I FSK 1878/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1100/14 w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2010 r. oraz za kwiecień, maj, czerwiec 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1100/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 15 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za I kwartał 2010 r. oraz za kwiecień, maj, czerwiec 2010 r. 2. Przedstawiony przez sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji była decyzja Dyrektora IS utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 6 listopada 2013 r., w sprawie określenia w podatku VAT: nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, za I kwartał 2010 r. i kwiecień 2010 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za maj 2010 r. oraz zobowiązania za czerwiec 2010 r. W toku postępowania organy podatkowe ustaliły, że dokumenty, w których jako wystawcy wskazane zostały: firma P. – C. P. oraz Spółka z o.o. A., stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że C. P. nie dokonywał faktycznych zakupów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym nie mógł odsprzedawać rzekomo nabytych towarów. C. P. przyjmował do rozliczeń faktury dokumentujące nabycie dużych ilości materiałów budowlanych. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że nie posiadał on zaplecza magazynowego, nie dokonywał zakupu usług transportowych, nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewiezienie takiej ilości materiałów budowlanych. Kontrolowany nie posiadał dokumentacji (faktur) potwierdzającej magazynowanie, przewożenie i odbiór zakupionych towarów, nie zatrudniał także żadnych pracowników, za wyjątkiem księgowej. Ponadto materiał dowodowy, zebrany w toku kontroli w zakresie podatku VAT za okres styczeń 2009 r. - grudzień 2010 r. przeprowadzonej wobec C. P. wskazywał, że kontrolowany uczestniczył, współpracując ze swoimi kontrahentami, w procederze wyłudzania podatku VAT poprzez wystawianie faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca. Poczynione ustalenia, w szczególności okoliczności towarzyszące dostawie, wykazały również, że Skarżąca nie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy do firmy A. oHG, wykazanej w rozliczeniu za maj 2010 r. Z ustaleń dokonanych przez organy wynika, że spółka R. nie wydała Skarżącej żadnego towaru, który miał być przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. W ocenie organów podatkowych prezes zarządu Skarżącej spółki świadomie uczestniczył w nadużyciu, doskonale orientował się, że sporne faktury są nierzetelne. 2.2. W skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 120 i art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.; dalej O.p.) poprzez przyjęcie, że ocena dowodów jest kompletna, a wnioski wyprowadzone z tej oceny są zgodne z regułami logicznego wnioskowania i z doświadczeniem życiowym, oraz przez przyjęcie, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy; 2) art. 190 O.p. poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości uczestnictwa w przesłuchaniu świadków w osobach: C. P., P. P., A. R., P. S., A. W.; 3) art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L Nr 145, s. 1 ze zm.), przez odmowę uwzględnienia w rozliczeniu podatku VAT podatnika, podatku naliczonego; 4) art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z poźn. zm.; dalej: u.p.t.u.) i zasady neutralności opodatkowania, poprzez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu nabycia towarów służących działalności opodatkowanej; 5) art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez nie dokonanie zwrotu podatku VAT w ustawowym terminie przy jednoczesnym nie wykonaniu przez organ podatkowy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 stycznia 2013 r., a w konsekwencji wyroku NSA z 18 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1768/11. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. 3. Wyrok Sądu pierwszej instancji 3.1. Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 3.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia, Sąd powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. przypomniał, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT w niej wykazanego. Prawo to przysługuje tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami. W ocenie Sądu organy podatkowe wykazały, że faktury sygnowane przez C. P. i Spółkę A., nie stanowią podstawy do odliczenia zawartego nich podatku, gdyż nie potwierdzają rzeczywistych transakcji. Sąd zauważył, że C. P. nie dysponował odpowiednim zapleczem technicznym i osobowym, aby prowadzić działalność gospodarcza w zakresie handlu materiałami budowlanymi. Istotna była również cena za jaką Skarżącą nabyła towar określony w spornej fakturze, która była ośmiokrotnie wyższa w porównaniu z ceną towaru tego samego asortymentu za jaką Spółka A. dokonała zakupu w tym samym dniu od C. P.. Wobec powyższego organy podatkowe miały wszelkie podstawy by ocenić, że C. P. oraz Spółka A. nie sprzedali Skarżącej profili stalowych. W ocenie sądu organ odwoławczy trafnie podniósł, że współpraca K. G., który pełnił rolę prezesa w Spółce A. i jednocześnie był prokurentem w Spółce A., z C. P. trwa od kilku lat. Czynności kontrolne przeprowadzone już w 2006 r. w Spółce A. wykazały nieprawidłowości polegające na zawyżeniu podatku naliczonego w związku z odliczeniem podatku naliczonego z faktur wystawionych przez P.. Również podczas innych postępowań kontrolnych przeprowadzonych w Spółce A. zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, których wystawcą był wskazany kontrahent. Powyższe okoliczności oznaczają, że K. G. - prezes Skarżącej wiedział lub przynajmniej powinien był wiedzieć, że uczestniczy w nadużyciu, doskonale orientując się o nierzetelności spornych faktur. Sąd podzielił również ocenę organów podatkowych dotyczącą dostawy wewnątrzwspólnotowej do kontrahenta niemieckiego – A. oHG . Według Sądu organy podatkowe przeprowadziły kompleksowe postępowanie dowodowe, w efekcie którego stwierdziły, że faktury dokumentujące nabycie towarów od C. P. i Spółki A., nie potwierdzały faktycznych transakcji, zaś dostawa wewnątrzwspólnotowa nie miała miejsca. Organy podatkowe nie naruszyły także przepisów postępowania wykorzystując materiał dowodowy (protokoły kontroli) zgromadzony przez inne organy podatkowe i nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 w związku z art. 151 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) poprzez odmowę uchylenia decyzji organu wydanej z naruszeniem przepisów o postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy. Powyższa decyzja jest niezgodna z prawem o postępowaniu, w szczególności art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p. z uwagi na fakt, iż: pomija istotne fakty, opiera się na błędnych i sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleniach faktycznych, uznaje za prawidłowe ustalenia faktyczne oparte na treści protokołu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z przebiegu czynności w okresie od dnia 2 czerwca 2013 r. do dnia 16 września 2013 r. z przerwami (dalej "Protokół NUS") referującego wyłącznie ustalenia faktyczne innych organów; protokołu, który zawiera ustalenia wewnętrznie sprzeczne, niewyjaśnione w postępowaniu podatkowym i w konsekwencji niewiarygodne. Skarżąca zarzuca Sądowi naruszenie niżej wskazanych przepisów przez uznanie, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w sposób dokładny i wystarczający do rozstrzygnięcia spornych kwestii i prawidłowo ocenił zgromadzone dowody, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a i art. 106 § 5 P.p.s.a w związku z art. 210 § 3 oraz art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.; dalej: K.p.c.) poprzez nieuchylenie decyzji organu na skutek nielogicznego i sprzecznego z pozostałymi dowodami uznania, iż "w ocenie sądu organy podatkowe wykazały, że faktury sygnowane przez C. P. i Spółkę A., nie stanowią podstawy do odliczenia zawartego w nich podatku, gdyż nie potwierdzają rzeczywistych transakcji", w sytuacji gdy żaden dowód, w szczególności protokół NUS i protokół z kontroli podatkowej nr postępowania 4291 (dalej "protokół 4291") nie wskazują innych źródeł zakupu profili stalowych - surowca do przetopu, nie kwestionują faktu przekazania towaru z tych 2 transakcji do Odlewni R. w K. udokumentowanego wyjaśnieniami Skarżącego z pkt 3, s. 9 protokołu 4291", i żaden dowód, w szczególności protokół NUS nie kwestionuje faktu wykonania usługi przetopu i wydań przetopionego towaru; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 210 § 3 oraz art. 233 § 1 K.p.c. poprzez nieuchylenie decyzji organu na skutek uznania za wiarygodne ustaleń organu co do różnicy w cenie między zakupem surowca od C. P. i Spółkę A. w sytuacji, gdy analiza ta przeprowadzona w protokole NUS, s. 25, pkt 7 i przeniesiona bezrefleksyjnie do decyzji oraz uznana przez Sąd za istotny argument nie wskazuje źródła danych o cenach przyjętych za podstawę porównania oraz utożsamia nieporównywalne towary, tj. profile stalowe (przedmiot zakupu] i złom stalowy (punkt odniesienia); 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 106 § 5 P.p.s.a w związku z art. 210 § 3 oraz art. 233 § 1 K.p.c poprzez nieuchylenie decyzji organu na skutek nielogicznego i na wyrost w okolicznościach tej sprawy uznanie w stosunku do 2 zakupów z lutego 2010 r., iż " K. G. - prezes skarżącej spółki wiedział lub przynajmniej powinien był wiedzieć, że uczestniczy w nadużyciu, doskonale orientując się o nierzetelności spornych faktur", w sytuacji gdy wcześniejsze transakcje z C. P. nie dotyczyły zakupu profili stalowych i zostały ostatecznie uznane decyzją podatkową za nieprawidłowe dopiero w maju 2010 r., tj. już po zakupie surowca do przetopu od C. P. i spółkę A. z lutego 2010 r.; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 106 § 4 P.p.s.a. oraz art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 210 § 3 i art. 233 § 1 K.p.c. poprzez nieuchylenie decyzji na skutek: niewiarygodnego, nielogicznego i sprzecznego z materiałem dowodowym, w szczególności protokołem NUS ustalenia, że "po wykonaniu usługi towar został wydany Spółce A. odpowiednio w dniu 16 kwietnia (...] 2010 r." w sytuacji, gdy 2 protokoły z czynności kontrolnych w R. powołane w protokole NUS (s. 23 i 24) zawierają wykluczające się stwierdzenia w tym zakresie, tj. potwierdzenie i zaprzeczenie wydania w dniu 16 kwietnia 2010 r. Zaprzeczenie stwierdzeniem "Spółka nie potrafi ustalić czy towar odebrany na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 16-04-2010r. i dokumentu WZ nr 000161 ([...]) z dnia 16-04-2010r. opuścił teren zakładu w kwietniu czy w maju 2010r.", co zostało pominięte i nie wyjaśnione w postępowaniu podatkowym (pominięto wniosek Strony o przesłuchanie prezesa R.), a w konsekwencji uznanie przez Sąd faktu wydania w dniu 16 kwietnia 2010 r. za niewątpliwy jest niewiarygodne, o nieuwzględnienia zgodnie z doświadczeniem życiowym w ocenie daty faktycznego wydania stopu 2 faktów powszechnie znanych o zasięgu ogólnopolskim (wypadku lotniczego z 10 kwietnia 2010 r. i powodzi z maja 2010 r. w rejonie K., w zlewni O., dowodzonego dodatkowo przez Skarżącą za pomocą przedłożonych do akt sprawy materiałów prasowych), które mogły mieć istotny wpływ na ludzi i ich decyzje, w tym na organizację i przebieg operacji gospodarczych, i mogły spowodować przesunięcie daty faktycznego wydania-odbioru stopu przygotowanego pierwotnie na 16 kwietnia 2010 r. ostatecznie na 26 maja 2010 r. Błędne ustalenia faktyczne w tym zakresie spowodowały błędną ocenę, iż "26 maja 2010 r. SPÓŁKA R. nie wydała żadnego towaru, który miał być przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej", co miało istotny wpływ na stwierdzenie braku WDT. W świetle pominiętych faktów powszechnie znanych, dodatkowo dowodzonych przez Skarżącą za pomocą przedłożonych do akt sprawy materiałów prasowych, w szczególności powodzi przesunięcie faktycznego wydania i odbioru na 26 maja 2010 r. jest co najmniej uprawdopodobnione i uzasadnione doświadczeniem życiowym. 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 210 § 3 i art. 233 § 1 K.p.c. poprzez nieuchylenie decyzji organu na skutek uznania, że "organy podatkowe przeprowadziły kompleksowe postępowanie dowodowe, w efekcie którego stwierdziły, że faktury dokumentujące nabycie towarów (...) nie potwierdzały faktycznych transakcji, zaś dostawa wewnątrzwspólnotowa w dniu 16 maja 2010 r. nie miała miejsca" w sytuacji, gdy uzasadnienie decyzji (jak i uzasadnienie decyzja organu pierwszej instancji) to powtórzenie na zasadzie "kopiuj i wklej" protokołu NUS referującego ustalenia innych organów, co jest równoznaczne z brakiem własnej oceny materiału dowodowego stanowiące naruszenie art. 191 O.p. W konsekwencji Sąd błędnie przyjął, iż nastąpiło wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy, mimo iż Dyrektor naruszył przepisy procesowe, tj. art. 122 i 187 § 1 O.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy o czym świadczą w/w poszczególne błędne ustalenia faktyczne powtórzone bezrefleksyjnie w postępowaniu podatkowym poprzez "metodę kopiuj i wklej" z Protokołu NUS. 4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną 5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została wyłącznie na zarzutach odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. Przypomnieć więc należy, że naruszenie przepisów postępowania ze względu na treść art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej jeżeli uchybienia w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze skargi kasacyjnej powinno przy tym wynikać jaki wpływ na wynik sprawy ma wskazywane w niej tym zakresie uchybienie, w tym znaczeniu, że mogło ono doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia. 6.2. Odnosząc się do opisanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż materiał dowodowy w tej sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena nie budzi zastrzeżeń. Należy podkreślić, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. (Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego. 6.3. W tym kontekście należy mieć na uwadze, że celem postępowania dowodowego jest odpowiedź na pytanie, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada pod określoną normę podatkowego prawa materialnego. Z obowiązku tego Sąd pierwszej instancji wywiązał się prawidłowo. Po pierwsze w treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał okoliczności faktyczne sprawy i ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, a po wtóre orzekający Sąd pierwszej instancji odniósł się do podnoszonych przez Stronę w skardze zarzutów i wskazał, że w sprawie organy ponad wszelką wątpliwość dowiodły, że w spornym okresie Skarżąca dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżąca nie wskazuje, z jakich okoliczności miałoby wynikać, że podmioty: P. – C. P. oraz Spółka A. faktycznie dostarczyły Skarżącej towar uwidoczniony w zakwestionowanych fakturach. Odnośnie sposobu działania wystawców tych faktur jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji zebrano obszerny materiał dowodowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości stanowisko przyjęte w tej sprawie, że aby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu materiałami budowlanymi, przedsiębiorca winien dysponować odpowiednim zapleczem technicznym. Tymczasem organy podatkowe ustaliły, że C. P. nie posiadał magazynów umożliwiających przechowywanie ww. towarów, nie dokonywał zakupu usług transportowych, nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewiezienie takiej ilości materiałów budowlanych. Kontrolowany nie posiadał dokumentacji (faktur) potwierdzającej magazynowanie, przewożenie i odbiór zakupionych towarów. C. P. nie zatrudniał pracowników (za wyjątkiem księgowej). Prezes Spółki A. K. G. podczas przesłuchania w dniu 29 lutego 2012 r. nie był w stanie udzielić wyjaśnień na temat dostarczenia profili stalowych przez C. P.. W piśmie z dnia 2 września 2010 r. wyjaśnił, że towar dostarczył sprzedawca, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami pracowników kontroli Urzędu Skarbowego, którzy stwierdzili, że C. P. nie posiadał własnych środków transportu i nie zlecał dostarczenia towaru innym przedsiębiorcom. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że cena za jaką Spółka A. nabyła towar określony w spornej fakturze, była ośmiokrotnie wyższa w porównaniu z ceną towaru tego samego asortymentu za jaką Spółka A. dokonała zakupu w tym samym dniu od C. P.. 6.4. Należy podzielić pogląd, za Sądem pierwszej instancji, że powyższe okoliczności uzasadniały przejęcie przez organy podatkowe, że C. P. oraz Spółka A. nie sprzedali Skarżącej profili stalowych. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również ocenę dotyczącą dostawy wewnątrzwspólnotowej do kontrahenta niemieckiego. W prowadzonym przez Spółkę R. rejestrze dokumentów WZ nie ma jakichkolwiek zapisów, z których wynikałoby, że wystawiono dla Spółki A. dokument WZ w maju 2010 r. Na dokumentach z dnia 26 maja 2010 r., znajdujących się w posiadaniu R. Sp. z o.o., nie widnieje nazwisko Prezesa Spółki A. jako odbierającego towar w imieniu tejże firmy, mimo że podczas przesłuchania K. G. twierdził, że był osobiście obecny podczas załadunku towaru w Odlewni R.. Ponadto organy podatkowe ustaliły, że Spółka A. dokonała dwóch przelewów z rachunku bankowego, tj. w dniu 4 maja 2010 r. oraz z dnia 8 lipca 2010 r. Powyższe okoliczności dowodzą, że w dniu 26 maja 2010 r. Spółka R. nie wydała Skarżącej żadnego towaru, który miał być przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. 6.5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości stanowisko przyjęte w tej sprawie, że organy podatkowe przeprowadziły kompleksowe postępowanie dowodowe, w efekcie którego stwierdziły, że faktury dokumentujące nabycie towarów od C. P. i Spółki A., nie potwierdzały faktycznych transakcji, zaś dostawa wewnątrzwspólnotowa w dniu 26 maja 2010 r., nie miała miejsca. Ocena ta wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej jest logiczna, przekonująca, zgodna z doświadczeniem życiowym, mieści się w ramach zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Wbrew twierdzeniu Skarżącej organy podatkowe nie wykreowały własnego obrazu zdarzeń gospodarczych, natomiast odtworzyły na podstawie szeregu dokumentów przebieg tych zdarzeń. 6.6. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skargę tę jako niezasadną należało stosownie do art. 184 P.p.s.a oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.