VI SA/Wa 1390/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Leszek Kobylski Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu sprawy z wniosku B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o unieważnienie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznania ochrony międzynarodowego znaku towarowego "[...]" o numerze [...] udzielonego na rzecz [...] z siedzibą w S., B., na podstawie art.164 i art. 15213 w związku z art. 131 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zmianami, dalej p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p., oddalił wniosek oraz przyznał [...] z siedzibą w S., B. od B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 1617 zł tytułem zwrotów kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] października 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o unieważnienie ochrony międzynarodowego znaku towarowego [...] o numerze [...], udzielonej na rzecz [...] z siedzibą w S., B.. Wnioskodawca poinformował, że otrzymał od uprawnionego pismo wzywające do dobrowolnej zmiany nazwy produktu leczniczego z [...] na inną. Jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca wskazał art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wskazał, że w Polsce jako pierwszy zaczął używać oznaczenia [...] w odniesieniu do produktów leczniczych. Otrzymał też koncesję z dnia [...] marca 2008 r. Ministra Zdrowia na wprowadzenie leku o nazwie [...] do obrotu. Ponadto stwierdził, że w dniu [...] grudnia 2006 r. dokonał w R. zgłoszenia słownego znaku towarowego [...] przeznaczonego do oznaczenia produktów farmaceutycznych z klasy 5, na który to znak uzyskał prawo ochronne w dniu [...] czerwca 2007 r. następnie w dniu [...] grudnia 2008 r. dokonał w Urzędzie Patentowym RP zgłoszenia tego samego słownego znaku towarowego również przeznaczonego do oznaczenia towarów klasy 5. W odpowiedzi uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał, że zgłaszając do ochrony sporny znak nie został naruszony art. 131 ust. 1 pkt 1p.w.p. Podniósł, że pozwolenie wydane przez Ministra Zdrowia nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., i w niniejszej sprawie pozostaje bez znaczenia, czy uprawniony posiada ww. zezwolenie czy nie. Podniósł również, że konstrukcja art. 551 ust. 5 k.c., nie przyznaje jakichkolwiek praw wyłącznych wnioskodawcy w zakresie leku [...] i wynikających z nich roszczeń zakazowych. W toku postępowania wnioskodawca wskazał, że uprawniony dokonał zgłoszenia znaku towarowego dopiero [...] listopada 2008r., z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 2008r. podczas gdy wnioskodawca od [...] marca 2008 r. posiada zezwolenie Ministra Zdrowia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego o nazwie [...]. Wskazał, że zgodnie z art. 551 ust. 5 k.c. ww. pozwolenie Ministra Zdrowia statuuje posiadanie przez wnioskodawcę prawa majątkowego. Uprawniony podniósł, że ww. pozwolenie nadaje jedynie uprawnienia do obrotu produktem, co nie jest tożsame z nabyciem praw wyłącznych. Wnioskodawca podniósł też, że [...] stanowi należącą do niego nazwę fantazyjną oraz, że pozwolenie uzyskane na lek [...] jest decyzją. Integralną zaś częścią tego pozwolenia stanowi opakowanie leku, "którego zwornikiem jest nazwa [...]". Wyżej wymienione opakowanie spełnia wymogi prawa autorskiego, a lek o nazwie [...] jest wprowadzany do obrotu od połowy 2009r. Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z art. 164 p.w.p. wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Organ przyjął istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego powołując się na orzecznictwo sądowe, w którym przyjmuje się, iż źródłem interesu prawnego w obszarach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Organ wskazał, że czyni się założenie, iż wspomniane normy prawne, gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy, gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem Urzędu Patentowego RP z taką też sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, bowiem wnioskodawca wskazał na fakt otrzymania od uprawnionego podmiotu pisma z dnia [...] kwietnia 2012 r., w którym uprawniony wezwał go do dobrowolnej zmiany nazwy produktu handlowego [...] na inną nazwę handlową, która nie będzie identyczna ani podobna do słownego znaku towarowego [...]. W związku z powyższym, w ocenie organu, okoliczność ta uzasadnia działanie wnioskodawcy, a jego interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie budzi wątpliwości. Wskazując, że wnioskodawca podniósł zarzut udzielenia prawa ochronnego z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich organ wywodził, że prawa osobiste to w szczególności dobra osobiste takie jak: nazwisko lub pseudonim, wizerunek, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, które zostały przykładowo wskazane w art. 23 kodeksu cywilnego. Ponadto prawami osobistymi są osobiste i majątkowe prawa autorskie, prawa na innych dobrach niematerialnych, zwłaszcza prawo do firmy przedsiębiorców w rozumieniu art. 432 k.c. lub nazwy osób prawnych. Natomiast prawa majątkowe osób trzecich to prawa mające wartość majątkową. Należy zauważyć, że podczas postępowania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy czyni się założenie, że zgłaszający działa w dobrej wierze, a tym samym przysługują mu wszelkie prawa do znaku towarowego. Urząd Patentowy RP odwołał się do art. 551 k.c. definiującego przedsiębiorstwo jako zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej obejmujący m.in. koncesje, licencje i zezwolenia. Organ wywodził, że pozwolenia Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2008 r. stanowi, jak wynika wprost z jego zapisu, pozwolenie na dopuszczenie do obrotu określonego produktu leczniczego. Pozwolenie dotyczy ściśle określonego produktu wskazując jego skład, substancję czynną, sposób podawania, nazwę, rodzaje opakowań czy też sposób przechowywania. Jednym z elementów pozwolenia jest także nazwa produktu, która nie stanowi prawa wyłącznego tak jak w przypadku uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy w Urzędzie Patentowym RP. Zdaniem organu najbardziej istotnym elementem pozwolenia pozostaje skład produktu. Nazwa produktu może zostać zmieniona pozostawiając skład i działanie leku takim samym. Podobnie może ulec zmianie podmiot wprowadzający lek. Natomiast zmiana substancji czynnej, czy składników leku powoduje, że mamy do czynienia z całkiem nowym produktem farmaceutycznym, gdzie przed wprowadzeniem na rynek konieczne jest uprzednie przejście całej procedury związanej z uzyskaniem pozwolenia na wprowadzenie do obrotu konkretnego produktu o konkretnych właściwościach. Organ wskazywał że wynika to wprost z załącznika nr 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania zmian w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego (Dz.U. z dnia 2 maja 2012 r. poz.479), gdzie wskazano rodzaje zmian jakie wymagają złożenia nowego wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego. Zmiana nazwy produktu nie wymaga złożenia nowego wniosku o dopuszczeniu do obrotu. Organ powołał się też na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia [...] czerwca 2012 r. (sygn.akt [...]), zgodnie z którym dopuszczeniu do obrotu podlegają produkty lecznicze z uwzględnieniem ich właściwości, w tym jakości i bezpieczeństwa, a zatem proces rejestracji i dopuszczenia produktu leczniczego do obrotu oznacza jednocześnie weryfikację i nadzór nad tymi cechami produktów. Zdaniem organu z powyższego można wnioskować, że nazwa produktu leczniczego jest kwestią poboczną. Urząd Patentowy RP wskazywał też, że zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity: Dz.U. z 2008r. nr 45 poz. 271) pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu jest decyzja wydana przez uprawniony organ, potwierdzająca, że dany produkt leczniczy może być przedmiotem obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu przepis ten jednoznacznie stanowi, że ww. decyzja udziela uprawnienia do dokonywania obrotu danym produktem. Z ww. przepisu nie wynika, aby podmiot, który uzyskał pozwolenie na wprowadzanie do obrotu produktu leczniczego posiadał z tego tytułu jakiekolwiek prawa wyłączne. Na marginesie organ stwierdził, że art.551 k.c. również nie przyznaje przedsiębiorcy prawa do występowania z roszczeniami zakazowymi wobec innych podmiotów. Urząd Patentowy RP podniósł ponadto, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyborów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] marca 2008 r., który został dołączony do akt przedmiotowej sprawy przez wnioskodawcę został zawarty w pkt 2 zapis: "wymyślona nazwa produktu leczniczego może zostać zmieniona na nazwę farmakopealną, naukową lub powszechnie stosowaną opatrzoną znakiem towarowym lub nazwą podmiotu odpowiedzialnego." Zdaniem organu z powyższego wynika wprost, że nazwa produktu leczniczego może zostać zmieniona. Wobec powyższego organ wskazał, że nie można stwierdzić, aby pozwolenie na wprowadzenie do obrotu leku stanowiło majątek przedsiębiorstwa w rozumieniu art.551 k.c. Z ww. przepisów wynika jedynie wprost, że pozwolenie na wprowadzenie produktu farmaceutycznego do obrotu nadaje jedynie uprawnienie do obrotu tym produktem, co nie jest równoznaczne z nabyciem jakichkolwiek praw wyłącznych do nazwy. Odwołując się do dyspozycji art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. organ uznał, że wnioskodawca nie wskazał istnienia wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego należącego do niego. Nie wskazał on bowiem istniejącego prawa ochronnego na znak towarowy chroniony na terenie Polski, nie wskazał na żadne dobra osobiste należące do niego chronione na podstawie kodeksu cywilnego, nie wskazał również na prawo do firmy, istnienie autorskich praw osobistych ani majątkowych, które mogłyby zostać naruszone poprzez udzielenie spornego prawa ochronnego. Organ wskazał, że co prawda wnioskodawca posiada prawo ochronne na znak towarowy udzielone w R., jednakże prawa ochronne udzielone na znaki towarowe w innych państwach nie mają wpływu na zdolność rejestrową znaków w Polsce. Dołączone przez wnioskodawcę do akt postępowania materiały w postaci dokumentu opisującego sposób oznakowania zewnętrznego preparatu farmaceutycznego o nazwie [...], projekty opakowań ww. preparatu oraz ulotki dla pacjenta zawierającej informację dla użytkownika leku [...] organ uznał za nie mające związku z przedmiotowym postępowaniem, ponieważ wskazuje ona w jakie opakowania pakowany jest preparat o nazwie [...] oraz, że sporządzona została ulotka dla pacjenta. O kosztach postępowania, przed organem orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.. Zarzuty skargi obejmowały naruszenie: art. 164 i 15313 oraz art.131 ust. 1 pkt 1 p.w.p, a także art. 7, 8 , 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 p.w.p. W uzasadnieniu skargi rozbudowując przytoczone wyżej zarzuty wskazano, że naruszenie prawa materialnego znajduje potwierdzenie w: – błędnym uznaniu, że międzynarodowa rejestracja [...] nie narusza praw majątkowych skarżącej, – błędnej ocenie materiału dowodowego, polegającej na przyjęciu, że Skarżąca nie wykazała istnienia wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego należącego do niego, – błędnym przyjęciu, że dołączone dokumenty – projekt opakowania leku, ulotka oraz dokument opisujący sposób oznakowania produktu farmaceutycznego [...], nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy – że nie wykazują używania oznaczenia przez B. w obrocie, i że nie potwierdzają praw autorskich majątkowych do wzoru opakowania – błędnym przyjęciu, iż zgłoszenie spornego znaku nie nastąpiło w złej wierze. Skarżąca wywodziła, iż pozwolenie na produkowanie i sprzedaż leku na terenie Polski pod nazwą [...] spełnia wymogi stawiane przez art. 551 ust. 5 k.c. i tym samym stanowi określone dobro osobiste i majątkowe. Zdaniem skarżącej nazwa [...] może stanowić przedmiot wyceny, aportu i obrotu gospodarczego, co potwierdza statuowanie określonych praw osobistych i majątkowych. W ocenie skarżącej, Urząd Patentowy nie podważył stawianych twierdzeń. Skarżąca wywodziła, że Urząd na pozór dostrzega, iż przesłanką art. 131.1.1. jest naruszenie cudzego wcześniejszego prawa osobistego / majątkowego, wymienia nawet przykładowo takie prawa, jednak w uzasadnieniu na tle konkretnego stanu faktycznego odwołuje się wyłącznie do "braku prawa wyłącznego," pomijając inne kategorie praw jak praw majątkowe do nazwy i opakowań leku [...], które potwierdzone zostały m.in. decyzją Ministra Zdrowia [...] z dnia [...] marca 2008, co stanowi również potwierdzenie daty pewnej. Skarżąca podniosła też, że wnioskodawca wykazał również istnienie złej wiary po stronie Uprawnionego oraz to, iż oznaczenie – sporny znak towarowy [...] nie może być używane w odniesieniu do leków, a takie używanie gdyby mogło mieć miejsce ze swej istoty mogłoby m.in. wprowadzać odbiorców w błąd. W ocenie skarżącej bezsporne jest, że rejestracja leku nie statuuje praw wyłącznych do nazwy leku [...], lecz skarżąca jako podstawę żądań m.in. wskazywał prawa osobiste lub majątkowe. Zdaniem skarżącej bezsporne jest jednak, że z chwilą rejestracji leku w Polsce pod nazwą [...] na rzecz skarżącej, przepisy wykluczają możliwość uzyskania rejestracji leku pod taką samą nazwą przez inny podmiot gospodarczy. Powołując się na orzecznictwo tutejszego Sądu, skarżąca wywodziła, że Urząd Patentowy RP nie odniósł się do ponoszonego przez nią twierdzenia, że rejestracja leku pod nazwą [...] na rzecz wnioskodawcy wyklucza możliwość rejestracji w Polsce na rzecz innych podmiotów leku pod taką samą nazwą, a okoliczność ta winna być w jej ocenie brana pod uwagę przy udzielaniu prawa ochronnego na znak towarowy. Zdaniem skarżącej wykazała ona również prawa autorskie związane z opakowaniem leku [...], które m.in. były podstawą uzyskania pozwolenia na wprowadzenie leku do obrotu. Pomimo tego, Urząd błędnie przyjął, że dołączone dokumenty – projekty opakowania leku, ulotka oraz dokument opisujący sposób oznakowania produktu farmaceutycznego [...], nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. Urząd pominął, że wykazują one na używanie oznaczenia przez B. w obrocie, i że potwierdzają prawa autorskie do wzoru opakowania. Uzasadniając naruszenie norm prawa procesowego skarżąca podniosła, że Urząd Patentowy RP nie zajął stanowiska w szeregu istotnych podnoszonych spraw czym naruszył art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania [...] z siedzibą w S. (B.) w piśmie procesowym z [...] grudnia 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącej przyznał, iż w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP nie był zgłoszony zarzut złej wiary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. Zgodnie z art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Z uwagi na administracyjny charakter postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego, pojęcie "interesu prawnego" rozumieć trzeba zgodnie ze znaczeniem nadanym mu przez doktrynę prawa administracyjnego. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej) - (szerzej patrz dr Andrzej Kisielewicz "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej"- materiał przygotowany na konferencję pn. Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 roku, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 roku, sygn. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739, z dnia 20 marca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691, z dnia 26 czerwca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519, z dnia 29 sierpnia 2006 roku sygn. VI SA/Wa 867/06 LEX 246145). W wyroku z dnia 23 października 2008 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 385/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "każdy przedsiębiorca ma prawo do oznaczania swoich wyrobów i usług znakiem towarowym, jeżeli nie pozostaje on w kolizji co do formy, okresu ważności i terytorium, z bezwzględnym prawem podmiotowym wcześniej uzyskanym przez inny podmiot. Tam, gdzie prawo ochronne na znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem ustawowych warunków, przedsiębiorca ma interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie tego prawa na podstawie wskazanych przez siebie przesłanek, których trafność zostaje oceniana w stosownym postępowaniu" (LEX nr 497382). W świetle powołanych orzeczeń uznać należy, że Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "[...]" skoro wnioskodawca powoływał się na fakt otrzymania od uprawnionego pisma, w którym uprawniony wezwał go do dobrowolnej zmiany nazwy produktu handlowego [...] na inną nazwę handlową, która nie będzie identyczna ani podobna do słownego znaku towarowego [...]. We wniosku o unieważnienie znaku "[...]" jako podstawę unieważnienia spornego znaku wskazano art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p. zgodnie, z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Przepis ten ustanawia przeszkodę w udzieleniu prawa ochronnego w sytuacji gdy istnieje wcześniejsze prawo osobiste lub majątkowe osoby trzeciej, które mogłoby zostać naruszone przez używanie danego znaku towarowego. Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na przyjęte rozumienie użytych w tym przepisie pojęć "praw osobistych lub majątkowych" w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Urząd Patentowy RP wskazał też na art.55 1 k.c. Zgodnie z punktem 5 tego artykułu w skład przedsiębiorstwa wchodzą koncesje, licencje i zezwolenia. Następnie organ wskazał na przedstawione przez skarżącą pozwolenie Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2008 r. na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego o nazwie [...]. Organ nie zajął przy tym jednoznacznego stanowiska czy pozwolenie to, kreuje prawa o charakterze osobistym lub majątkowym po stronie skarżącej. Organ wywodził natomiast, że jednym z elementów pozwolenia jest także nazwa produktu, która nie stanowi prawa wyłącznego tak jak w przypadku prawa ochronnego na znak towarowy. Urząd Patentowy RP podnosił też, że nazwa produktu może być zmieniona, co nie niesie z sobą konieczności składania ponownego wniosku o dopuszczenie do obrotu. Odwołując się do art. 2 pkt 26 ustawy Prawo farmaceutyczne organ ponownie stwierdził, że z przepisu tego nie wynika, aby podmiot, który uzyskał pozwolenie na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego posiadał z tego tytułu jakiekolwiek prawa wyłączne. Stwierdził też, że art. 55 1 k.c. również nie przyznaje przedsiębiorcy prawa do występowania z roszczeniami zakazowymi wobec innych podmiotów. Zdaniem Sądu należy w tym miejscu podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust.1 p.w.p.). Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy R.P. jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy. Urząd Patentowy RP chociaż stwierdził, że przeszkodą rejestracyjną wynikającą z art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p. jest istnienie praw osobistych lub majątkowych osoby trzeciej, które mogłyby zostać naruszone przez używanie danego znaku towarowego, to jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwoływał się do braku praw o charakterze wyłącznym, które kreowałyby po stronie wnioskodawczym możliwość występowania z roszczeniami zakazowymi wobec osób trzecich. W ocenie Sądu w tym aspekcie organ w niepełny, w świetle art. 107 § 3 k.p.a., niewystarczający sposób przedstawił swoje stanowisko w sprawie, co skutkuje również naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ uznał też, że przedstawione przez skarżącą projekty opakowań oraz ulotka dla pacjenta, preparatu o nazwie [...] nie mają związku z przedmiotem postępowania. Stanowisko to w ocenie Sądu jest, co najmniej przedwczesne. Pamiętać należy, że zarzutem zgłoszonym we wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego był zarzut naruszenia art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p. Skarżąca wskazywała na prawa autorskie związane z opakowaniem leku. Organ zaniechał oceny wskazanych dowodów w świetle tego przepisu, a mianowicie nie ocenił czy w oparciu o nie można ustalić, że skarżącej służą jakieś prawa o charakterze osobistym lub majątkowym, które mogłyby zostać naruszone przez używanie spornego oznaczenia. Wobec powyższego uznać należy, że również w tym zakresie organ w niepełny, w świetle art. 107 § 3 k.p.a., niewystarczający sposób przedstawił swoje stanowisko w sprawie, co skutkuje też naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że zarzuty wskazujące na istnienie po stronie uprawnionego złej wiary nie są uzasadnione. Jak przyznał na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącej, w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP zarzut ten nie był podnoszony zaś zgodnie z art.255 ust.4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego pod kątem ustalenia czy po stronie skarżącej istnieją prawa o charakterze osobistym lub majątkowym, które mogłyby zostać naruszone przez używanie spornego znaku, a takżei uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej okoliczności, Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a.