VII SA/Wa 1411/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Głównego Inspektora Sanitarnego w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie uznania, że produkt nie jest środkiem spożywczym specjalnego przeznaczenia medycznego I. uznaje czynność Głównego Inspektora Sanitarnego wyrażoną w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] za bezskuteczną, II. stwierdza, że zaskarżona czynność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt VII SA/Wa UZASADNIENIE Główny Inspektor Sanitarny odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez Firmę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], podtrzymał stanowisko swoje zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. w stanowiące odpowiedź na pismo z dnia [...] marca 2013 r. Firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dotyczące kwalifikacji produktu pn.: [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w dniu [...] marca 2013 r. Firma [...] Sp. z o.o. złożyła powiadomienie o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pn. "[...] ", zawierającego w składzie m.in.: cytrynian sodu, kwas cytrynowy, wodorowęglan sodu, węglan sodu, sacharozę, sacharynian sodu. Wg informacji zamieszczonych w przesłanym projekcie oznakowania, ma on być stosowany w celu szybkiego łagodzenia i usuwania dokuczliwych objawów towarzyszących zapaleniu pęcherza moczowego u kobiet. Powiadomienia o pierwszym wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składane zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, z późn. zm.) rozpatrywane są na podstawie deklarowanego składu jakościowo-ilościowego oraz przekazanego projektu oznakowania, zarówno pod kątem ich bezpieczeństwa, jak też kwalifikacji oraz spełnienia przepisów prawa żywnościowego dotyczących znakowania żywności. Określają to przepisy art. 30 ust. 1 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stanowiące, że po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie: 1) Jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, w szczególności, czy jako: a) Środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności przeznaczonej do powszechnego spożycia oaz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym, zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2, b) Suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne lub inne substancje wskazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz rozporządzeniu 1925/2006; 2) Nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi, w szczególności produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego, kosmetyku w rozumieniu przepisów o kosmetykach lub wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny może zobowiązać podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, do udokumentowania, że środek spożywczy spełnia wymagania, o których mowa w art. 30 ust. 1, w szczególności do przedłożenia opinii jednostki naukowej. W przypadku przedmiotowego produktu nie przeprowadzano postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ww. ustawy, tj. mającego na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego. Nie zobowiązano też firmy [...] Sp. z o.o. do przedłożenia opinii jednostki naukowej w sprawie przedmiotowego produktu. W przypadku przedmiotowego produktu organ uznał, że nie było wątpliwości co do tego, czy jest on środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez [...] Sp. z o.o. kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania ustalone dla tego rodzaju środków spożywczych. Nadto organ wskazał, że niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 31 ust. 3 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wiążąca w prowadzonym postępowaniu jest dla Głównego Inspektora Sanitarnego wyłącznie opinia Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Definicja dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego zawarta w § 33 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (Dz. U. z 2010 r., Nr 180, poz. 1214) stanowi, że dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego stanowią kategorię środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które zostały odpowiednio przetworzone lub przygotowane i są przeznaczone do dietetycznego odżywiania pacjentów pod nadzorem lekarza. Dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego przeznaczone są do wyłącznego lub częściowego żywienia pacjentów z ograniczoną, upośledzoną lub zaburzoną zdolnością przyjmowania, trawienia, wchłaniania, metabolizowania lub wydalania zwykłych środków spożywczych lub niektórych składników odżywczych w nich zawartych, lub metabolitów. Dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego są stosowane również w odżywianiu dietetycznym pacjentów z innymi ustalonymi medycznie wymaganiami żywieniowymi wynikającymi z ich stanu zdrowia, jeżeli odżywianie dietetyczne nie może być stosowane tylko przez modyfikację normalnej diety, podawanie innych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub przez połączenie obu tych metod. Dodatkowo, zgodnie z § 35 ust. 1 podstawowy skład dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, w tym wymagania zdrowotne oraz wymagania w zakresie składu i poziomu witamin i składników mineralnych, określa załącznik nr 19 do rozporządzenia. Biorąc pod uwagę skład i przeznaczenie przedmiotowego produktu oraz ww. definicję dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego zawarta w obowiązujących przepisach prawa żywnościowego, Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, iż przedmiotowy produkt nie spełnia warunków kwalifikacji jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego. Wskazał, że dołączone do ww. pisma publikacje naukowe opisują badania, w których zaobserwowano możliwość pozytywnego wpływu wybranych składników (np. witaminy C, witaminy A, cytrynianów, D-mannozy, probiotyków) na układ moczowy. W przypadku badań u ludzi, składniki te stanowiły jednak jedynie uzupełnienie normalnej diety badanych osób. W jednej z przesłanych publikacji ("Natural Approaches to Prevention and Treatment of Infections of the Lower Urinary Tract", Alternative Medicine Review, 2008, vol. 13, number 3), wskazuje się na możliwość profilaktyki stanów zapalnych układu moczowego poprzez spożycie świeżych soków owocowych oraz fermentowanych produktów mlecznych zawierających bakterie pro biotyczne. W kontekście powyższego, populacja, dla której przeznaczony jest produkt pn. [...], jest grupą osób, u której odżywianie dietetyczne może być stosowane tylko przez modyfikację normalnej diety (włączając także stosowanie suplementów), podawanie innych środków specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub połączenie obu tych metod, co znaczy, że osoby te nie wymagają stosowania dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego. W związku z powyższym, organ uznał, że przedmiotowy produkt "[...] " nie może być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego, stosownie do art. 6 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, z późn. zm.), który stanowi, że środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu wdrażających dyrektyw Unii Europejskiej i wymagań rozporządzeń Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na tę czynność z dnia [...] marca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1) naruszeniu art. 30 oraz art. 31 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez zaniechanie zastosowania ww przepisów ustawy i błędne uznanie przez GIS, wyłącznie w oparciu o "własne przekonanie urzędu", że produkt pn.: [...] w postaci proszku w saszetkach, produkowany przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa dla środków spożywczych (w szczególności dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego); naruszenie wskazanych wyżej przepisów polegało zatem na zaniechaniu przeprowadzenia przez GIS postępowania uregulowanego w art. 30 oraz 31 ww ustawy, który to tryb postępowania winien być obligatoryjnie zachowany, jeśliby GIS zamierzał zakwestionować prawidłowość kwalifikacji produktu określonej w dokonanym zgłoszeniu o wprowadzeniu produktu po raz pierwszy do obrotu; 2) naruszeniu zasady praworządności, uregulowanej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "kpa") poprzez oparcie stanowiska GIS zajętego w sprawie na aktach nieobowiązujących oraz na treściach publicystycznych, niestanowiących źródeł prawa (rzekome wypowiedzi "urzędników Komisji Europejskiej" oraz rzekome stanowisko "państw członkowskich Unii Europejskiej"); 3) naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, wymienionej w art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy i arbitralny (oparcie się jedynie na własnym przekonaniu urzędników prowadzących sprawę z pominięciem sporządzenia jakichkolwiek opracowań eksperckich przy jednoczesnym zignorowaniu takich opracowań dostarczonych przez Skarżącą); 4) naruszeniu art. 7 w zw. z art. 77 §1, art. 78 §1 i art. 80 kpa poprzez brak zebrania oraz rozpatrzenia przez GIS w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego niezbędnego dla oceny prawidłowości zaklasyfikowania rozpatrywanego produktu [...]; naruszenie przez GIS powołanych przepisów kpa polegało w szczególności na nierozpatrzeniu opinii eksperckich, złożonych w toku postępowania przez Zgłaszającą, wykazujących, że rozpatrywany produkt p.n. [...] spełnia kryteria pozwalające na zaliczenie go do kategorii dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego - opinie te zostały w istocie zignorowane przez GIS; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz. UEL 2002.31.1 z późn. zm., zwane dalej "rozporządzeniem nr 178/2002"), art. 3 ust. 3 pkt 43, art. 6 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a także naruszeniu § 33 i § 34 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010 roku w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (Dz.U. z 2010r., Nr 180, poz. 1214, zwane dalej "rozporządzeniem wykonawczym") poprzez uznanie, iż produkt pn.: [...] w postaci proszku w saszetkach, produkowany przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa dla środków spożywczych (w szczególności dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego) i nie może być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, Spółka wnosiła o uznanie za bezskuteczną czynności Głównego Inspektora Sanitarnego, polegającej na uznaniu, iż produkt pn.: [...] w postaci proszku w saszetkach, produkowany przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa dla środków spożywczych i nie może być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - jak zostało to przekazane Skarżącej pismem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2014 roku, doręczonym Stronie Skarżącej w dniu [...] marca 2014 roku, co skutkowało zaniechaniem wprowadzenia danych wyrobu do prowadzonego przez GIS rejestru produktów objętych powiadomieniem o pierwszym wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 146 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto wskazać trzeba, iż wyżej opisanej kontroli sąd dokonuje w określonej kolejności, najpierw bada czy istnieją wady dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji lub czynności, następnie czy organy naruszyły przepisy postępowania w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c p.p.s.a. Dopiero w ostatniej kolejności; gdy wynik dotychczasowej kontroli jest negatywny, sąd bada czy nie naruszono przepisów prawa materialnego w taki sposób, że miało to wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd zakończył swą kontrolę na drugim z wyżej opisanych etapów. Zasadnie bowiem Skarżąca Spółka zarzuca, iż organy nienależycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, czym naruszono przepis art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Właśnie ta część uzasadnienia decyzji ma przekonać strony, że dokonana przez organ ocena dowodów jest logiczna, spójna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego a w konsekwencji prawidłowa bo prowadząca do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym m.in. wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu ustalenia faktyczne, które legły u podstaw kwestionowanej czynności, a które dotyczyły stwierdzenia, że produkt "[...] " nie może być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego, stosownie do art. 6 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, z późn. zm.), budzą poważne wątpliwości i prowadzą do wniosku, że zostały one dokonane z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy podnieść, że postępowanie dotyczyło wprowadzenia żywności po raz pierwszy do obrotu unormowanego w rozdziale 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2006 r. Nr 171 poz. 1225). Przepisy tego rozdziału zawierają szczegółowe określenie trybu postępowania poszczególnych organów administracji w związku z wprowadzeniem po raz pierwszy do obrotu: 1) środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3, 2) suplementów diety, 3) środków spożywczych wzbogacanych witaminami lub składnikami mineralnymi. Z regulacji art. 29 ust. 1 ustawy wynika obowiązek powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu określonych produktów. Główny Inspektor Sanitarny może w konsekwencji przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy wymienione w powiadomieniu suplementy diety oraz środki spożywcze wzbogacane substancjami dodawanymi do żywności spełniają warunki określone w stosownych przepisach oraz czy produkty, jako środki spożywcze, nie posiadają właściwości produktu leczniczego określonego przepisami prawa farmaceutycznego. Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma określenie sytuacji, w których Główny Inspektor Sanitarny winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Po pierwsze organ uznał, że postepowanie to nie jest co do zasady obligatoryjne oraz, że okoliczności sprawy są tak oczywiste, że nie jest celowe prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Z drugą z tych tez Sąd rozpoznający sprawę się nie zgadza. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego po otrzymaniu powiadomienia o produkcie wprowadzanym po raz pierwszy do obrotu określone jest rzeczywiście jako uprawnienie a nie obowiązek organu. Mając jednak na względzie daleko idące skutki tego rodzaju rozstrzygnięcia, włącznie z brakiem możliwości wprowadzenia produktu do obrotu, należy przyjąć, iż postępowanie takie może nie zostać przeprowadzone jedynie w sytuacji, gdy Główny Inspektor Sanitarny nie będzie miał jakichkolwiek wątpliwości co do przedmiotu i treści zgłoszenia, a w szczególności co do kwalifikacji produktu zaproponowanej przez podmiot zgłaszający. W każdym innym przypadku, zwłaszcza w sytuacji jakichkolwiek zastrzeżeń organu, które mogą doprowadzić do czasowego wstrzymania, zakazu wprowadzania lub nakazaniu wycofania z obrotu, bądź też zastrzeżeń co do kwalifikacji produktu zaproponowanej przez podmiot zgłaszający, uznać należy, że organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Już tylko z tego powodu należało uznać, że uchybieniem organu było nie przeprowadzenie postepowania wyjaśniającego uregulowanego w art. 30 ww. ustawy. Niezależnie od tego należy wskazać, że okoliczności sprawy nie są tak oczywiste jak wskazuje organ. Przede wszystkim Skarżąca Spółka przedstawiła dowody potwierdzające zajmowane w sprawie stanowisko. Niektóre z nich organ ocenił stwierdzając, że nie są wystarczające do zmiany dotychczasowego stanowiska organu. Natomiast nie odniósł się do opinii dr. n. med. T. S., który wprost kwalifikował produkt jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego. Okoliczności te bezspornie świadczą o tym, że stanowisko organu, iż przedmiotowy produkt "[...] " nie może być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego, nie jest faktem niebudzącym najmniejszych wątpliwości. Tezie stawianej przez organ o oczywistości sprawy świadczy również fakt, że organ potrzebował roku na zajęcie w tej sprawie stanowiska. W związku z tym, w realiach niniejszej sprawy, niezbędnym było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego określonego w art. 30 ustawy w celu ustalenia czy produkt pod nazwą "[...]" jest środkiem spożywczym specjalnego przeznaczenia medycznego. Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy przedwczesne byłoby ocenianie w niniejszym wyroku prawidłowości stosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego, gdyż stan faktyczny niniejszej sprawy nie został w sposób prawidłowy ustalony. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien przede wszystkim przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, uwzględniając wskazane wyżej reguły jego prowadzenia. Ujawnione naruszenie przepisów prawa procesowego powoduje uznanie za bezskuteczną czynność Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2014 r. z mocy art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w pkt 2-gim wyroku.