. 112 ust. 1-2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), że ustawodawca powierzył marszałkowi województwa nadzór nad całością czynności związanych z przeprowadzeniem egzaminów. W powyższym przepisie zostało bowiem zawarte ogólne upoważnienie marszałka województwa do nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51 ustawy o kierujących pojazdami, jak również wskazanie czynności, do których podejmowania organ jest uprawniony. Jego zadaniem jest czuwanie nie tylko nad stroną organizacyjno-prawną, ale równocześnie nad rzetelnością czynności wykonywanych przez egzaminatora w zakresie sprawdzania wiedzy i umiejętności zdającego. Należy podnieść, że w prawie administracyjnym pojęcie nadzoru jest rozumiane szeroko, obejmuje ono zarówno kontrolę, to jest badanie zastanego stanu faktycznego i dokumentacji pod kątem zgodności z przyjętym wzorcem, jak i podejmowanie środków, które pozwalają na przywrócenie stanu zgodnego z przyjętym wzorcem w sytuacji, gdy wyniki kontroli wskazują, że stan faktyczny lub dokumentacja od niego odbiegają ( por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 641/13, dostępny: www.nsa.gov.pl). Wskazać należy również, że zgodnie z art. 72 ust. 1 Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli: 1) egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2; 2) był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. 2. Marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy: 1) z urzędu; 2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. 3. Unieważniony egzamin przeprowadza się ponownie na koszt wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 66 ust.1 powołanej ustawy minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia miedzy innymi szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób organizacji i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz wzory stosowanych dokumentów ( pkt 4 lit. a), jak również prowadzenia dokumentacji przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego ( pkt 4 lit. d). W rozporządzeniu o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio między innymi konieczność zapewnienia właściwych i bezpiecznych warunków przeprowadzania egzaminu państwowego gwarantujących obiektywne i pełne sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób przystępujących do tego egzaminu ( art. 66 ust.2 pkt 2). Wskazać należy również, że częściowym wypełnieniem delegacji do czasu wydania aktów wykonawczych do komentowanej ustawy, nie dłużej jednak niż do 11 sierpnia 2013 r., były trzy rozporządzenia Ministra Infrastruktury: z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.), które obowiązuje od 10 stycznia 2006 r.; z dnia 7 września 2004 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców oraz wzoru zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do tego rejestru (Dz. U. Nr 205, poz. 2097), obowiązujące od 29 września 2004 r.; z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat i stawek wynagrodzenia za sprawdzenie kwalifikacji oraz za wydanie dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 219, poz. 2162 z późn. zm.), obowiązujące od 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z § 30 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów egzamin zostaje przerwany przez egzaminatora, jeżeli zachowania osoby egzaminowanej świadczą o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Natomiast stosownie do § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie, stanowiącej załącznik nr 5 do powołanego wyżej rozporządzenia, osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli zachodzą okoliczności o których mowa w § 30 ust.4 pkt 1-6 i ust.5 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 30 ust. 4 pkt 2 egzamin zostaje przerwany przez egzaminatora jeżeli zachowanie osoby egzaminowanej świadczy o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną było ustalenie czy część praktyczna egzaminu państwowego na kategorię [...], który odbył się z udziałem skarżącej J. R. w dniu [...]. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w Oddziale Terenowym w B. została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Egzaminator pozytywnie ocenił zachowanie skarżącej podczas egzaminu uznając, że na trasie egzaminacyjnej wykonała ona prawidłowo wszystkie wymagane manewry. Natomiast orzekające w sprawie organy administracji, opierając się na zapisie materiału wideo zakwestionowały powyższe ustalenia i uznały, że egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami. Podstawą do wszczęcia postępowania w tej sprawie była sporządzona przez egzaminatora nadzorującego w dniu [...]r. notatka służbowa z kontroli przebiegu egzaminu praktycznego skarżącej. W ocenie składu orzekającego organy prawidłowo dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie uznały, że egzamin na prawo jazdy kategorii [...] w stosunku do skarżącej został przeprowadzony z naruszeniem obowiązujących przepisów. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że prowadzenie pojazdu w sposób, który zmuszał egzaminatora do podejmowania interwencji w zakresie zmiany toru jazdy podczas omijania innego pojazdu, czy też w trakcie parkowania, a w szczególności do zatrzymania pojazdu przed skrzyżowaniem, wskazują niewątpliwie na stworzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co w konsekwencji powinno skutkować przerwaniem egzaminu zgodnie z § 12 ust.1 pkt 2 lit. b instrukcji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu przez Marszałka Województwa [...] po otrzymaniu pisma dyrektora WORD w K., zatem nie było w tym względzie konieczne wbrew twierdzeniom skargi, uzyskanie wniosku ( zgody) osoby, której egzaminu dotyczyć miało wszczęte postępowanie. Sąd nie podziela również stanowiska zgodnie z którym ocena egzaminu dokonana przez egzaminatora jest ostateczna i nie może zostać podważona przez organy nadzoru. Jak wynika z powołanych na wstępie przepisów w przypadku stwierdzenia, że egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik marszałek województwa unieważnia egzamin. W tym zakresie ustawodawca nie pozostawia organowi żadnej swobody, albowiem każdorazowe stwierdzenie tego typu uchybienia musi rodzić skutki prawne w postaci unieważnienia egzaminu. Jako nietrafne należało uznać kwestionowanie wiarygodności oświadczenia złożonego przez egzaminatora na piśmie z dnia [...]. w którym egzaminator sam wskazuje na niewłaściwe zachowanie skarżącej w trakcie wykonywanych przez nią manewrów na drodze. Powoływanie przez skarżącą silnego zdenerwowania, które towarzyszyło egzaminatorowi w trakcie sporządzania przedmiotowego oświadczenia, nie świadczy jeszcze o braku wiarygodności tego dowodu. Tym bardziej, że okoliczności przytoczone przez egzaminatora potwierdza zapis z kamery znajdującej się w samochodzie podczas egzaminu. W ocenie Sądu nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości przeprowadzonego egzaminu na prawo jazdy fakt, że odbywał się on w trudnych warunkach atmosferycznych na co wskazuje skarżąca. Zasadnie bowiem przyjęły organy, że w sytuacji gdy warunki atmosferyczne lub inne przyczyny uniemożliwiają prowadzenie egzaminu, egzaminator może odmówić przeprowadzenia egzaminu ( § 30 ust.3 pkt4 rozporządzenia). Zatem należy przyjąć, że skoro nie odmówił przeprowadzenia egzaminu to warunki atmosferyczne pozwalały na przeprowadzenie egzaminu. Bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji argument, że w historii WORD w K. nie było takiego przypadku. Nadto należy zauważyć, że osoba ubiegająca się o prawo jazdy powinna posiadać umiejętności do kierowania pojazdem w każdych warunkach atmosferycznych z uwagi na ich zmienność. Nietrafna jest również argumentacja dotycząca braku rejestracji obrazu w pojeździe z miejsca gdzie znajduje się pedał hamulca. Jak twierdzi skarżąca uniemożliwia to odtworzenie jej zamiaru hamowania przy dojeździe do skrzyżowania. Należy stwierdzić, że niewątpliwie kamera nie rejestruje w tym zakresie obrazu tzn. nie rejestruje zarówno pedału hamulca jak i zamiarów kierowcy. Jednakże zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że zarejestrowana gwałtowna reakcja egzaminatora wyklucza jakikolwiek zamiar w tym zakresie skarżącej. Zgodzić się należy, że § 21 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów przewidywał obowiązek przechowywania zarejestrowanego przebiegu egzaminu przez okres co najmniej 14 dni, to jednak należy zwrócić uwagę skarżącej, że przepis ten mówi o minimalnym okresie przechowywania zapisów z kamer, natomiast nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie dotyczącym dłuższego od wskazanego w przepisie terminu przechowywania nagrań. Z kolei § 21 ust. 5 odnosi się do przypadków gdy została już złożona skarga na przebieg egzaminu lub wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające w stosunku do egzaminatora przeprowadzającego egzamin. Stąd też fakt przechowywania nagrania z egzaminu skarżącej przez okres dłuższy niż czternaście dni od momentu przeprowadzenia egzaminu, nie stanowi naruszenia dyspozycji wyżej wymienionych przepisów. Jako nietrafny należało również uznać zarzut naruszenia art. 61 § 1 i § 2 k.p.a., bowiem nie znajduje on zastosowania w sprawie. Jak wynika z treści zawiadomienia z dnia 3 sierpnia 2012r. Marszałek Województwa [...] wszczął w niniejszej sprawie postępowanie z urzędu, zatem nie potrzebował w tym zakresie zgody skarżącej. Art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi samoistnej normy prawnej będącej podstawą wszczęcia postępowania w danego rodzaju sprawie. O przyjęciu zasady skargowości lub zasady oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego. Z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania nie wynikał obowiązek wszczęcia postępowania w przedmiocie unieważnienia egzaminu na wniosek. Tylko w razie przyjęcia jako bezwzględnie obowiązującej zasady, zasady skargowości, a zatem dopuszczalności wszczęcia postępowania wyłącznie na wniosek strony, przekroczenie granicy skargowości przez wszczęcie postępowania z urzędu mogłoby stanowić naruszenie prawa. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym wyjaśnienia okoliczności sprawy, zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonania jego należytej oceny. Zdaniem Sądu organy w tym zakresie dopełniły ciążących na nich obowiązków i wydały decyzje, które nie naruszają obowiązujących w chwili ich wydania przepisów. Niewątpliwie sprawa nie została rozpoznana przez organ II instancji w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również strona nie została zawiadomiona o przyczynach zwłoki zgodnie z art. 36 k.p.a., to jednak zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że uchybienie to pozostawało bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji a tylko w takim przypadku mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanie w niej stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję musiałaby wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305). Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz.270 z późn. zm.) .