I GZ 309/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "M." Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 236/14 w zakresie zobowiązania do opłacenia zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza przysięgłego w sprawie ze skargi "M." Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 236/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 237 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), ustanowił dla uczestników postępowania (W. S., W. N., R. T.) tłumacza przysięgłego z języka niemieckiego S. O., którego zobowiązano do przetłumaczenia na język niemiecki w terminie 30 dni skargi, odpowiedzi na skargę, zawiadomienia określonego w art. 299 § 3 p.p.s.a. i przedmiotowego postanowienia (pkt 1) oraz zobowiązał skarżącą "M." Spółkę z o.o. w likwidacji z siedzibą [...] do opłacenia w terminie 7 dni zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza przysięgłego w kwocie 1000 zł pod rygorem egzekucji (pkt 2 postanowienia). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd - powołując się na treść art. 5 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 29 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - stwierdził, że osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim ma prawo do występowania przed sądem w znanym przez nią języku i bezpłatnego korzystania z tłumacza. Z kolei z treści art. 214 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wywiódł, że obowiązek poniesienia kosztów biegłego tłumacza przysięgłego spoczywa na skarżącej spółce jako tej, która wniosła pismo (skargę) powodującą wspomniane wydatki. Sąd przytoczył również treść art. 237 § 1 - 3 p.p.s.a., to jest przepisu określającego tryb związany z określaniem i uiszczaniem zaliczki na pokrycie wydatków. "M." Spółka z o.o. w likwidacji złożyła zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu pierwszej instancji. Zaskarżyła to orzeczenie w części ujętej w punkcie 2 rozstrzygnięcia, w zakresie określenia wysokości zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza przysięgłego. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części poprzez określenie wysokości zaliczki na poziomie 400 zł. W uzasadnieniu strona podniosła, że ustanowiony w zaskarżonym postanowieniu tłumacz przysięgły został również ustanowiony w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 232/14, III SA/Łd 233/14, III SA/Łd 235/14, III SA/Łd 231/14, III SA/Łd 237/14, III SA/Łd 230/14 i III SA/Łd 234/14, toczących się przed WSA w Łodzi. W każdej z tych spraw Sąd pierwszej instancji określił wysokość zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza przysięgłego na 1000 zł, przy czym zakres czynności zleconych tłumaczowi we wszystkich tych sprawach jest identyczny. Strona wskazała również, że wszystkie wymienione powyżej sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, to jest dotyczą w istocie identycznych okoliczności faktycznych oraz identycznej argumentacji uczestników postępowania. W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie środka odwoławczego spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do rozważań stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał już wcześniej kilka zażaleń "M." Spółki z o.o. w likwidacji na postanowienia WSA w Łodzi w przedmiocie ustanowienia tłumacza i zobowiązania do opłacenia zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza, zapadłymi na tle analogicznego stanu faktycznego (zob. m.in. postanowienie z dnia 2 września 2014 r. o sygn. akt I GZ 307/14 oraz postanowienia z dnia 27 sierpnia 2014 r. o sygn. akt I GZ 278/14, I GZ 279/14, I GZ 280/14, I GZ 281/14 i I GZ 282/14). Sąd w składzie orzekającym w niniejszym postępowaniu wpadkowym podziela zasadnicze motywy wyrażone w uzasadnieniach wspomnianych orzeczeń NSA, bowiem są one trafne również na gruncie niniejszej sprawy. W postanowieniu będącym przedmiotem kontroli instancyjnej Sąd pierwszej instancji ustanowił dla uczestników postępowania tłumacza przysięgłego i zobowiązał go do przetłumaczenia określonych dokumentów i przepisów (pkt 1 rozstrzygnięcia) oraz zobowiązał skarżącą spółkę do opłacenia zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza przysięgłego, określając wysokość tej zaliczki na 1000 zł (pkt 2 rozstrzygnięcia). Strona wnosząca zażalenia zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji tylko w zakresie punktu 2 rozstrzygnięcia i to wyłącznie odnośnie do określenia wysokości zaliczki na pokrycie wydatków. Oznacza to, że poza zakresem zaskarżenia pozostaje kwestia zgodności z prawem samego ustanowienia tłumacza przysięgłego i zobowiązania go do przetłumaczenia określonych dokumentów, jak i kwestia legalności wskazania skarżącej spółki jako podmiotu zobowiązanego co do zasady do wpłacenia zaliczki na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumaczenia przysięgłego. Określony w zażaleniu zakres zaskarżenia w połączeniu z podniesioną przez spółkę argumentacją wskazuje zatem, że zdaniem strony Sąd pierwszej instancji naruszył prawo ustalając wysokość zaliczki na kwotę 1000 zł w sytuacji, gdy w siedmiu innych, tożsamych pod względem przedmiotowym sprawach ze skarg spółki Sąd również ustanowił tłumacza przysięgłego i w każdej z nich określił wysokość zaliczki na 1000 zł. Zdaniem strony, w takich okolicznościach zaliczka na pokrycie wydatków związanych z kosztami tłumacza przysięgłego powinna zostać określona na kwotę 400 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko strony wnoszącej zażalenie jest niezasadne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 237 § 1 i § 3 p.p.s.a. strona, która wniosła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest wpłacić zaliczkę na ich pokrycie, przy czym sąd oznaczy wysokość zaliczki i termin jej wpłacenia, a jeżeli przewidywane wydatki okażą się większe od wpłaconej zaliczki, sąd nakaże jej uzupełnienie. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że wpłacenie zaliczki ma na celu pokrycie wydatków, a obowiązek oznaczenia jej wysokości spoczywa na sądzie. W niniejszej sprawie określana zaliczka musi wystarczyć na pokrycie wydatków związanych kosztami tłumacza przysięgłego, któremu Sąd pierwszej instancji zlecił przetłumaczenie na język niemiecki skargi, odpowiedzi na skargę, zawiadomienie określonego w art. 299 § 3 p.p.s.a. oraz zaskarżonego obecnie postanowienia WSA. Szacując wysokość wydatków związanych ze zleconymi tłumaczowi przysięgłemu obowiązkami trzeba mieć na uwadze treść przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 15, poz. 131 ze zm.), w którym określone zostały stawki wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego, wykonane m.in. na żądanie sądu. Z § 2 ust. 1 pkt 2 lit a) wspomnianego rozporządzenia wynika,. że stawki wynagrodzenia tłumacza przysięgłego za sporządzenie poświadczonego tłumaczenia wynoszą 30,07 zł za stronę tłumaczenia z języka polskiego m.in. na język niemiecki (w § 8 rozporządzenia określono, jaką ilość tekstu uważa się za stronę przy obliczaniu wynagrodzenia tłumacza przysięgłego). Stawka ta podlega podwyższeniu o 25%, jeżeli tłumaczony tekst zawiera frazeologię i terminologię specjalistyczną (§ 3 pkt 1 analizowanego rozporządzenia). Ponadto, z § 6a rozporządzenia wynika, że stawki wynagrodzenia tłumacza przysięgłego, będącego podatnikiem podatku od towarów i usług, zobowiązanego do zapłacenia podatku od towarów i usług, podwyższa się o kwotę tego podatku obliczoną przy zastosowaniu obowiązującej w dniu orzekania o wynagrodzeniu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Mając na uwadze przywołane uregulowania dotyczące wyliczania wynagrodzenia tłumacza przysięgłego, jak również okoliczność, że ustanowiony w niniejszej sprawie tłumacz ma do przetłumaczenia teksty o łącznej objętości co najmniej 17 stron (bez odniesienia tej ilości do metody wyliczania liczby stron przyjętej w § 8 wspomnianego rozporządzenia) oraz że tłumacza ustanowiono dla trzech uczestników postępowania - nie sposób przyjąć, że oznaczenie wysokości zaliczki przez Sąd pierwszej instancji na 1000 zł narusza art. 237 § 1 i 3 p.p.s.a. w tym znaczeniu, że kwota ta jest nieadekwatna do spodziewanej wysokości wydatków. Podkreślić również należy, że w sytuacji, gdy wpłacona zaliczka przewyższy wysokość poniesionych faktycznie wydatków, to niewykorzystana pozostałość zaliczki będzie podlegać zwrotowi na rzecz strony, która ją wpłaciła (por. art. 225 p.p.s.a.). O naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji przy oznaczaniu wysokości zaliczki nie świadczy również okoliczność, że w siedmiu innych sprawach dla tych samych uczestników postępowania także został ustanowiony tłumacz przysięgły, a skargi te - według skarżącej - zostały wniesione w sprawach tożsamych pod względem przedmiotowym. Każda ze spraw ma bowiem indywidualny charakter i w każdej może pojawić się konieczność pokrycia wydatków, do których zalicza się m.in. należności tłumaczy ustanowionych w danej sprawie (zob. art. 213 pkt 1 p.p.s.a.). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. PG