II SAB/Łd 176/14

Dnia 9 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi Fundacji A we W. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką w Ł. do załatwienia wniosku Fundacji A we W. z dnia [...] lipca 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. na rzecz Fundacji A we W. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Fundacja A w W. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi jej autor napisał, iż wnioskiem z dnia 31 lipca 2014 roku zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. o udostępnienie informacji publicznej – w formie kserokopii lub skanów w formacie pdf – uzasadnienia wszystkich dostatecznych ocen cząstkowych egzaminu adwokackiego z zakresu prawa gospodarczego sporządzonych przez właściwych egzaminatorów w związku z przeprowadzonym egzaminem adwokackim w roku 2014. Mimo upływu terminu udostępnienia informacji publicznej, organ nie podjął żadnych czynności i pozostaje w rażącej bezczynności. Zdaniem strony skarżącej, pisemne uzasadnienie oceny cząstkowej wystawionej przez egzaminatora stanowi załącznik do protokołu z przebiegu egzaminu. Dokumentację związaną z przebiegiem egzaminu, po jego zakończeniu, przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje właściwej okręgowej radzie adwokackiej. Na tej podstawie strona uważa, iż organ jest w posiadaniu wnioskowanych do udostępnienia danych, a ich treść stanowi informację publiczną. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wniosła o jej oddalenie wskazując, iż nie jest dysponentem opisanej w skardze informacji publicznej, bowiem rzeczona informacja nie została ani wytworzona przez organ, ani na jego zlecenie, zatem organowi nie przysługuje prawo dysponowania tą informacją. Okręgowa Rada Adwokacka jedynie przechowuje informacje wytworzone przez inny organ – komisję egzaminacyjną. Egzamin adwokacki został przeprowadzony przez komisję powołaną zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości, a Okręgowa Rada Adwokacka w tym procesie pełni jedynie funkcje administracyjne i techniczne polegające na obsłudze działalności państwowej komisji egzaminacyjnej. Przechowywanie dokumentacji komisji egzaminacyjnej nie jest zadaniem zleconym w ramach administracji rządowej i adekwatnie ustawa nie przyznaje organowi prawa do jakiegokolwiek wynagrodzenia z tego tytułu. Z faktu, iż Okręgowa Rada Adwokacka przechowuje dokumenty nie można wyprowadzić wniosku, iż staje się ich dysponentem, a zatem że jest zobowiązana do udostępnienia tych dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie to nabiera szczególnego znaczenia gdy uwzględni się okoliczność, iż dokumenty te zostały wytworzone przez imiennie określonych członków komisji egzaminacyjnej. Na tej podstawie strona stwierdziła, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej odnosi się do danych, które nie są we władaniu Okręgowej Rady Adwokackiej, która przechowuje je w imieniu innego podmiotu i nie ma prawa do dysponowania nimi. Rada jest jedynie uprawniona do wskazania jakie dokumenty przechowuje i podania ich dysponenta, którym jest Minister Sprawiedliwości lub komisja egzaminacyjna. Pełnomocnik organu podczas rozprawy w dniu 9 stycznia 2015 roku wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wskazuje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi wyeksplikować wypada, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności. Skarga w sprawie niniejszej opiewa na zarzut bezczynności organu – Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą pismem z dnia 31 lipca 2014 roku (przesłanym organowi drogą mailową) wnioskował skarżący – Fundacja A. Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (por.: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 roku, I OSK 601/05 wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy podmiot zobowiązany do jej udostępnienia rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por.: wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 roku, I OSK 592/10, wyrok NSA z dnia 6 października 2011 roku, I OSK 1510/11). Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por.: wyrok NSA z dnia 30 października 2002 roku, II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 roku, II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 roku, II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002 roku, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieści się w niej treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z tymi organami, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tych organów. Jest to zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organy i podmioty wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji powierzonych prawem zadań, nawet jeśli dokumenty te nie pochodzą od organów władzy publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 roku, I OSK 678/11). W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż postępowanie związane z egzaminem adwokackim regulują przepisy ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 635 ze zm.). Egzamin adwokacki przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane do przeprowadzenia tegoż egzaminu na obszarze właściwości jednej lub kilku okręgowych rad adwokackich. Członków komisji powołuje Minister Sprawiedliwości spośród specjalistów z dziedzin prawa objętych egzaminem. W skład komisji wchodzą 4 osoby wskazane przez Ministra Sprawiedliwości i 4 osoby wskazane przez Naczelną Radę Adwokacką spośród adwokatów. Ponadto Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej wskazuje przewodniczącego komisji i jego zastępcę. Przewodniczący kieruje pracami komisji i reprezentuje ją na zewnątrz. Natomiast właściwa dla siedziby komisji egzaminacyjnej okręgowa rada adwokacka zapewnia obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji, w tym przeprowadzanie egzaminu adwokackiego jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Wydatki związane z działalnością komisji pokrywane są z budżetu państwa. Prawo o adwokaturze udziela Ministrowi Sprawiedliwości delegacji do określenia w drodze rozporządzenia między innymi szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu adwokackiego, a w szczególności sposobu działania komisji egzaminacyjnych, czasu trwania poszczególnych części egzaminu adwokackiego oraz sposobu zorganizowania obsługi administracyjnej i technicznej komisji egzaminacyjnych przez okręgowe rady adwokackie, w tym przekazywania środków, sprawowania nadzoru nad ich wydatkowaniem i rozliczania wydatków związanych z tą obsługą (art. 78 Prawa o adwokaturze). Analiza powyższej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż komisja ustanowiona do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego jest – powołanym przez Ministra Sprawiedliwości – organem władzy publicznej, a zatem treść dokumentów przez nią wytworzonych, w postaci ocen cząstkowych wstawianych w związku z egzaminem adwokackim z określonej dziedziny prawa, stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4c u.d.i.p., jako treść oceny dokonywanej przez organ władzy publicznej. Zasadniczym problemem w niniejszej sprawie jest jednak to, kto jest zobowiązanym do udostępnienia powyższej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę eksponowany jest problem braku obowiązku Okręgowej Rady Adwokackiej do udzielenia żądanej informacji, bowiem Rada jest jedynie uprawniona do przechowywania dokumentów, a nie do ich udostępniania. W ocenie organu, podmiotem uprawnionym do udostępnienia informacji jest komisja egzaminacyjna, bądź Minister Sprawiedliwości. Udzielając odpowiedzi w powyższej kwestii, na wstępie należy zwrócić uwagę na przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p., który zawiera katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...)". Nie ulega dla sądu wątpliwości, iż adwokatura – jako zorganizowany na zasadach samorządu zawodowego ogół adwokatów i aplikantów adwokackich – powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa (art. 1 ust. 1 i 2 i art. 2 Prawa o adwokaturze), wypełnia dyspozycję powyższego przepisu, zarówno w zakresie "podmiotu reprezentującego inne osoby", jak i "wykonywania zadań publicznych" (por.: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1991 roku, II SA 238/91, publ. ONSA 1992/3-4/61; wyrok TK z dnia 18 lutego 2004 roku, P 21/02, publ. OTK-A 2004/2/9, Dz. U. 2004/34/303; wyrok TK z dnia 19 kwietnia 2006 roku, K 6/06, publ. OTK-A 2006/4/45, Dz. U. 2006/75/529; Paweł Razowski, Publicznoprawny status izb adwokackich – zarys problematyki, Palestra 2013/11-12/76). Rekapitulując – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – adwokatura jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę zawodową na określonym terenie, którego zasięg terytorialny określiła Naczelna Rada Adwokacka, stanowią izbę adwokacką, posiadającą osobowość prawną (art. 38 w zw. z art. 10 Prawa o adwokaturze). Organem izby adwokackiej jest między innymi okręgowa rada adwokacka (art. 39 pkt 2 Prawa o adwokaturze). Jak już była o tym mowa powyżej, okręgowa rada adwokacka obciążona została określonymi zadaniami związanymi z przeprowadzeniem egzaminu adwokackiego. Jednym z takich zadań jest przyjęcie od przewodniczącego komisji egzaminacyjnej – po zakończeniu egzaminu – dokumentacji związanej z jego przeprowadzeniem (art. 78g ust. 2 Prawa o adwokaturze). Tym samym dochodzimy do momentu, w którym należy stwierdzić, iż okręgowa rada adwokacka – od momentu protokolarnego przekazania – jest w posiadaniu dokumentacji wytworzonej w związku z przeprowadzeniem egzaminu adwokackiego, a więc informacji publicznej. Powyższa okoliczność w realiach niniejszej sprawy nie jest sporna. Wynikają z niej natomiast implikacje, pozwalające udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o to czy okręgowa rada adwokacka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia owej dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji, a więc dysponujący taką informacją. Skoro adwokatura stanowiąc podmiot korporacyjny wykonujący zadania publiczne odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., to nie może być wątpliwości, iż zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej winien być organ izby adwokackiej, a więc wyodrębnionej terytorialnie części adwokatury, o ile jest dysponentem informacji publicznych. Ponieważ fakt posiadania przez organ żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej nie jest w realiach niniejszej sprawy dyskusyjny, to należy stanowczo opowiedzieć się za istnieniem po stronie Okręgowej Rady Adwokackiej obowiązku udzielenia informacji publicznej w zakresie ocen z poszczególnych dziedzin prawa (ocen cząstkowych), sformułowanych wobec osób egzaminowanych podczas przeprowadzenia konkretnego egzaminu adwokackiego. Z punktu widzenia powyższej regulacji kluczowe znaczenie ma okoliczność legalnego posiadania (dysponowania) przez organ izby adwokackiej informacją publiczną, nie zaś to kto ową informację wytworzył. Tym samym – na gruncie powyższej regulacji – niemożliwe do zaakceptowania jest stanowisko uznające wyłącznie komisję powołaną do przeprowadzenia konkretnego egzaminu adwokackiego, za jedynego dysponenta dokumentacji wytworzonej podczas przeprowadzenia egzaminu i tym samym za jedyny podmiot zobowiązany do udostępnienia tej dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pogląd ten jest nietrafny także z tego powodu, że owa komisja powoływana jest na potrzeby przeprowadzenia konkretnego egzaminu adwokackiego, a po jego zakończeniu przekazuje wytworzoną dokumentację do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Po zakończeniu procedury egzaminacyjnej komisja egzaminacyjna ulega rozwiązaniu, przestaje funkcjonować, bowiem zrealizowała zadanie, do którego została powołana. Komisja nie jest zatem w posiadaniu wnioskowanej do udostępnienia informacji i nie może jej udostępnić. Analizując okoliczności sprawy należy także wskazać – uwzględniając treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej – iż przedmiotem żądania jest informacja prosta, a strona skarżąca podała w jakiej formie i w jaki sposób żądana informacja winna zostać udostępniona. Złożyła więc wniosek, który winien zainicjować postępowanie uregulowane przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Analiza uregulowań omawianej ustawy prowadzi do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów: 1. – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej. 2. – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej; 4. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pozostając w realiach niniejszej sprawy wypada wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze wtedy gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. W takiej sytuacji formą obrony swojego stanowiska jest skarga wnioskodawcy na bezczynność organu (por.: postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 roku, I OSK 405/10; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 września 2012 roku, II SAB/Go 31/12). Wobec powyższego jeśli żądana przez stronę skarżącą informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów omawianej ustawy, to odmowa jej udzielenie mogła nastąpić wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ze wszystkimi elementami zastrzeżonymi dla decyzji administracyjnej, nie zaś w formie pisma, które nie stanowiąc władczego załatwienia wniosku, wymyka się merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. Niezałatwienie wniosku strony skarżącej w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Konkludując należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zd. I P.p.s.a. i tym samym zobowiązać Okręgową Radę Adwokacką do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie. Z okoliczności sprawy nie wynika aby bezczynność stanowiła rażące naruszenia prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. a.tp.