II SA/Bk 1025/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. Z. i J. Z. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. spółka P. S.A. z siedzibą w K.- Je.(powoływana dalej także jako: "Spółka") zwróciła się do Starosty S. o: 1. wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Ż., gmina S., powiat s., województwo p., oznaczonej jako działka nr geod. [...] o pow. 16,6131 ha, stanowiącej własność J. i K. Z. (powoływanych dalej też jako "Skarżący"), poprzez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż. na wysokości nie mniejszej niż 13,4 metra, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...] oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę). Obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny na działce nr [...] położonej w obrębie Ż. wynosi: 2,6927 ha, posadowienie w pasie technologicznym 2 słupów na działce [...] - zgodnie z załączonymi do wniosku mapami, 2. wskazanie w przedmiotowej decyzji, że powyższe zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu na nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, a ponadto w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją linii elektroenergetycznej. Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 35 metrów od osi linii w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy i eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych, 3. wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Starosta S. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez na: założenie i przeprowadzenie przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż., minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13,4 m, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...], a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę), o pow. 2,6927 ha na działce nr [...], tj. o łącznej powierzchni 2,6927 ha. Lokalizację linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonych mapach, stanowiących integralną część decyzji. W pkt. 2 decyzji wskazano, iż ograniczenie sposobu korzystania z opisanej nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu P. S.A. do wstępu na tą nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP oraz na wykonaniu czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Starosta S. zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie opisanej na wstępie nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia przez wymienioną działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż., minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13,4 m, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...]. Organ I instancji nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że realizowane przez Spółkę przedsięwzięcie polegające na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji E.-Granica RP jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego, a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju, umożliwiając wymianę transgraniczną energii elektrycznej z sąsiednimi krajami w ramach Unii Europejskiej. Budowa ww. linii elektroenergetycznej wchodzi w zakres realizowanego programu rozbudowy sieci przesyłowej w Polsce pod nazwą "Połączenie Polska-Litwa". Projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Dlatego Unia Europejska nadała decyzją 1364/2006/WE projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Linia energetyczna połączenie Polska - Litwa, znalazła się na liście projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej w zakresie rozbudowy połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi, pod poz. 2.29 Załącznika III do Decyzji pn. Transeuropejskie Sieci Energetyczne. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił również, że wnioskowany projekt jest współfinansowany z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko Priorytet X "Bezpieczeństwo energetyczne w tym dywersyfikacja źródeł energii", Działanie 10.1. "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego", i ma zostać zrealizowany do końca 2015 r., przy czym roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r. Nie zrealizowanie w powyższym terminie inwestycji spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych. W ocenie organu konieczne jest niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości, co jest uzasadnione zabezpieczeniem gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem strony. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Skarżący zarzucając jej naruszenie: (1) naruszenie art. 124 u.g.n. poprzez brak wskazania w sentencji decyzji w jakim zakresie obejmuje zezwolenie objęte zaskarżoną decyzją i w jakiej części nieruchomości odwołujących się może mieć ono miejsce; (2) naruszenie art. 108 K.p.a., art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez naruszenie prawa własności i nie wykazania ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy; (3) wydanie decyzji przez osobę nieupoważnioną do jej wydania, ponieważ w decyzji Starosty nie powołano się na upoważnienie wydane przez właściwy organ; (4) art. 124 ust. 1a u.g.n. w związku z art. 77 k.p.a. i 107 k.p.a. przez brak ustalenia, kiedy faktycznie będą prowadzone prace objęte niniejszą inwestycją, brak wskazania stronie i wyjaśnienia co organ rozumie przez określenie "najkrótszy czas" i jak to się odnosi do rzeczywistego czasu realizacji inwestycji; (5) art. 124 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego określenia w decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r., w jaki sposób i w jakim miejscu zostanie poprowadzona dwutorowa napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV oraz w jakim miejscu zostaną wzniesione słupy na działce gruntu oraz brak wskazania sposobu komunikacji przez Spółkę przy wykonywaniu prac budowlano-montażowych; (6) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy oraz art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy (7) art. 107 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę w tym szczególności do kiedy inwestor winien wybudować dwutorową napowietrzną elektroenergetyczną linię i przyczyn takiego uznania, na podstawie jakich dowodów oraz przyczyn nie uwzględnienia stanowiska Skarżących. Wojewoda P. decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wyjaśniając, że w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej organ wyjaśnił, że konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje, że występują dwie decyzje - pierwotna (zezwalająca na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejna (pozwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Jednym zaś z warunków formalnych wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest wcześniejsze wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z tych nieruchomości. Taka decyzja, jak podkreślił organ II instancji została w przedmiotowej sprawie wydana. Starosta S. decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ograniczył bowiem sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Ż., gmina S., powiat s., województwo p., oznaczonej jako działka nr geod. [...] o pow. 16,6131 ha, stanowiącej własność Skarżących, poprzez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż. na wysokości nie mniejszej niż 13,4 metra, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...] oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę) łączny obszar wynosi 2,6927 ha. Dalej Wojewoda stwierdził, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości uzasadnione jest interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy oraz ważnym interesem gospodarczym. Spółka podniosła ponadto, że infrastruktura przesyłowa w rejonie Polski północno - wschodniej jest przestarzała i przeciążona - energia trafia do regionu głównie wyeksploatowaną linią 220 kV. Region Warmii, Mazur i Podlasia, zamieszkały przez ponad 2 min osób, jest zasilany w sposób promieniowy, co oznacza, że istnieje tam tylko jedno połączenie, od którego zależy bezpieczeństwo dostaw energii. W razie jego nagłej awarii, nie ma żadnego alternatywnego połączenia, którym można byłoby przesłać prąd do setek tysięcy odbiorców. W ocenie organu II instancji niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest dodatkowo koniecznością zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami mogącymi wyniknąć z utraty możliwości przesyłu energii elektrycznej. Końcowo Wojewoda podkreślił, że projekt budowy mostu energetycznego Polska - Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii. Budowa zaś dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP jest inwestycją liniową. Niemożność zrealizowania jej na działce stanowiącej własność skarżącej może uniemożliwić terminową realizację całej inwestycji. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego wywiedli Skarżący zarzucając jej naruszenie: 1) art. 108 K.p.a., art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 124 ust. 1 a u.g.n. poprzez naruszenie prawa własności i nie wykazania ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy, bowiem organ nie może wskazać lakonicznie, iż decyzja na pozwolenie na budowę stanowi ważny interes wnioskodawcy, 2) art. 124 ust 1a u.g.n. w związku z art. 77 kpa i 107 kpa przez brak ustalenia, kiedy faktycznie będą prowadzone prace objęte niniejszą inwestycją, brak wskazania stronie i wyjaśnienia na jaki okres wnioskodawca wnioskuje, a organ pozwala wejść na grunt skarżących i jak to się odnosi do rzeczywistego czasu realizacji inwestycji, kiedy ma ona pozostać ukończona; 3) art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji, sposobu i miejsca położenia napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV i postawienia słupów, która ma być poprowadzona przez nieruchomość Skarżących; 4) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w tym w szczególności (a) brak wskazania, na jakiej podstawie organ uznał, że projektowana sieć ma służyć bezpieczeństwu regionu Północno –Wschodniego, (b) zmiany wpływu decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013roku znak [...] zmieniającej decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...]; 5) art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowym, w tym wykazanie przez wnioskodawcę, iż została zmieniona decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] kształtująca ograniczenia środowiskowe dla budowy dwutorowej napowierzchnej linii elektroenergetycznej 400kV; 6) art. 7 kpa, oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu, oraz nie zastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności, oraz przepisu art. 11 kpa, poprzez lakoniczne jedynie odniesienie się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w pełni interesów Skarżących i odwołanie się jedynie do korzyści płynących z lokalizacji i budowy inwestycji wnioskodawcy, z pominięciem interesu skarżącego oraz z pominięciem analizy sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiednich; 7) art. 10 kpa poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do zakończenia postępowania co uniemożliwiło stronie prawo do zajęcia stanowiska w sprawie; Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę w pełni podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty Skarżących za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga została oddalona. Zgodnie z przepisem art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 124 ust 1 ustawy). Po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym (art. 124 ust. 1 "a" ustawy). Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania, dlatego też zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. W sprawie realizacji inwestycji celu publicznego założenia i przeprowadzenia wyżej opisanych urządzeń przesyłowych zachowana została, prawem wymagana, swoista sekwencja decyzji administracyjnych. Decyzja Starosty S. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb [...], minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13,4 m, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...], a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę), o pow. 2,6927 ha na działce nr [...], tj. o łącznej powierzchni 2,6927 ha, ostała utrzymana decyzją Wojewody P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], a skarga na ww. decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 1024/14, (wyrok nie jest prawomocny). Wobec rozstrzygnięcia o legalności powyższych decyzji w odrębnych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, w niniejszym postępowaniu ocenić należy jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 "a" ustawy). Zwrócić należy uwagę, iż to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 "a" ustawy przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Starosta udziela, w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 Kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 Kpa do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym. Jak wynika z ustaleń organów przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju, umożliwiając wymianę transgraniczną energii elektrycznej z sąsiednimi krajami w ramach Unii Europejskiej. Budowa ww. linii elektroenergetycznej wchodzi w zakres realizowanego programu rozbudowy sieci przesyłowej w Polsce pod nazwą "Połączenie Polska-Litwa". Projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Dlatego Unia Europejska nadała decyzją 1364/2006/WE projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Linia energetyczna połączenie Polska - Litwa, znalazła się na liście projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej w zakresie rozbudowy połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi. Nadto podkreślono, że wnioskowany projekt jest współfinansowany z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko Priorytet X "Bezpieczeństwo energetyczne w tym dywersyfikacja źródeł energii", Działanie 10.1. "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego", i ma zostać zrealizowany do końca 2015 r., przy czym roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r. Nie zrealizowanie w powyższym terminie inwestycji spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych. Nadto wydanie przedmiotowej decyzji pozwoli inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę dla brakującego odcinka. W świetle powyższego za bezzasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 a u.g.n. , art. 108 k.p.a. i art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności i niewykazanie ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy. W ocenie Sądu, organy trafnie bowiem przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", "społecznego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony", co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Za bezpodstawne należy także uznać pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Podkreślenia przy tym wymaga, że są one powieleniem zarzutów wywodzonych przez stronę skarżącą w stosunku do decyzji Wojewody P. wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Sądu, kwestie podnoszone w tych zarzutach nie odnoszą się do regulacji przewidzianej w art. 124 ust. 1 a u.g.n. i przez to pozostają bez wpływu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżący mieli bowiem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłaszania wszelkich oświadczeń i wniosków dowodowych. Zresztą nie wskazują oni w skardze, w jakim zakresie ich prawo zostało naruszone i jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.