II SA/Wa 329/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. w L. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz L. z siedzibą w L. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...]Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [...] października 2012 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy L. w dniu [...] sierpnia 2012 r. wydał decyzję nr [...] zezwalającą [...] Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w L. (dalej również jako: "Stowarzyszenie") na prowadzenie Publicznego Gimnazjum w S. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr[...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a., [...]Kurator Oświaty stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy L. nr [...] zezwalającej [...] Stowarzyszeniu [...] na prowadzenie Publicznego Gimnazjum w S. W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz aktów wykonawczych do ustawy, określających zasady zakładania szkół i placówek publicznych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Wójt Gminy L., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazał, że Wójt Gminy L. jako organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, nie może być równocześnie stroną tego postępowania, bowiem nie działa jako nosiciel interesu prawnego gminy w rozumieniu art. 28 k.p.a., lecz jako podmiot władzy publicznej wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje. Z tego względu Wójtowi Gminy L. nie można przypisać przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i łączących się z tym faktem uprawnień. Na skutek skargi Wójta Gminy L. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 335/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 28 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko Ministra Edukacji Narodowej co do wystąpienia przesłanki umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wobec braku posiadania przez Wójta Gminy L. przymiotu strony w postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd podkreślił, iż organ administracji powołany z mocy prawa do podejmowania władczych rozstrzygnięć, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, nie może jednocześnie korzystać z uprawnień strony w przedmiotowym postępowaniu. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Ministra Edukacji Narodowej, za pośrednictwem organu I instancji, z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [....] października 2012 r., powołując przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku Stowarzyszenie podniosło, iż ww. decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie skierowana została do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, tj. Wójta Gminy L. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1 k.p.a., Minister Edukacji Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [...] października 2012 r., wskazując w uzasadnieniu, iż - w jego ocenie - kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w pkt 1 - 7 powołanego przepisu. Decyzja ta została podpisana przez - działającego z upoważnienia Ministra Edukacji Narodowej - Podsekretarza Stanu P.K. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Ministra Edukacji Narodowej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując stanowisko, iż decyzja [...] Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [...] października 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, tj. Wójta Gminy L., który w toku postępowania traktowany był przez organ nadzoru jako strona. Minister Edukacji Narodowej nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazał, iż nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Decyzja Wójta Gminy L. nr [...] zezwalająca na założenie szkoły publicznej została wydana niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 46, poz. 438 ze zm.), gdyż nie zostały spełnione warunki do udzielenia zezwolenia, w związku z tym [...] Kurator Oświaty miał podstawy do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Wójta. Zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej jest udzielane, jeżeli warunki lokalowe oraz wyposażenie szkoły lub placówki publicznej w pomoce dydaktyczne i sprzęt zapewniają realizację statutowych zadań szkoły lub placówki publicznej, w tym bezpieczne i higieniczne warunki nauki, wychowania i opieki. Poza sporem jest, że warunki te nie zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Nie można zatem stwierdzić, że decyzja Kuratora jest dotknięta wadą kwalifikowaną, stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności. Odnośnie argumentacji prezentowanej przez Stowarzyszenie, że [...] Kurator Oświaty skierował decyzję do osoby niebędącej stroną w sprawie, a w toczącym się postępowaniu traktował Wójta Gminy L. jako stronę, tj. zawiadomił go o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. oraz umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., Minister wskazał, iż bezsprzecznie Wójt Gminy L. nie jest stroną postępowania, nie spełnia bowiem wymogów z art. 28 k.p.a. Z uwagi na to, jako podmiot występujący w postępowaniu w charakterze organu administracyjnego nie powinien być mylnie informowany przez organ I instancji o uprawnieniach przysługujących stronie. Błędne poinformowanie Wójta Gminy L. przez [...] Kuratora Oświaty o uprawnieniach przysługujących w postępowaniu stronie, nie stanowi jednak o uzyskaniu przez Wójta Gminy przymiotu strony postępowania, bowiem niezależnie od nieprawidłowego postępowania organu I instancji, o tym kto może być stroną postępowania stanowią przepisy prawa materialnego oraz art. 28 k.p.a. [...] Kurator Oświaty, wszczynając postępowanie nadzorcze, działał jako organ wyższego stopnia. Musiał zawiadomić Wójta o toczącym się postępowaniu chociażby z tego powodu, aby ten współdziałał i wydał akta prowadzonego przez siebie postępowania. Rozstrzygnięcie [...] Kuratora Oświaty dotyczyło decyzji Wójta, a zatem musiał on otrzymać tę decyzję. Nie oznacza to w żadnym razie uznania Wójta za stronę postępowania. Decyzje administracyjne są doręczane nie tylko stronom postępowania, ale także podmiotom "zainteresowanym" oraz organom administracji. Istota nieważności decyzji skierowanej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie wiąże się z nieprawidłowym ukształtowaniem stosunku prawnego. Decyzja może określać prawa i obowiązki tylko podmiotu mającego kwalifikacje strony. Jeśli została ona skierowana do podmiotu niebędącego stroną, to tym samym ukształtowała sytuację prawną osoby, której w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć. Decyzja [...] Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach Wójta Gminy L. Decyzja ta została przesłana Wójtowi, jako organowi administracji publicznej, który wydał unieważnioną decyzję w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. W świetle powyższego - w ocenie Ministra - brak jest podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji nr [...], wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Powyższa decyzja została podpisana przez - działającego z upoważnienia Ministra Edukacji Narodowej - Podsekretarza Stanu P.K. W skardze na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Stowarzyszenie [...] zarzuciło naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że działanie [...] Kuratora Oświaty, w szczególności błędne informowanie Wójta Gminy L. o uprawnieniach przysługujących stronie w toczącym się postępowaniu oraz doręczenie decyzji, nie stanowiło przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z tego powodu, że została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w postępowaniu. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi Stowarzyszenie wskazało w szczególności, iż w przedmiotowej sprawie - jako stronę postępowania - oznaczono podmiot, który nie był i nie może działać w takim charakterze, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego ani obowiązku. Z tego względu, wydana przez [...] Kuratora Oświaty decyzja obarczona została wadą kwalifikowaną tym bardziej, że nie budziło wątpliwości, iż Wójt Gminy L. nie może być podmiotem praw i obowiązków z uwagi na brak spełnienia materialnych przesłanek ustawowych. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 335/13. Błędne jest zatem stanowisko Ministra Edukacji Narodowej, zgodnie z którym fakt doręczenia Wójtowi Gminy L. decyzji nr [...], w sytuacji gdy nie posiada on przymiotu strony postępowania, nie spełnia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Związek [...] z siedzibą w W., powołując art. 33 § 2 w związku z art. 25 § 4 p.p.s.a., wniósł o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. Sąd postanowił dopuścić [...] do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga [...] Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] grudnia 2013 r. zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli podniesione w skardze. Sąd stwierdził bowiem, że Minister Edukacji Narodowej, rozpoznając - w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a. - wniosek skarżącego Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 k.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminować jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC, str. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r., str. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia. Aktualnie przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zmieniony z dniem 11 kwietnia 2011 r. przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W poprzednim natomiast stanie prawnym wyłączeniu podlegał pracownik biorący udział "w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji". W wyniku wspomnianej nowelizacji usunięto zwrot "w niższej instancji", podkreślając w ten sposób sam "udział" pracownika organu "w wydaniu zaskarżonej decyzji". Celem takiej regulacji jest bezspornie uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby, wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. W. Chróścielewski w powołanej wyżej glosie do uchwały o sygn. akt II GPS 2/06). W świetle poglądów doktryny, reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak m.in. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, s. 221; tak również: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183). Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, publ. ONSAiWSA 2007/3/61 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1507/08, publ. LEX nr 529978). Stanowisko powyższe potwierdza także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, publ. LEX nr 579940, w której NSA stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Jak wskazano w uzasadnieniu tej uchwały, przepisy prawa przyznają organom administracji publicznej kompetencje do samokontroli własnych decyzji, a to oznacza, że nie można wyłącznie w oparciu o formalistycznie pojmowaną bezstronność pozbawić ministra kompetencji do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. przez zastosowanie w drodze rozszerzającej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Istotą tej uchwały jest zatem to, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził niejako wyjątek od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. zasady wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy jest działający z upoważnienia Ministra Edukacji Narodowej - Podsekretarz Stanu P.K. Odnosząc tę okoliczność do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., należy wyraźnie podkreślić, że pracownik organu upoważniony do działania w imieniu organu, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję organu, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Zatem, wydanie zaskarżonej decyzji z upoważnienia Ministra Edukacji Narodowej przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślenia bowiem wymaga, że minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dyrektora generalnego urzędu (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 392 ze zm.). Kompetencje przyznane organom administracji publicznej nie przechodzą na aparat pomocniczy, który jedynie powołany jest do realizacji tych kompetencji w imieniu i na rachunek organu. Tylko zatem minister jako piastun funkcji organu nie podlega wyłączeniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie dotyczy to natomiast podsekretarza stanu upoważnionego do działania w imieniu ministra, gdyż nie może być on uznany za osobę piastującą funkcję, która przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. - nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 504/11, LEX nr 1244716). Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że zarówno podsekretarz stanu, jak i inny pracownik Ministerstwa Edukacji Narodowej swe kompetencje do wykonywania zadań (w tym wydawania decyzji) czerpią z upoważnienia Ministra Edukacji Narodowej. Wydanie zatem w trybie art. 127 § 3 k.p.a. decyzji przez P.K. - Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej, który uprzednio wydał w tej sprawie decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. stanowi naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Z kolei w myśl 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. W sytuacji, gdy - jak w sprawie niniejszej - zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, ustosunkowanie się przez Sąd do merytorycznej argumentacji skargi - na obecnym etapie postępowania - należy uznać za przedwczesne. Sprawa będzie bowiem ponownie rozpoznawana co do istoty bez udziału pracownika podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie Minister Edukacji Narodowej uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.