I OSK 1224/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 602/14 w sprawie ze skargi B. P. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 maja 2013 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz B. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 602/14 uwzględnił skargę B. P. (dalej określanej jako skarżąca) na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej określanej jako Spółka) w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdzając, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Spółki na rzecz skarżącej zwrot kosztów postepowania. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wnioskiem z dnia 13 maja 2013 r. skarżąca, wzywając [...] S.A. z siedzibą w K., poprzednika prawnego Spółki, do zawarcia umowy w przedmiocie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej powoływanej jako ustawa) zwróciła się do niego o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na jej nieruchomości, położonej w L., w gminie C., nr księgi wieczystej [...], w tym protokołów odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. Skarżąca, po tym jak mimo ponowienia swojego wniosku, została jedynie dwukrotnie poinformowana, że sprawa została przekazana do kancelarii prawnej celem udzielenia odpowiedzi, pismem z dnia 29 lipca 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Spółki, wnosząc o zobowiązanie jej do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Jej pełnomocnik podkreślił, że użycie w ustawie pojęcia "zadania publiczne" oznacza, iż zadania te mogą być wykonywane bez konieczności ich przekazywania przez różne podmioty niebędące organami władzy. Cechują się one powszechnością i użytecznością dla ogółu, służą celom określonym w Konstytucji lub ustawie, a ich wykonywanie zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Za zadanie takie pełnomocnik uznał dystrybucję usług telekomunikacyjnych i inne działania przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego ze względu na znaczenie telekomunikacji dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym dla urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie. Stwierdziła, że skoro nie jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej, to nie może pozostawać w bezczynności będącej przedmiotem skutecznej skargi do sądu administracyjnego. Jej zdaniem nie zalicza się ona do podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 ustawy, gdyż jest przedsiębiorcą prywatnym prowadzącym działalność gospodarczą i ani nie wykonuje zadań publicznych, ani nie dysponuje środkami publicznymi, a Skarb Państwa nie jest jej akcjonariuszem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2015 r., nawiązując do art. 3 § 2 pkt 4 i 8 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) najpierw przedstawił zasady przeprowadzania kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach skarg na bezczynność w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz środki, jakie można podjąć w wyniku tej kontroli. Uznał też, że nie wystąpiła żadna z przewidzianych w art. 58 § 1 P.p.s.a. przesłanek odrzucenia skargi. Następnie Sąd skonstatował, że bezczynność organu występuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. W przypadku jednak skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej należy w punkcie wyjścia zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym powyższej ustawy, tj. w szczególności czy żądanie udzielenia tej informacji zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Rozwijając tę myśl Sąd stwierdził, że katalog takich podmiotów zawarty w art. 4 ustawy ma charakter otwarty i pozwala na wyróżnienie z nich dwóch grup: władz publicznych i jednostek wykonujących zadania publiczne. Nawiązując do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 (LEX nr 737513) podzielił pogląd, że zadania publiczne mają szerszy zakres niż zadania władzy publicznej, m.in. dlatego, iż mogą być wykonywane przez podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania ich w drodze ustawy. Sąd odwołał się do definicji telekomunikacji zamieszczonej w art. 2 pkt 42 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243 ze zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm.) i wyeksponował wzrastające znaczenie tej dziedziny techniki i nauki w procesie budowania społeczeństwa informacyjnego w Polsce. Zwrócił uwagę na prawo do wyrażania poglądów wynikające z Konstytucji i aktów prawa międzynarodowego, a także na rolę usług telekomunikacyjnych dla współczesnego rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego, przesądzającą o ich użyteczności dla ogółu. Jak zaznaczył, z tego względu podlegają one ochronie zapewnionej przez Traktat Lizboński, na mocy którego ustanowiono "Protokół w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym" (nr 26). Sąd stwierdził, że w polskim ustawodawstwie nie utrzymano monopolu państwowego w rozpatrywanej sferze, dopuszczając podmioty niepubliczne do wykonywania zadań publicznych, jakimi są usługi telekomunikacyjne. Zaznaczył jednak, iż rynek telekomunikacyjny z tego powodu cechuje się istotnym ograniczeniem zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, m.in. w związku z kompetencjami organów administracji państwowej do ingerowania w działania operatorów telekomunikacyjnych. Powołując się na art. 1 ust. 2 i art. 2 pkt 27 ustawy-Prawo telekomunikacyjne nawiązał do celów tej ustawy i statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jako podmiotu świadczącego publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne. Sąd uznał, że Spółka, aczkolwiek jest podmiotem prywatnym, wykonuje zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną, będąc przedsiębiorcą telekomunikacyjnym oferującym swoje usługi na terenie całego kraju, i to w dziedzinie telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, Internetu i transmisji danych. Pełni ona zatem szczególną rolę w rozpatrywanej dziedzinie, dysponując znaczną liczbą abonentów oraz sieci telekomunikacyjnych, w tym najistotniejszych we współczesnej telekomunikacji. W konsekwencji z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego wykonuje bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Jest zatem zobowiązana do udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, niezależnie od swojej struktury własnościowej, która w tej materii nie stanowi decydującego wyznacznika. Sąd powołał się na orzecznictwo, w myśl którego informacją publiczną jest każda informacja odnosząca do podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w tym treść dokumentów, bądź wytworzonych przez nie, bądź dotyczących w jakikolwiek sposób realizowanych przez nie zadań. Podkreślił zatem, że Spółka powinna rozpatrzyć wniosek stosownie do przepisów ustawy, lecz nie dopatrzył się w jej bezczynności rażącego naruszenia prawa, dostrzegając, iż przedstawiła ona skarżącej swoje nieprawidłowe stanowisko bez zbędnej zwłoki. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia tego wniosku. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 stycznia 2015 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzut procesowy, jak i zarzut materialnoprawny. Ten pierwszy odniesiony został do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 1, art. 2 i art. 32 P.p.s.a. i podnosił nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, Zarzut materialnoprawny wskazywał na błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, polegającą na uznaniu, że świadczenie usług telekomunikacyjnych przez Spółkę jest wykonywaniem zadań publicznych i w efekcie że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Rozwijając te zarzuty pełnomocnik stwierdził, że Sąd nie wykazał, dlaczego uznał Spółkę za taki podmiot, tj. za organ w znaczeniu funkcjonalnym, powołany do wykonywania zadań publicznych w drodze ustawy. Jego zdaniem wykładnia dokonana zaskarżonym wyrokiem wypacza sens ustawy, rozszerzając krąg wspomnianych podmiotów, w tym na przedsiębiorców mniejszych niż Spółka, ale działających w całym spektrum usług telekomunikacyjnych. Wbrew zasadom konkurencji na rynku telekomunikacyjnym i pewności obrotu nie wskazuje też kryterium pozwalającego określić przypadek, w jakim bądź dany podmiot ma na tyle duży potencjał, by uznać go za taki podmiot, bądź ma ten status utracić. W oparciu o te podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz bądź odrzucenie skargi, bądź – w dalszej kolejności – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik przedstawił stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz zasadnicze tezy postawione w ramach zarzutów. Podkreślił, że wykładnia przeprowadzona w zaskarżonym wyroku sprowadza się do analizy świadczenia usług jako zadania publicznego. Zakwestionował zarazem prawdziwość i trafność argumentów odwołujących się do skali działalności Spółki, jej potencjału i pozycji rynkowej wyróżniającej ją spośród innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Zauważył zresztą, że położenie Spółki może się zmienić, co przy przyjęciu założeń Sądu pierwszej instancji uzasadniałoby pytanie o to, czy utraciła przez to statut podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej kierują przeciwko Spółce osoby mające wobec niej roszczenia majątkowe, które nadużywają tym samym swoich praw. W tym kontekście, powołując się na orzecznictwo, nie zgodził się z tezą, iż Spółka wykonuje zadania publiczne służące realizacji podstawowych praw obywateli. Jego zdaniem nie wynika to z żadnego przepisu, w tym z przewidzianej w art. 2 pkt 42 ustawy - Prawo telekomunikacyjne ustawowej definicji telekomunikacji. Nie można bowiem utożsamiać informacji jako wiedzy i jej posiadania z techniczną metodą jej pozyskiwania czy "rozmieszczania", która nie ma charakteru powszechnego ze względu na ograniczenia, jakie występują w tej materii. Ponadto "co najmniej kilka podmiotów z rynku mediów posługujących się telekomunikacją jako metodą techniczną" ma podobny do Spółki potencjał i zasięg działania, a nie nakłada się na nie obowiązku udzielenia informacji publicznej. W konsekwencji Spółka ponosi "quasi karę" za swoją wielkość. Pełnomocnik wyraził pogląd, że ustawa, jak można mniemać – Prawo telekomunikacyjne – jest jedynie regulatorem rynku i ani nie kreuje operatora, ani nie wskazuje innego podmiotu jako wykonawcy zadania publicznego. Co więcej, wykonywanie zadań w sferze telekomunikacji powierzono nie podmiotom publicznym, lecz wyłącznie przedsiębiorcom prywatnym, co nie może pozostawać bez znaczenia dla oceny charakteru tych zadań. Stanowisko Sądu pierwszej instancji promuje i preferuje przy tym innych operatorów, w tym o potencjale zbliżonym lub większym do tego, jaki reprezentuje Spółka, który zresztą może ona utracić. Autor skargi kasacyjnej podtrzymał spostrzeżenie o braku kryterium decydującego o tym, kiedy potencjał ten uzasadniać ma powstanie po stronie operatora obowiązku udzielenia informacji publicznej. W końcowym fragmencie uzasadnienia podniósł z kolei, że Spółka jest spółką prawa handlowego, która nie może być uznana za żadną z jednostek organizacyjnych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu omówił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z którymi się zgodził. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane w niej zarzuty koncentrują się wokół jednej kwestii zamykającej się w pytaniu o to, czy Spółka w świetle ustawy jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji udzielił w tym zakresie odpowiedzi twierdzącej, przychylając się do zapatrywań strony skarżącej, natomiast Spółka zajęła stanowisko przeciwne. Rozpatrywany problem nie jest również jednolicie postrzegany w judykaturze. Można przywołać zarówno orzeczenia zbieżne z poglądami Spółki, w szczególności postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1231/06 (LEX nr 320831) i z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2131/13 (LEX nr 1449876), jak i linię orzeczniczą, w którą wpisuje się zaskarżony wyrok, reprezentowaną m.in. przez wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3103/14 (LEX nr 2036089), z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1752/15 (LEX nr 2108294) i z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 5/15 (internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela argumentację przywołaną w orzeczeniach zaliczających się do tej drugiej grupy, którą można uznać obecnie za zdecydowanie dominującą. W punkcie wyjścia należy podkreślić, że z treści art. 4 ust. 1 ustawy wynika przede wszystkim to, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Następujące w dalszej kolejności wyliczenie tych podmiotów nie ma charakteru wyczerpującego, skoro poprzedzone zostało zastrzeżeniem "w szczególności", i już z tego powodu chybiony musi być zarzut podnoszący, iż Spółka nie należy do jednej z kategorii wymienionych w tym przepisie tylko przykładowo. Zasadniczym kryterium przesądzającym o tym, czy ciąży na niej rozpatrywany obowiązek, jest bowiem to, czy wykonuje ona zadania publiczne, niezależnie od jej struktury własnościowej czy innych właściwości, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. W ustawie nie zdefiniowano pojęcia zadań publicznych, wobec czego w powołanym wyżej orzecznictwie podjęto próbę ustalenia jego zakresu znaczeniowego z odwołaniem się do poglądów doktryny, m.in. opracowania S. Biernata, Prywatyzacja zadań publicznych. Problematyka prawna (Warszawa 1994). Uznano, że chodzi o zadania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizujących interes społeczny, które zachowują swój publiczny status także w przypadku, gdy w drodze tzw. prywatyzacji zadań publicznych zostają one przeniesione z podmiotów publicznych, jakie niejako tradycyjnie je wykonywały, na podmioty prawa prywatnego, w coraz większym stopniu współdziałające w wykonywaniu administracji publicznej. Słusznie zatem przyjęto, iż zadania publiczne stanowią znacznie szerszą kategorię pojęciową niż zadania władzy publicznej w rozumieniu w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można z omawianej kategorii wyłączyć zadań realizowanych wprawdzie przez przedsiębiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale zaspakajających jednocześnie powszechne potrzeby obywateli i z tego powodu istotnych z punktu widzenia celów i zadań państwa, czego dowodzi orzecznictwo dotyczące obowiązku udzielania informacji publicznej przez przedsiębiorstwa energetyczne, których sytuacja jest pod tym względem zbliżona do położenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1858/13, LEX nr 1404098). W tym kontekście skala działalności Spółki, jej pozycja rynkowa czy porównanie jej potencjału z innymi takimi przedsiębiorcami może pełnić rolę wyłącznie argumentu uzupełniającego, nie zaś czynnika przesądzającego w rozpatrywanej materii. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela natomiast stanowisko przywiązujące większą wagę do tego, że działalność w zakresie telekomunikacji (łączności) stanowiła we wcześniejszym stanie prawnym domenę państwa i miała bezsprzecznie charakter publiczny, który po zniesieniu monopolu państwowego musi być odniesiony do podmiotów prywatnych funkcjonujących w tej dziedzinie. Państwo nie wyzbyło się odpowiedzialności za wykonywanie tej działalności i nadal na nią oddziałuje, w szczególności ustawa-Prawo telekomunikacyjne zawiera liczne upoważnienia ustawowe dla ministra właściwego do spraw łączności, przyznaje poważne kompetencje Urzędowi Komunikacji Elektronicznej oraz nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym dotyczących m.in. numeru alarmowego, zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług, przedstawiania rocznych sprawozdań, licznych obowiązków na rzecz obronności bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego (zob. art. 31 ust. 3, art. 46 ust. 3, art. 53 ust. 7 i art. 176). Stosownie do art. 2 pkt 27 ustawy - Prawo telekomunikacyjne Spółka prowadzi pełną działalność regulowaną tą ustawą, będąc zarazem dostawcą usług telekomunikacyjnych i operatorem, dysponując siecią telekomunikacyjną na zasadach powszechności, a więc nieograniczonego dostępu. Poza sporem pozostaje przy tym znaczenie tej regulowanej i ściśle reglamentowanej działalności tak dla współczesnego społeczeństwa, jak i jednostek oraz aparatu państwowego, dla których przesyłanie informacji i komunikacja stanowią jedną z fundamentalnych dziedzin ważnych dla dobra wspólnego. Potrzeby ogółu, których zaspokojeniu mają służyć zadania kwalifikowane jako publiczne, determinowane są poziomem cywilizacyjnym, tymczasem obecnie dostęp do środków łączności, w tym telefonicznej czy internetowej, jest już tak powszechny, że niepodobna nie traktować go inaczej jak tylko w kategoriach podstawowej i masowej, a przez to publicznej właśnie potrzeby społecznej. Zasadnie przywołuje się również w orzecznictwie przepisy innych ustaw świadczących o publicznym charakterze zadań wykonywanych przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne, w tym ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1537) czy art. 6 ust. 1 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.). Przewidują one wszak udogodnienia dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzących przedsięwzięcia inwestycyjne w zakresie łączności publicznej z uwagi na to, że ich działanie zmierza do realizacji celu publicznego. W świetle dotychczasowych spostrzeżeń Spółka jako przedsiębiorca telekomunikacyjny wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy, oczywiście w zakresie jej działań jako dostawcy i operatora publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Zarzut skargi kasacyjnej, który został odniesiony do punktu 5 tego przepisu, okazał się więc bezzasadny. Oznacza to, że nie można uwzględnić też sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu procesowego, który jest w istocie konsekwencją zarzutu materialnoprawnego. Skoro Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał Spółkę za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, to tym samym był właściwy do rozpoznania skargi na jej bezczynność w tej materii i nie miał żadnych podstaw, by tę skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Była to więc sprawa sądowoadministracyjna w rozumieniu art. 1 P.p.s.a., należąca do kognicji sądów administracyjnych w myśl art. 2 P.p.s.a. Nie wyklucza tego przy tym to, że Spółka ma status przedsiębiorcy, podmiotu prawa prywatnego. Zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przeciwieństwie do wcześniejszych ustaw regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, nie zawiera definicji organu, toteż o zdolności sądowej tej strony postępowania decyduje nie kryterium podmiotowe, np. zaliczenie do kategorii organów administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, lecz przedmiotowe, związane z rodzajem wykonywanej działalności, polegające na podejmowaniu takich czynności i aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, niezależnie od charakteru prawnego czy statusu kontrolowanego (tak np. B. Adamiak, O podmiotowości organów administracji publicznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2006, nr 11, s. 43-45). W efekcie konstatacja, że Spółka jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej, rozstrzyga o kognicji sądu administracyjnego i jego właściwości do dokonania kontroli jej działań czy też jej bezczynności pod względem przesłanek i trybu postępowania, jaki został w tym zakresie przewidziany w ustawie. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił zgodnie z art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., z uwzględnieniem § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).