V SA/Wa 2588/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę. M. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 14 sierpnia 2014 r. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Skarga została przesłana listem poleconym, nadanym w polskim urzędzie pocztowym "[...] " w dniu 14 sierpnia 2014 r. (vide: koperta, w której nadano skargę – k. 9 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako złożona po terminie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. z 2009 r. Nr 72, poz. 619 ze zm.), przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków – wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. Jednocześnie w art. 14 ust. 5 tej ustawy zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w powołanym przepisie art. 14 ust. 5 w/w ustawy, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin 60 dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z analizy art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 21 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 986/06 podnosząc, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zawartym w piśmie z dnia 6 maja 2014 r., które zostało nadane w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, tj. w dniu 6 maja 2014 r. (vide: k. 719 akt administracyjnych oraz k. 14 akt sądowych). Zatem termin 60 dni do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg dnia następnego i upłynął w dniu 7 lipca 2014 r. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 lipca 2014 r. została doręczona skarżącemu w dniu 23 lipca 2014 (vide: k. 750 akt administracyjnych), zatem po upływie terminu 60-dniowego. Mając zatem na uwadze poczynione wyżej rozważania wskazać należy, iż dzień 7 lipca 2014 r. był ostateczną datą do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż w zaskarżonym piśmie Agencji z dnia [...] kwietnia 2014 r. znalazło się prawidłowe pouczenie o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego, ze wskazaniem ustawowego trybu i terminu (vide: k. 710-711 akt administracyjnych). M. C. nadał skargę w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2014 r. (vide: koperta na k. 9 akt sądowych), zatem po upływie omawianego powyżej sześćdziesięciodniowego terminu. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, określonemu w art. 53 § 2 p.p.s.a. Powoduje to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany do odrzucenia skargi jako złożonej po terminie, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.