VI SA/Wa 1765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w D. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych oraz ustalenia opłaty za ich używanie oddala skargę VI SA/Wa 1765/14 Uzasadnienie Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. ztn.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "C. Spółka Jawna z siedzibą w D. przy ul. [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] grudnia 2013 r. nakazującą rejestrację jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego oraz dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego oraz dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 1 915,50 zł. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu znajdującym się we W. przy ul. [...] zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez spółkę działalności. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika - Pani J. K. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu jednego odbiornika telewizyjnego marki [...] - w salonie oraz dziewięciu odbiorników radiofonicznych - 4 sztuki w samochodach demonstracyjnych, 4 sztuki w samochodach zastępczych, 1 szt. w salonie. Ustalono, iż w czasie kontroli telewizor odbierał program [...] , umowa z [...]." Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: telewizor 1,5 roku, radiowe od stycznia 2013 r. W protokole w rubryce oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych odnotowano, cyt.: "Pani J. K. oświadcza że nie posiada wiedzy czy odbiorniki rtv są zarejestrowane i opłacane, księgowość mieści się w S. przy ul. [...]." Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Panią J. K. Jednocześnie do protokołu załączono oświadczenie Pani J. K., opatrzone datą [...] września 2013 r., z którego wynika, iż 9 szt. odbiorników radiofonicznych 1 szt. odbiornika telewizyjnego znajdujących w lokalu zajmowanym przez skarżącą jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: Odbiorniki w samochodach znajdują się na parkingu. Odbiornik radiofoniczny w salonie sprawny. Oświadczenie zostało podpisane przez Panią J. K. W związku z ustaleniami kontrolnymi organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] grudnia 2013 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego oraz dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego oraz dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 1 915,50 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset piętnaście zł 50/100). Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wskazała, iż: 1. organ I instancji wskazał jako podstawę decyzji przepisy rozporządzenia, które nie obowiązywało w dacie jej wydania tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień, które utraciło moc obowiązującą z dniem 11 października 2013 r., 2. w decyzji organu I instancji nie uwzględniono art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w zakresie 4 samochodów demonstracyjnych i 4 samochodów zastępczych. Samochody takie (wraz z odbiornikami radiofonicznymi, które stanowią ich integralną część) przeznaczone są wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, zaś czynności te należą do przedmiotu działalności Spółki, 3. doszło do naruszenia art. 77 ust. 2, art. 79 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Organ wskazał na ustalenia poczynione w trakcie kontroli w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika - Pani J. K. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu jednego odbiornika telewizyjnego marki [...] - w salonie oraz dziewięciu odbiorników radiofonicznych - 4 sztuki w samochodach demonstracyjnych, 4 sztuki w samochodach zastępczych, 1 szt. w salonie. W protokole odnotowano, iż: "W czasie kontroli telewizor odbierał program [...], umowa z [...]. "Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: telewizor 1,5 roku, radiowe od stycznia 2013 r. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Panią J. K. Do protokołu załączono oświadczenie Pani J. K., opatrzone datą [...] września 2013 r., z którego wynika, iż 9 szt. odbiorników radiofonicznych i 1 szt. odbiornika telewizyjnego znajdujących w lokalu zajmowanym przez skarżącą jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: Odbiorniki w samochodach znajdują się na parkingu. Odbiornik radiofoniczny w salonie sprawny. Oświadczenie zostało podpisane przez Panią J. K. W ocenie organu II instancji brak było podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu Pani J. K. odnośnie ilości odbiorników telewizyjnych i ich technicznych możliwości odbioru programów. Pani J. K. była rozeznana w funkcjonowaniu prowadzonej przez spółkę działalności, a zarazem świadoma celu kontroli, w której brała udział, zatem informacje od niej pochodzące stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Organ odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji w decyzji wskazał podstawę rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określania jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonania obowiązków rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień, które w czasie wydania ww. decyzji nie obowiązywały, wskazał, że kontrola została przeprowadzona w dniu [...] września 2013 r., a zatem w dacie obowiązywania przedmiotowego rozporządzenia. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniu skarżącej w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowanie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w zakresie 4 samochodów demonstracyjnych i 4 samochodów zastępczych. Strona podniosła, iż samochody takie (wraz z odbiornikami radiofonicznymi, które stanowią ich integralną część) przeznaczone są wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, zaś czynności te należą do przedmiotu działalności skarżącej. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Artykuł ten ma zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. W realiach niniejszej sprawy przedmiotem takich umów jest zatem sprzedaż samochodu, a nie sprzedaż odbiornika radiofonicznego, który znajduje się na standardowym wyposażeniu pojazdu demonstracyjnego czy też zastępczego. Przedmiotem działalności gospodarczej skarżącej nie jest sprzedaż odbiorników radiofonicznych lecz sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. W przedmiotowej sprawie należy podkreślić, iż czynności polegające na sprzedaży lub przekazywaniu odbiorników osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej, gdyż prowadzona przez nią działalność w zakresie sprzedaży samochodów nie stanowi wyłącznie sprzedaży lub przekazywania do używania odbiorników na podstawie umów. Zatem należy podkreślić, iż odbiorniki radiofoniczne, w które wyposażone zostały zarówno samochody demonstracyjne i zastępcze będące w jej posiadaniu stanowią jedynie element wyposażenia samochodów i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób używających te pojazdy. Nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnianie odbiorników radiofonicznych nie stanowi w przedmiotowej sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. Odnosząc się do naruszenia art. 77 ust. 2, art. 79 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zdaniem organu powołane w odwołaniu przepisy odnoszą się do kontroli działalności gospodarczej, a nie kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu ją wykonującego. Obowiązek zarejestrowania odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych jak i przedsiębiorców. Zatem uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, a tym samym powołane w skardze przepisy nie mają do niej zastosowania. Bez wątpienia za czynność tego rodzaju nie można uznać kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV ponieważ nie wpływa ona na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa i nie jest związana z bezpośrednim badaniem prowadzonej działalności gospodarczej. Organ nic miał zatem obowiązku powiadamiania skarżącej o terminie przeprowadzenia kontroli, przeprowadzania jej w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, udzielania pouczeń przewidzianych przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również przedstawienia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli spełniającego wymagania określone w art. 79 ust. 6 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe wystarczającym jest, aby w kontroli uczestniczyła osoba posiadająca wiedzę na temat ilości używanych przez skarżącą odbiorników RTV oraz okresu, w jakim były one używane. Treść składanych przez stronę oświadczeń wskazuje, iż Pani J. K. posiadała wystarczającą wiedzę na temat przedmiotu kontroli, zaś jej oświadczenia nie budzą wątpliwości organu z punktu widzenia ich zgodności z rzeczywistym stanem. Jak podkreśla się w orzecznictwie żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo pamiętać należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., VI SA/Wa 1786/12). Zdaniem Ministra, zgodnie z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) w celu wykonania obowiązku wnoszenia wspomnianych opłat odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie skarżąca w dniu przeprowadzenia kontroli tj. [...] września 2013 r. używała jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego od półtora roku oraz dziewięć niezarejestrowanych odbiorników od stycznia 2013 roku. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, ani też w odwołaniu nie wskazała innego krótszego okresu używania odbiorników. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie tym samym oparł się na ustaleniach zawartych w protokole kontroli oraz oświadczeniu Pani J. K., które na żadnym etapie postępowania nie zostały odwołane, a ponadto nie były kwestionowane przez skarżącą. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji II instancji w całości i zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej i wyczerpującej oceny zebranego materiału dowodowego, wynikiem czego było przyjęcie, że odbiorniki zainstalowane w samochodach demonstracyjnych i samochodach zastępczych są odbiornikami podlegającymi rejestracji lub opłatom na podstawie art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, podczas gdy zdaniem skarżącej spółki podlegają one wyłączeniu od obowiązku rejestracji na podstawie art. 5 ust. 2 punkt 3 w/w ustawy 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a to art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że odbiorniki zainstalowane w samochodach demonstracyjnych i samochodach zastępczych są odbiornikami podlegającymi rejestracji lub opłatom na podstawie tych przepisów, przy jednoczesnym niezastosowaniu do takich odbiorników art. 5 ust. 2 punkt 3 w/w ustawy 3. błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień, które to rozporządzenie nie obowiązywało w dacie wydania decyzji przez organ administracyjny I instancji (utrzymanej w mocy przez organ administracyjny II instancji). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, p. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., p.270, dalej także "ppsa"). Mając powyższe kryteria na uwadze, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z [...] grudnia 2013 roku nie naruszają prawa w stopniu, uzasadniającym ich uchylenie. Według oceny Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz zastosowały przepisy prawa materialnego. Sąd w całości podtrzymuje argumentację prawną organów, przedstawioną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 5 ust.2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiotelefoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Wykładnia literalna powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że znajduje on wyłącznie zastosowanie do tych przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wtedy to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczenia opłat abonamentowych. W niniejszej sprawie skarżąca spółka zajmuje się sprzedażą samochodów a nie odbiorników radiowych bądź telewizyjnych. Odbiorniki radiowe znajdują się w standardowym wyposażeniu samochodów, w tym również pojazdów demonstracyjnych i zastępczych i nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnienie odbiorników radiofonicznych nie stanowi w niniejszej sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżąca zobowiązana była dokonać rejestracji również każdego odbiornika, znajdującego się w pojazdach demonstracyjnych i zastępczych oraz uiszczać od każdego z nich opłaty abonamentowe. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W przypadku skarżącej jako spółki zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy zobowiązana była ona do opłacenia abonamentu za każdy odbiornik, przy czym obowiązek ten powstał z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego w sprawie (protokół kontroli i oświadczenie J. K. z dnia [...] września 2013 roku) wynika, że skarżąca dysponowała jednym odbiornikiem telewizyjnym oraz 1 odbiornikiem radiowym w salonie oraz 4 odbiornikami radiofonicznymi radiofonicznymi w samochodach demonstracyjnych i 4 odbiornikami radiofonicznymi w samochodach zastępczych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu zaś okres ich używania w przypadku odbiornika telewizyjnego wynosił 1,5 roku zaś w przypadku odbiorników radiofonicznych okres ok. 9 miesięcy. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, zgodnie z domniemaniem z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, iż strona używała tych odbiorników i winna dokonać ich rejestracji oraz uiszczać od nich opłaty abonamentowe. Skoro strona nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku organy stosownie do art. 5 ust. 1 i 3 i art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych nakazały ich rejestrację i ustaliły należną opłatę abonamentową. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi należy podnieść, iż kontrola skarżącej spółki odbyła się w dniu [...] września 2013 roku a więc w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 roku w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz.U. nr 132, p.1116 z póóźn.zm.). Strona nie podnosi zarzutów, iż kontrola odbyła się z naruszeniem tych przepisów. Utrata mocy prawnej przepisów wykonawczych przed wydaniem zaskarżonych decyzji nie ma wpływu na wynik sprawy albowiem rozporządzenie regulowało tylko wszystkie kwestie związane z przeprowadzeniem kontroli, natomiast rozstrzygnięcia merytoryczne znajdowały oparcie w ustawie o opłatach abonamentowych i w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187 p. 1342), które to akty obowiązywały w dacie wydania zaskarżonych decyzji. Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.