II FZ 15/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 477/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 477/14, odmówił M. K. przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 14 listopada 2013 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd podał art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu wezwanie z dnia 6 lutego 2015 r. o podpisanie kopii wzmiankowanego zażalenia zostało doręczone skarżącemu zastępczo w dniu 2 marca 2015 r., a zatem ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upływał w dniu 9 marca 2015 r. Późniejsze odebranie pisma (dnia 3 marca 2015 r.) nie wywiera skutku, że zostało ono doręczone w dniu odebrania, gdy wcześniej nastąpił już skutek doręczenia na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. W związku z tym Sąd uznał, że składając w dniu 10 marca 2015 r. w urzędzie pocztowym, pismo zawierające podpisaną kopię zażalenia, złożone zostało jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Sąd stwierdził, że w świetle prawidłowości doręczenia ww. wezwania i braku okoliczności uprawdopodobniających brak winy skarżącego w nadaniu pisma z dnia 10 marca 2015 r., po terminie nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł w zażaleniu o uchylenie ww. postanowienia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie do treści art. 87 § 2 p.p.s.a., obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I FZ 463/12, CBOSA). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne (zewnętrzne) oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97, niepubl.). Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. W sytuacji uchybienia terminu przez stronę w toku postępowania przed sądem i ubiegania się przez tą stronę o jego przywrócenie jest ona zobowiązana, w piśmie zawierającym wniosek, do uprawdopodobnienia okoliczności, które wskazywać będą na niezawinione uchybienie terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy i tym samym nie spełnił przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a. Z pewnością, okolicznością, która miałaby świadczyć o braku winy skarżącego nie jest jego twierdzenie, że: nie otrzymał zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej; dopiero w dniu 24 lutego 2015 r. otrzymał powtórne zawiadomienie (awizo), z treści którego wynikało, że przesyłkę sądową zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia mógł odebrać w terminie do dnia 3 marca 2015 r. W tym dniu skarżący podjął przedmiotową przesyłkę i będąc przeświadczony o prawidłowości doręczenia pozostawał w przekonaniu, że siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych zażalenia upływał w dniu 10 marca 2015 r. Skarżący stwierdził, że uzupełniając braki formalne zażalenia w dniu 10 marca 2015 r. uczynił to w terminie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że pierwsze awizo zostało dokonane w dniu 16 lutego 2015 r., bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. upływał w dniu 2 marca 2015 r. Tego też dnia, zgodnie z przyjętą fikcją prawną nastąpiło doręczenie pisma adresatowi i zaczął biec 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Termin ten upływał w dniu 9 marca 2015 r. Natomiast w dniu 10 marca 2015 r. w urzędzie pocztowym skarżący nadał pismo zawierające podpisaną kopię zażalenia. Z zestawienia powyższych dat wynika, że pismo to zostało bezsprzecznie nadane w placówce pocztowej, po upływie ustawowego terminu. Niewątpliwie prawidłowe awizowanie wezwania sądowego i jego prawidłowe doręczenie świadczy o braku podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Skarżący nie przedstawił także żadnych nowych faktów w zażaleniu skierowanym do Naczelnego Sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.i postanowił jak w sentencji.