II SA/Bk 1024/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. Z. i J. Z. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej, a także na funkcjonowanie linii oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. spółka P. S.A. z siedzibą w K. – J.(powoływana dalej także jako: "Spółka") zwróciła się do Starosty S. o: 1. wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Ż., gmina S., powiat s., województwo p., oznaczonej jako działka nr geod. [...] o pow. 16,6131 ha, stanowiącej własność J. i K. Z.(powoływanych dalej też jako: "Skarżący"), poprzez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż. na wysokości nie mniejszej niż 13,4 metra, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...] oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę). Obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny na działce nr [...] położonej w obrębie Ż. wynosi: 2,6927 ha, posadowienie w pasie technologicznym 2 słupów na działce [...] - zgodnie z załączonymi do wniosku mapami, 2. wskazanie w przedmiotowej decyzji, że powyższe zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu na nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, a ponadto w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją linii elektroenergetycznej. Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 35 metrów od osi linii w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy i eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych, 3. wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Starosta S. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez: założenie i przeprowadzenie przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż.., minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13,4 m, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...], a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę), o pow. 2,6927 ha na działce nr [...], tj. o łącznej powierzchni 2,6927 ha. Lokalizację linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonych mapach, stanowiących integralną część decyzji. W pkt. 2 decyzji wskazano, iż ograniczenie sposobu korzystania z opisanej nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu P. S.A. do wstępu na tą nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP oraz na wykonaniu czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił, że w sprawie spełnione zostały przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, określone w art. 124 ustawy. Przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy oraz jest zgodna z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP na terenie gminy S., zatwierdzonego uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 29.04.2013 r., poz. 1996). Na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów ustalono, że nad działką nr [...] obręb Żubryn na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m nad gruntem będą przebiegać przewody dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk- Granica RP. Na działce nr [...] obręb Ż. zostaną posadowione 2 słupy elektroenergetyczne. W wyniku realizacji inwestycji na działce [...] powstanie pas technologiczny ograniczonego użytkowania o szerokości 70 m (tj. po 35 m od osi linii w każdą stronę), o powierzchni 2,6927 ha. Założenie przewodów elektroenergetycznych nad ww. działką nie spowoduje jednak zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym obszar pasa, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy S. dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. -Granica RP, odpowiada zasięgowi ograniczonego użytkowania nieruchomości. Organ ustalił też, że przedstawiciele inwestora przeprowadzili próby polubownego ustalenia warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP. które zostały zakończone wynikiem negatywnym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Skarżący zarzucając jej naruszenie: (1) art. 124 ust. 1 u.g.n. dotyczącego zgodności ograniczenia wynikającego z zaskarżonej decyzji, a planem zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, powietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP na terenie gminy Szypliszki zatwierdzonego Uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. przy braku zgody właścicieli nieruchomości na przeprowadzenie dwutorowej, powietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV po terenie działki odwołujących się; (2) art. 124 ust. 3 u.g.n poprzez brak wykazania przez wnioskodawcę przeprowadzenia faktycznych i rzeczywistych rokowań przez Inwestora z właścicielami nieruchomości; (3) art. 124 b ust. 3 u.g.n. poprzez brak wskazania, iż nałożony na właścicieli obowiązek udostępnienia nieruchomości określony w pkt 2 zaskarżonej decyzji - winien być ograniczony czasowo i nie może być ustanowiony na okres dłuższy niż 6 miesięcy; (4) art. 124 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego określenia w decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r., w jaki sposób i w jakim miejscu zostanie poprowadzona przez nieruchomość Skarżących dwutorowa napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV oraz w jakim miejscu zostaną wzniesione słupy oraz brak wskazania sposobu komunikacji przez Spółkę przy wykonywaniu prac budowlano-montażowych, w sytuacji gdy z decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] wynikają dla powyższego znaczne ograniczenia; (5) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy; (6) art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy; (7) art. 107 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę i przyczyn takiego uznania na podstawie jakich dowodów oraz przyczyn nie uwzględnienia stanowiska Skarżących. Wojewoda P. decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności powołał się na treść art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazując, że wniosek złożony w przedmiotowej sprawie spełnia warunki formalne określone w tym przepisie. Za bezsporne w przedmiotowej sprawie uznano także, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, ponadto ograniczenie sposobu korzystania przez właścicieli z przedmiotowej nieruchomości nastąpiło zgodnie z uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-granica RP na terenie gminy Szypliszki. Celem regulacji prawnych zawartych w ustaleniach planu było m. in. umożliwienie realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, jakim jest dwutorowa, napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV Ełk - granica RP. Ponadto celem powyższego planu było ustalenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów w pasie technologicznym linii 400 kV. W ocenie Wojewody decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomości jak i zakres uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu II instancji zarówno wskazany przebieg linii jak i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda P. ustalił także, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości, które zostały zakończone negatywnym wynikiem. W przedmiotowej sprawie rokowania były prowadzone poprzez wymianę korespondencji i w rozmowach bezpośrednich. Przebieg rokowań został potwierdzony: pismami, zwrotnymi potwierdzeniami odbioru pism, protokołem niestawiennictwa drugiej strony z dnia [...] września 2013 r., protokołem z ustaleń z dnia [...] listopada 2012 r. i z dnia [...] maja 2013 r., protokołem ustaleń z dnia [...] lipca 2013 r. Okoliczność zaś, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega, jak podkreślił organ II instancji, weryfikacji w trybie art. 124 ustawy. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego wywiedli Skarżący zarzucając jej naruszenie: 1) art. 124 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji, sposobu i miejsca położenia napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV i postawienia słupów, która ma być poprowadzona przez nieruchomość Skarżących oraz w jakiej miejscu zostaną niesione słupy na działce gruntu oraz brak wskazania sposobu komunikacji przez Spółkę przy wykonywaniu prac budowlano - montażowych oraz konserwacji i usuwania awarii. Brak w uzasadnieniu decyzji szczegółowego opisu wyliczenia i opisu powierzchni, gdzie faktycznie ma przebiegać planowana inwestycji. Umieszczenie zaś ograniczenia w załączniku graficznym powoduje uniemożliwia Skarżącym zaplanowanie charakteru prowadzonych upraw; 2) art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak wykazania przeprowadzenia faktycznych i uczciwych rokowań przez Inwestora z właścicielami nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac objętych decyzją w sytuacji, (a) gdy od samego początku Spółka postawiła niemożliwe do zaakceptowania warunki umowy właścicielom prowadząc negocjacje w sposób pozorny pomimo tego, iż Skarżący przedłożyli operat szacunkowy z którego wynikają żądane kwoty należnego wynagrodzenia i odszkodowania za ustanowienie ograniczeń na ich działce gruntu, a sam inwestor na spotkaniu w dniu [...] maja 2014 r. wskazał, iż przedłożenie takiego operatu stanowi fakt wypłacenia odszkodowania zgodnie z nim; (b) nie wzięcie pod uwagę faktu, iż od samego początku Inwestor zaproponował cenę nieadekwatną do proponowanego obciążenia nieruchomości; 3) art. 124 b ust. 3 u.g.n. poprzez brak wskazania, iż nałożony na właścicieli obowiązek udostępnienia nieruchomości określony w pkt. 2 skarżonej decyzji winien być ograniczony czasowo i nie może być ustanowiony na okres dłuższy niż 6 miesięcy; 4) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w tym w szczególności zmiany wpływu decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013r. znak [...] zmieniającej decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...]; 5) art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowym, w tym wykazanie przez wnioskodawcę, iż została zmieniona decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] kształtująca ograniczenia środowiskowe dla budowy dwutorowej napowierzchnej linii elektroenergetycznej 400kV; 6) art. 7 kpa, oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu, oraz nie zastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności, oraz przepisu art. 11 kpa, poprzez lakoniczne jedynie odniesienie się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w pełni interesów Skarżących i odwołanie się jedynie do korzyści płynących z lokalizacji i budowy inwestycji wnioskodawcy, z pominięciem interesu skarżącego oraz z pominięciem analizy sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiednich; 7) art. 107 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę, a wynikające z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przyczyn takiego uznania, na podstawie jakich dowodów oraz przyczyn nie uwzględnienia stanowiska Skarżących; 8) art. 10 kpa poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do zakończenia postępowania co uniemożliwiło stronie prawo do zajęcia stanowiska w sprawie Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę w pełni podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty Skarżących za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga została oddalona. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., będącego podstawą kontrolowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi są: budowai utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym miejscu podkreślić należy, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10.01.2012 r. II SA/Bk 763/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (wyrok WSA w Kielcach z dnia 3.02.2011 r. II SA/Ke 567/10, CBOSA). Przepisy art. 124 u.g.n. muszą być zatem interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (Ewa Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy, LEX/2013, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). W decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n., zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10.01.2012 r. II SA/Bk 763/11, CBOSA). Dyspozycja art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi o obowiązku precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości. Decyzja wydawana na podstawie powyższego przepisu powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres (por. Marian Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 r., str. 796, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). Jak już wyżej wskazano, przepis art. 124 ust. 1 u.g.n, wymaga zgodności decyzji o ograniczeniu prawa własności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższy warunek gwarantuje, że administracyjna ingerencja w korzystanie z nieruchomości nie będzie możliwa w każdej sytuacji i w stosunku do każdej inwestycji, lecz jedynie do tych, które spełniają jakieś kryteria i służą realizacji relatywnie doniosłych interesów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2497/10). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy za bezsporne należy uznać, że inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...], obręb Ż., minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13,4 m, posadowienie 2 słupów elektroenergetycznych na działce nr [...], a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w każdą stronę), o pow. 2,6927 ha na działce nr [...], tj. o łącznej powierzchni 2,6927 ha., o której wykonanie zawnioskowała Spółka, jest celem publicznym, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wątpliwości Sądu nie budzi też fakt, że jest ona zgodna z zapisami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP na terenie gminy Szypliszki, zatwierdzonego uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 29.04.2013 r., poz. 1996). Na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów ustalono, że nad działką nr [...] obręb Ż. na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m nad gruntem będą przebiegać przewody dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP. Na działce nr [...] obręb Ż. zostaną posadowione 2 słupy elektroenergetyczne. W wyniku realizacji inwestycji na działce [...] powstanie pas technologiczny ograniczonego użytkowania o szerokości 70 m (tj. po 35 m od osi linii w każdą stronę), o powierzchni 2,6927 ha. Założenie przewodów elektroenergetycznych nad ww. działką nie spowoduje jednak zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym obszar pasa, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy S. dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. -Granica RP, w szczególności § 1 ust. 3, § 4 ust. 1 i 2, a także § 14 pkt 2 ww. uchwały, odpowiada zasięgowi ograniczonego użytkowania nieruchomości. Przebieg planowanej linii elektroenergetycznej został szczegółowo określony na mapie, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji. Poza tym decyzja Starosty S. z dnia [...] stycznia 2014 r. w punkcie 2, wbrew twierdzeniom skarżących, wskazuje na czym polega ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W pkt 2 decyzji organ I instancji stwierdził, że "ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt 1 polega, w szczególności na prawie wstępu na nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, a ponadto w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją linii elektroenergetycznej". Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 35 metrów od osi linii w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy i eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych". Zatem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość jaki i zakres uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji dokonał analizy przedmiotowej kwestii i w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarówno wskazany przebieg linii, jak i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Organy wskazały również, że przebieg ww. linii elektroenergetycznej przez działkę skarżącego nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym obszar pasa, zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP na terenie gminy Szypliszki, zatwierdzonego uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. odpowiada zasięgowi ograniczonego użytkowania nieruchomości. W ramach prowadzonego postępowania organ nie jest natomiast władny do dokonywania zmian przyjętych ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W tym miejscu należy pokreślić, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się natomiast, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 Lex nr 574097, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. II SA/Ke 298/12 Lex nr 1228975 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że wymagane rokowania zostały przeprowadzone, ale nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżącego na inwestycję w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Potwierdza to dołączona do akt sprawy obszerna dokumentacja w postaci: protokołów z ustaleń z dnia [...] listopada 2012 r., z dnia [...] maja 2013 r. i z dnia [...] lipca 2013 r., oferta inwestora zawarcia umowy cywilnoprawnej z dnia [...] września 2013 r. oraz wzajemnej korespondencji stron z dnia: [...], [...] lipca 2013 r.; [...], [...] sierpnia 2013 r.;[...], [...], [...] września 2013 r.; [...], [...], [...] października 2013 r.; [...], [...], [...] listopada 2013 r. i [...] grudnia 2013 r. Treść powyższych dokumentów nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i wszczął w tym celu rokowania z właścicielami przedmiotowej nieruchomości, na które jednak nie doprowadziły do zawarcia porozumienia pomiędzy stronami. W tych okolicznościach zarzut skargi dotyczący braku przeprowadzenia rokowań należy uznać za całkowicie bezpodstawny. Przepis 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczając się do obowiązku przeprowadzenia rokowań, nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści. Zatem strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (tak m.in. NSA w wyroku z 22 lutego 2012r. sygn. I OSK 357/11, dostępny w CBOSA). Okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji przez organ w trybie art. 124 ustawy. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, organ, jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. I OSK 1274/09 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Gd 635/07, oba dostępne w CBOSA). Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że planowana przez Spółkę inwestycja spełnia warunki określone w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy przepisu art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym zmiany decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w tym niewykazanie, że została zmieniona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r., a oparcie zaskarżonej decyzji na decyzji organu I instancji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia[...] lipca 2013 r. – Sąd stwierdza, że uchybienie to nie miało znaczenia dla wyniku sprawy. Z dołączonej do akt administracyjnych decyzji GDOŚ z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika, że zmieniła ona decyzję pierwszoinstancyjną, ale w zakresie nie dotyczącym oddziaływania linii na nieruchomość skarżącego, a nadto zawiera element korzystny, odnoszący się do ogółu zainteresowanych, tj. obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, do której inwestor będzie zobligowany się dostosować w przyszłości, niezależnie od przedmiotu rozpoznawanej sprawy w tym postępowaniu. Na marginesie należy tylko zaznaczyć, że postępowanie dotyczące ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia było postępowaniem odrębnym, toczyło się z szerokim udziałem społeczeństwa, tam też były rozważane kwestie ewentualnego negatywnego oddziaływania linii energetycznej na środowisko. Nie wynika jednak, by strona skarżąca brała w nim czynny udział. W ocenie Sądu bezzasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 124 b ust. 3 u.g.n. Powyższy przepis stanowi odrębną od art. 124 ust. 1 u.g.n. podstawę prawną do uzyskania tytułu prawnego do korzystania z cudzej nieruchomości w zakresie posadowionych na niej urządzeń przesyłowych i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei z art. 124 u.g.n. nie wynika, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości ma wskazywać termin, w którym inwestycja będzie realizowana. Obowiązek uzyskiwania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomościami leżącymi w ciągu inwestycji liniowej, utrudnia wskazanie konkretnego terminu rozpoczęcia i zakończenia inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 484/12). Skład orzekający w niniejszej spawie ma świadomość odmiennego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, którego jednak nie popiera, a mianowicie, że treść normy art. 124 ust. 1 u.g.n. zawiera wymóg ścisłego określenia zakresu ograniczenia nieruchomości czasowo (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Go 208/10). Ponadto za bezpodstawny Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP, polegający na tym, że wydanie kwestionowanej decyzji nie nastąpiło z poszanowaniem interesów wszystkich stron, a jedynie w oparciu o interes wnioskodawcy, a także art. 11 k.p.a. poprzez lakoniczne odniesienie się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w pełni interesów skarżących. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., może być wszczęte na wniosek inwestora i decyzja wydana w tym trybie zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00). Powyższe oznacza, że już z samego charakteru tego postępowania wynika, że decyzja jest wydawana w sytuacji braku zgody pomiędzy inwestorem a właścicielem nieruchomości. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło też dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżący mieli bowiem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłaszania wszelkich oświadczeń i wniosków dowodowych. Zresztą nie wskazują oni w skardze, w jakim zakresie ich prawo zostało naruszone i jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.