II SA/Lu 7/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. P. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy zagrodowej fermy hodowlanej koni mięsnych, w tym budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku stajni z zewnętrznymi instalacjami, przyłączami i zbiornikiem na gnojowicę z płytą gnojową, na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości N., gmina [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek B. P. z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, organ I instancji zobowiązał inwestora do usunięcia braków i nieprawidłowości w złożonej przez niego dokumentacji, w terminie do dnia [...] r. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ na wniosek inwestora zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie. W dniu [...] r. B. P. zwrócił się do Starosty o podjęcie postępowania, składając jednocześnie uzupełnioną i poprawioną dokumentację projektową. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie. Dokonując oceny wniosku inwestora Starosta uznał, że objęte nim zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...]r., Nr [...]. Według ustaleń tego planu działka B. P. o nr ewid. [...] położona jest na terenie upraw polowych bez prawa zabudowy, oznaczonym symbolem RP, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, ogrody działkowe i uprawy ogrodnicze. W obszarze tym: - wyklucza się lokalizację nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi, - dopuszcza się w granicach istniejącego siedliska realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla członków rodziny rolnika bez wtórnego podziału działki, - dopuszcza się lokalizację ferm hodowlanych, które ze względu na swoją uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie, - dopuszcza się rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk (...). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza zatem teren wnioskowanej inwestycji pod uprawy polowe, nie dopuszczając realizacji i tworzenia w jego obrębie nowej zabudowy zagrodowej. Brak zgodności lokalizacji budynku mieszkalnego i stajni w terenie przeznaczonym pod uprawy polowe, w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy, z obowiązującymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, potwierdził zresztą – jak zaznaczył Starosta – Wójt Gminy [...] w decyzji z dnia [...] r., nr [...] (wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia). Organ I instancji zwrócił ponadto uwagę, że teren przeznaczony pod inwestycję znajduje się w 5 strefie przyrodniczo-krajobrazowej Równina [...], w zasięgu regionalnego leja depresyjnego oraz w granicach zlewni chronionej. W powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy [...] zawarta została natomiast informacja, iż obornik oraz woda gnojowa pochodzące z planowanej hodowli koni będą wykorzystywane przez inwestora do nawożenia własnych pól uprawnych. W ocenie organu rozwiązanie to narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do obszaru zlewni chronionej, które zakazują m.in. wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych i podziemnych, rolniczego wykorzystywania ścieków oraz zakładania ferm hodowli bydła i trzody chlewnej w systemie gnojowicowym. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B. P. od powyższej decyzji organu I instancji, utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] r., nr [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie). Organ odwoławczy uznał za bezsporne, iż inwestor nie wykonał poleceń zawartych w pkt 1 i 6 postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. Podkreślił, że w tej sytuacji wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest obligatoryjne, co wynika z dyspozycji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wojewoda podzielił jednocześnie przekonanie organu I instancji co do braku zgodności spornej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...]r., Nr [...]. Zaakceptował przy tym ustalenie, że działka inwestora położona jest na terenie upraw polowych (RP), dla którego m.in. wyklucza się lokalizację nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi z zastrzeżeniem, iż dopuszczalne jest lokalizowanie ferm hodowlanych, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie (§ 3 ust. 6 pkt 1 planu). Przedmiotowa nieruchomość od strony południowej graniczy jednak bezpośrednio z terenem zabudowy zagrodowej MR, w którym dopuszcza się zabudowę jednorodzinną MN. Z mapy do celów projektowych wynika natomiast, że działki sąsiednie są zabudowane siedliskami rolnymi, także mieszkalnymi. W ocenie organu odwoławczego, w tej sytuacji warunek lokalizowania fermy poza istniejącymi siedliskami rolnymi, także mieszkalnymi, nie zostaje spełniony. Wojewoda za uzasadnione uznał również stanowisko, iż projektowana inwestycja narusza ustalenia określone dla obszaru zlewni chronionej. Z przedłożonej dokumentacji wynika bowiem, iż obornik oraz woda gnojowa pochodząca z planowanej hodowli koni będzie wykorzystana przez inwestora do nawożenia pól uprawnych. Na terenie zlewni chronionej, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązują natomiast m.in. zakazy wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych i podziemnych, rolniczego wykorzystania ścieków oraz zakładania ferm hodowli bydła i trzody chlewnej. B. P. opisaną wyżej decyzję ostateczną zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc przy tym o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Wobec zaskarżonej decyzji skarżący sformułował następujące zarzuty: I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 k.p.a. w związku z następującymi przepisami: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, będącej wynikiem dowolnej interpretacji zarówno faktów jak i przepisów prawnych oraz brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ odwoławczy w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a poprzestanie jedynie na oparciu się na błędnej analizie dokonanej przez organ I Instancji; b) art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, iż podniesione przez skarżącego uchybienia dotyczące procedowania organu I instancji nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pomimo, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz naruszył zasady należytego i wyczerpującego informowania (nie poinformował inwestora, że planowana inwestycja znajdować się będzie w granicach obszaru chronionego zlewni, w którym nie jest możliwe wykorzystanie rolnicze ścieków, a co za tym idzie – nie udzielił mu informacji o konieczności spełnienia tego wymogu); c) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o możliwości składania wniosków dowodowych oraz zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w postępowaniu odwoławczym; d) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie przez organ odwoławczy, że: - z racji tego, iż planowana inwestycja znajduje się w 5 strefie przyrodniczo-krajobrazowej Równiny [...], obornik i woda gnojowa będzie wywożona przez inwestora na nawożenie własnych pól uprawnych w obrębie tego terenu, podczas gdy inwestor jest właścicielem nieruchomości rolnych również poza [...] (np. w [...]), gdzie można wykorzystać ścieki, - inwestycja znajduje się w obszarze chronionym zlewni i nie jest możliwe zakładanie ferm hodowli koni mięsnych z uwagi na zapis miejscowego planu o niemożności lokalizowania hodowli bydła i trzody chlewnej w systemie gnojowicowym, w sytuacji gdy regulacja ta nie dotyczy wszystkich rodzajów ferm, w tym ferm hodowli koni mięsnych, - skarżący nie wypełnił wymogów określonych w pkt 1 i 6 postanowienia organu I instancji z dnia 10 maja 2013 r. w sytuacji, gdy w kwestii zgodności inwestycji z planem miejscowym (pkt 1) istnieje spór co do interpretacji treści planu, zaś dotyczące uwzględnienia zmian w projektach branżowych (pkt 6) zostały przez skarżącego spełnione przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, - realizacja fermy hodowli koni mięsnych zostanie zlokalizowana w okolicy zwartej zabudowy sąsiedzkiej, co nie ma potwierdzenia w przedstawionych dowodach; e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów, w tym w szczególności wymogu w zakresie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez jedynie lakoniczne odniesienie się do zarzutów skarżącego, sprowadzające się do wskazania, iż nie mają one znaczenia i nie przesądzają o rozstrzygnięciu sprawy; II. naruszenie prawa materialnego tj. § 3 pkt 6.1 lit. "b" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na uznaniu, iż uniemożliwia on lokalizację fermy hodowlanej koni mięsnych na terenie działki inwestora nr ewid. [...] położonej w [...] stanowiącej uprawy polowe (RP), w sytuacji gdy ustalenia planu przewidują taka możliwość. W zakresie naruszenia prawa materialnego skarżący zarzucił dodatkowo organowi odwoławczemu naruszenie "art. 35 ust 3 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo Budowlane" poprzez zaakceptowanie przekonania organu I instancji, jakoby skarżący nie wykonał poleceń tego organu, co skutkowało odmową wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo istnienia ku temu podstaw faktycznych i prawnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu B. P. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy zagrodowej fermy hodowlanej koni mięsnych, obejmującego – jak wynika ze złożonego przez inwestora projektu budowlanego – budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni [...] m2, budynku stajni dla dziesięciu koni mięsnych (max 12 DJP), bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności [...] m3, płyty gnojowej o powierzchni [...] m2 ze zbiornikiem na wodę gnojową, nawierzchni utwardzonej i innych urządzeń budowlanych, w tym przyłączy energetycznego i wodociągowego - na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Jako przyczynę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu wnioskowanego pozwolenia na budowę organy obu instancji wskazały brak zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego na obszarze, na którym sporna inwestycja została zaplanowana, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istota sporu w przedmiotowym postępowaniu sprowadza się zatem do oceny prawidłowości tego ustalenia. Wyjaśnić należy, że obowiązek weryfikacji zgodności projektu budowlanego z obowiązującym w obrębie inwestowanego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego został nałożony na organy architektoniczno-budowlane w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej jako "Pr. bud."). W myśl bowiem tego przepisu właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami tego planu. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie postanowień obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W świetle powyższych uregulowań uznać zatem należy, że organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę każdorazowo, gdy tylko projekt budowlany nie jest zgodny z treścią planu miejscowego, a inwestor niezgodności tej w wyznaczonym przez ten organ terminie nie usunie. Podkreślić w tym miejscy wypada, że ustawodawca określając w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można zatem w tym zakresie stosować jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że oznaczona w złożonym przez stronę skarżącą projekcie budowlanym jako teren inwestycji działka o nr ewid. [...] w miejscowości [...], objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...]z dnia [...]r., Nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]Nr [...], pod poz. [...]. Na mocy tej uchwały przedmiotowa działka została zaliczona do terenów upraw polowych (symbol "RP"), z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, ogrody działkowe oraz uprawy ogrodnicze. W myśl zaś § 3 ust 6 pkt 1 powołanej uchwały, dla wskazanych terenów wyklucza się lokalizację nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi (lit. a), z zastrzeżeniem, że dopuszcza się lokalizację ferm hodowlanych, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie (lit. b). Powołany przepis planu miejscowego w drodze wyjątku dopuszcza zatem lokalizację na obszarze pól upranych "RP" ferm hodowlanych. Wykładnia celowościowa tej regulacji prowadzi jednak do wniosku, że jej istotą jest doprowadzenie do lokalizowania tego rodzaju obiektów jedynie poza istniejącą zwartą zabudową. Tymczasem zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem skarżącego dotyczące realizacji fermy hodowlanej koni mięsnych, w istocie sprowadza się do realizacji na działce nr [...] nowej zabudowy zagrodowej. Dodatkowo z przedłożonej przez inwestora mapy do celów projektowych (k. 44 – tom I projektu budowlanego) wynika, iż działka ta od strony południowej sąsiaduje z działkami, na których występuje zabudowa siedliskowa lub mieszkaniowa, w tym bezpośrednio graniczy z działką o numerze ewidencyjnym nr [...], na której istnieje budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy. Działki te w planie zaliczone zostały już do terenu zabudowy zagrodowej (symbol "MR"), na którym dopuszcza się również zabudowę jednorodzinną (symbol "MN"). Kształt planowanej inwestycji oraz okoliczność, iż w jej bezpośrednim sąsiedztwie istnieją siedliska rolne, koliduje zatem z dyspozycją powołanego wyżej § 3 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego, co też prawidłowo dostrzegły organy obu instancji, wskazując na brak zgodności projektu budowlanego ze wskazaną uchwałą. Ocenę co do braku zachowania tej niezbędnej zgodności potwierdza zresztą również okoliczność, iż w świetle postanowień przedmiotowej uchwały lokalizacja zabudowy zagrodowej związanej z funkcją hodowli koni, została przewidziana wprost na innym terenie gminy [...] (symbol "MRA"), a w odniesieniu do obszaru "RP" plan analogicznego zapisu już nie zawiera. Nawet zatem gdyby sprzeczność obranej lokalizacji spornej inwestycji z planem miejscowym budziła wątpliwości, kwestia samego już tylko braku zgodności w tym zakresie wydaje się być oczywista. Prawidłowe jest ponadto ustalenie organów, iż z powoływanej uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] r., Nr [...] wynika również, że działka nr [...] leży w granicach obszaru chronionego zlewni (wyznaczonego w obrębie 5. strefy przyrodniczo-krajobrazowej Równina [...]), na którym to obszarze obowiązuje zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych i podziemnych oraz zakaz rolniczego wykorzystywania ścieków (§ 5 pkt III, ppkt 2, tiret pierwsze i czwarte uchwały). Tymczasem według rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym (str. 6 tom I), obornik i woda gnojowa pochodzące z projektowanej fermy koni miałyby być wykorzystywane do nawożenia przez inwestora własnych pól uprawnych (z wyłączeniem okresu zimowego). Wprawdzie inwestor podnosi, że rozwiązanie to odnosi się do innych pól uprawnych stanowiących jego własność, a zlokalizowanych poza wskazanym obszarem chronionym zlewni, jednak skoro okoliczność ta nie została w projekcie budowlanym sprecyzowana poprzez wykluczenie możliwości odprowadzania wskazanych nieczystości również w obrębie działki nr [...], także w tym zakresie nie sposób przyjąć zgodności tegoż projektu z planem miejscowym. Opisane wyżej nieprawidłowości złożonego przez B. P. projektu budowlanego w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zostały zatem prawidłowo dostrzeżone przez organy architektoniczno-budowlane. Wyjaśnić jednak w tym miejscu należy, że organ I instancji w wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Pr. bud. postanowieniu z dnia [...] r., nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości, wskazał jedynie na brak zgodności projektu z planem miejscowym wynikający z niedopuszczalności lokalizacji spornej fermy w obrębie terenu upraw polowych (symbol "RP"), pomijając dodatkową przyczynę braku takiej zgodności, uwarunkowaną przyjętym w projekcie budowlanym sposobem wykorzystania gnojowicy. Zarzut skarżącego w tym zakresie nie jest zatem pozbawiony racji, a w związku z tym należy uznać, że nieusunięcie przez inwestora nieprawidłowości projektu budowlanego związanej zamiarem wykorzystywania gnojowicy do nawożenia własnych pól uprawnych, samoistnie nie mogło wiązać się z negatywnymi dla niego skutkami prawnymi w postaci odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Uchybienie organu w tym zakresie pozostaje jednak bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, skoro analiza jej akt nie pozostawia wątpliwości, że inwestor nie usunął zgodnie z powołanym postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. nieprawidłowości projektu budowlanego wynikającej z obranej lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, sprzecznej z dyspozycją § 3 ust. 6 pkt 1 lit. "a" i "b" planu miejscowego. Już bowiem ta okoliczność przesądzała o obowiązku wydania przez organ I instancji - stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 3 Pr. bud. – decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji drugorzędną kwestią pozostaje również weryfikacja tego, czy inwestor – wbrew przekonaniom organów obu instancji – wykonał przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej obowiązek określony w pkt 6 powołanego postanowienia. Ubocznie jednak należy stwierdzić, że organ I instancji zasadnie w tym zakresie wskazał na brak zgodności pomiędzy rysunkami rzutów kondygnacji w projekcie architektoniczno-budowlanym, a rysunkami w projektach branżowych, wynikający z nienaniesienia w tych ostatnich dokonanych w projekcie architektonicznym zmian co do wymiarów budynku mieszkalnego (przykładowo potwierdza to zestawienie rysunków rzutu parteru – k. 21 i k. 86 tomu III projektu budowlanego). Z akt sprawy nie wynika natomiast by skarżący nieprawidłowość tę – jak to podnosi w skardze – usunął w toku postepowania w pierwszej instancji. Konstatując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia 1 października 2013 r. orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu wnioskowanego pozwolenia na budowę, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podkreślić przy tym należy, że zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi nie mógł odnieść również zarzut naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a., sprowadzający się do braku powiadomienia skarżącego, przed wydaniem decyzji, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym względzie. Wprawdzie akta sprawy potwierdzają, iż obowiązek informacyjny określony tym przepisem nie był przez organy wykonany, jednak skarżący w żaden sposób nie wykazał, by uchybienie to uniemożliwiło mu przeprowadzenie jakichkolwiek czynności w sprawie. Sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje natomiast wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. m.in. wyroki NSA: dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11, Lex nr 1270072 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, Lex nr 1286271). Z tych wszystkich względów, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.