II FSK 1776/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. z siedzibą na C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1118/14 w sprawie ze skargi W. z siedzibą na C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 14 lutego 2014 r., nr (...) w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. z siedzibą na C. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1118/14, w którym oddalono skargę W. z siedzibą na Cyprze (dalej: skarżąca) na postanowienie Ministra Finansów z 14 lutego 2014 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. W motywach orzeczenia sąd wskazał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe. Skarżąca jako rezydent Republiki Cypru i spółka kapitałowa, posiada osobowość prawną. Skarżąca będzie akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej (dalej "SKA"). SKA powstanie w trybie przekształcenia spółki komandytowej, do której przystąpi po przekształceniu. Podkreśliła, iż w przyszłości dokona odpłatnego zbycia części swoich akcji na rzecz SKA, w celu ich umorzenia, w trybie tzw. dobrowolnego umorzenia akcji przewidzianego w art. 359 § 1 w zw. z art. 126 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2000 r., Nr 94 poz. 1037 ze zm.; dalej: KSH). Skarżąca otrzyma wynagrodzenie za zbyte akcje. Biorąc pod uwagę przedstawiony przez siebie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) Skarżąca zadała też następujące pytanie: Czy przychód uzyskany z odpłatnego zbycia akcji SKA na rzecz SKA w celu ich umorzenia będzie traktowany jako zysk z tytułu przeniesienia własności majątku, przewidziany w art. 13 ust. 4 Umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a rządem Republiki Cypru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie w dniu 4 czerwca 1992 r. (Dz. U. 1993 r., Nr 117, poz. 523 ze zm., dalej: umowa polsko-cypryjska), w związku z czym nie będzie on podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce? Organ interpretacyjny pismem z 20 grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.), wezwał Skarżącą do usunięcia szeregu braków wniosku (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia) przez, między innymi, wskazanie, jaka część akcji (w odniesieniu zarówno do całości akcji posiadanych przez Skarżącą, jak i do wszystkich akcji SKA/wszystkich akcjonariuszy) będzie podlegała umorzeniu, czy Skarżąca pozostanie wspólnikiem SKA (komplementariuszem lub akcjonariuszem), jaka będzie struktura kapitału podstawowego oraz udziału w zysku Spółki po umorzeniu przedmiotowych akcji, czy w roku podatkowym, w którym nastąpi przeniesienie własności akcji nastąpi efektywna zmiana udziałowców SKA posiadających większość udziału w zysku tej spółki (jeżeli tak, to jaki będzie udział Wnioskodawcy w zysku SKA przed umorzeniem, a jaki będzie po opisanym we wniosku umorzeniu udział Wnioskodawcy w zysku SKA, a jaki pozostałych wspólników w spółce). Skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. wskazując na brak możliwości określenia, jaka część akcji będzie podlegała umorzeniu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając z upoważnienia Ministra Finansów postanowieniem z 10 stycznia 2014 r. pozostawił wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że pomimo udzielenia odpowiedzi na wezwanie w terminie, Skarżąca nie uzupełniła wniosku o informacje, o udzielenie których była wzywana w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. określenie, czy w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 13 ust. 4, czy też art. 13 ust. 2 umowy polsko-cypryjskiej, w tym nie wskazano, jaka część akcji będzie podlegała umorzeniu. W tej sytuacji organ uznał, że wniosek pomimo jego uzupełnienia nadal zawierał braki formalne, które uniemożliwiły ocenę prawną stanowiska Skarżącej na gruncie przepisów prawa podatkowego, co uzasadniało pozostawienie go bez rozpatrzenia. Rozpatrzywszy zażalenie skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z 14 lutego 2014 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. Organ podatkowy, powołując się na treść art. 14b § 1-3 O.p., wskazał, że granice interpretacji przepisów prawa podatkowego zakreśla stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zaprezentowany przez wnioskodawcę, na którym ciąży obowiązek m.in. wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Określone we wniosku zdarzenie przyszłe (stan faktyczny) stanowi bowiem jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego. Wskazał, iż nie może analizować przepisów obcej jurysdykcji podatkowej, których nie przytoczył wnioskodawca w opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ odwoławczy potwierdził zasadność uzyskania od Skarżącej takiego opisu zdarzenia przyszłego, który pozwoliłby na jednoznaczną ocenę stanowiska w oparciu o wykładnię literalną, systemową i funkcjonalną art. 13 umowy polsko-cypryjskiej. Nie posiadając takiej informacji nie był bowiem w stanie ocenić poprawności stanowiska Skarżącej, gdyż stanowisko to może być uznane zarówno za prawidłowe, jak i nieprawidłowe w zależności od tego, czy zbycie akcji SKA będzie mogło być zrównane pod względem ekonomicznym ze zbyciem "zakładu" w rozumieniu ww. umowy. Dyrektor Izby Skarbowej skonstatował, iż Skarżąca nie przedstawiła, pomimo stosownego wezwania, kluczowych dla rozstrzygnięcia informacji pozwalających na jednoznaczną ocenę jej stanowiska zawartego we wniosku. W skardze na ww. postanowienie Skarżąca wniosła zarówno o stwierdzenie jego nieważności i uchylenie oraz uznanie stanowiska przedstawionego we wniosku za prawidłowe i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 14b § 3 O.p. przez niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo iż wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku wymagane przez te przepisy zostały przez Skarżącą spełnione, - art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 5 tej ustawy, przez utrzymanie w mocy postanowienia z 10 stycznia 2014 r. pomimo braku przesłanek, - art. 14b § 6 O.p. w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez wydanie postanowienia z 10 stycznia 2014 r., w sytuacji gdy ww. rozporządzenie przewiduje upoważnienie jedynie do wydawania w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych interpretacji indywidualnych, - art. 120 O.p. w zw. z art. 14d tej ustawy przez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia z 10 stycznia 2014 r., jako dotkniętego wadą nieważności i w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej aprobującej stanowisko Skarżącej, - art. 121 O.p. w zw. z art. 14h tej ustawy, przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w związku z arbitralnym działaniem. W piśmie stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wynikający z art. 14b § 3 o.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego wyklucza możliwość stwierdzenia we wniosku, że być może pewne elementy stanu faktycznego wskazanego we wniosku wystąpią lub też nie wystąpią. W takiej sytuacji organ interpretacyjny jest uprawniony i zobowiązany wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania stanu faktycznego opisanego we wniosku, a jeżeli wątpliwość ta nie zostanie usunięta – pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów z pytaniem, czy przychód uzyskany z odpłatnego zbycia akcji SKA na rzecz SKA w celu ich umorzenia, będzie traktowany jako zysk z tytułu przeniesienia własności majątku, przewidziany w przepisie art. 13 ust. 4 Umowy z Cyprem, w związku z czym nie będzie on podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce? W ocenie Sądu, organ interpretacyjny miał prawo domagać się doprecyzowania wniosku, a Skarżąca powinna udzielić w tym względzie odpowiedzi, bowiem od tej odpowiedzi zależało uznanie stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe lub nieprawidłowe. Wynika to z użytego w art. 14b § 3 O.p. określenia "wyczerpująco", które należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Z całą pewnością interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego nie może być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości lub który wymaga uzupełnienia. Interpretacja nie może polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego oraz nad wątpliwościami co do rzeczywistego stanu faktycznego, jak również nie może zawierać wariantowych ujęć problemu, a do tego – zdaniem sądu – sprowadzałaby się ocena opisanego we wniosku Skarżącej stanu faktycznego. Sąd uznał, że skoro nie doszło do sprecyzowania opisanego we wniosku stanu faktycznego, bowiem Skarżąca przyznała, że nie wie, jakie elementy stanu faktycznego wystąpią, to uniemożliwiało to wydanie interpretacji indywidualnej. Słusznie zatem organ interpretacyjny pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o jej wydanie. Nie sposób zatem podzielić zarzutów skargi, jakoby Minister Finansów naruszył przepisy art. 14b § 3 O.p. oraz art. 165a w związku z art. 14 h i art. 14b § 5 tej ustawy. Również za bezpodstawny sąd uznał zarzut naruszenia art. 14b § 6 O.p. w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy rozporządzenie przewiduje upoważnienie jedynie do wydawania w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych interpretacji indywidualnych, a nie postanowień o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia lub rozpatrywania zażaleń na to postanowienie, które powinny być wydane przez Ministra Finansów. Sąd podkreślił, że użyte w § 2 rozporządzenia sformułowanie "upoważnia się (...) do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych" należy odczytywać w kontekście ulokowania normy upoważniającej do wydania aktu wykonawczego, w więc w kontekście całokształtu przepisów rozdziału 1a działu II O.p. Przepisy te regulują nie tylko wydawanie aktów wykładni prawa w postaci interpretacji indywidualnych, ale także związanych z tym aktów formalnych w postaci postanowień np. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, czy o odmowie wszczęcia postępowania. W pojęciu "upoważnienia" do wydawania interpretacji indywidualnych mieści się niewątpliwie kompetencja organów interpretacyjnych do wydawania takich właśnie aktów formalnych. Sąd nie dostrzegł też w działaniu organu naruszenia zasady zaufania, o której mowa w art.121 § 1 O.p. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 14b § 2 O.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że wniosek o wydanie interpretacji może być złożony jedynie w odniesieniu do zdarzeń przyszłych, co do których zostanie wykazane "określone prawdopodobieństwo ich wystąpienia", podczas gdy art. 14b § 2 o.p. nie nakazuje wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia; 2) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 o.p. przez uznanie przez sąd za prawidłowe niewydanie interpretacji, pomimo że wniosek spełniał wszelkie wymogi formalne i materialne wynikające z tych przepisów; 3) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.169 § 1 o.p. przez przyjęcie, że w sprawie istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia; 4) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 o.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie Dyrektora jest zgodne z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy w analogicznych sprawach zapadały odmienne rozstrzygnięcia. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca, będąca rezydentem Republiki Cypru, zadała pytanie, czy przychód uzyskany z odpłatnego zbycia przez nią akcji SKA na rzecz SKA w celu ich umorzenia będzie traktowany jako zysk z tytułu przeniesienia własności majątku, przewidziany w art. 13 ust. 4 umowy polsko-cypryjskiej i nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce. Organ podatkowy uznał, że do wydania interpretacji zawierającej odpowiedź na tak postawione pytanie niezbędne jest wyjaśnienie przez skarżącą między innymi tego, jaka część akcji będzie podlegała umorzeniu. Okoliczność ta determinuje bowiem uznanie, czy w sprawie znajdzie zastosowanie art. 13 ust. 4, czy też art. 13 ust. 2 umowy polsko-cypryjskiej. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku spółka stwierdziła, że nie jest w stanie określić, jaka część akcji będzie umorzona. W konsekwencji organ, z uwagi na nieudzielenie przez spółkę informacji niezbędnych do jednoznacznej oceny jej stanowiska, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Istota sporu między skarżącą a organem podatkowym sprowadza się do tego, czy organ zasadnie wydał w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej postanowienie o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia. Autor skargi kasacyjnej w zarzutach w niej sformułowanych twierdzi, że wniosek złożony przez skarżącą był formalnie i merytorycznie poprawny. Naczelny Sąd Administracyjny tego stanowiska nie podziela. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2356/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, organ interpretacyjny wyjaśnił, dlaczego żąda od skarżącej przedstawienia opisanych wyżej informacji i jaki wpływ mają one na wykładnię przepisów umowy polsko-cypryjskiej. Organ wskazał, że przy stanie faktycznym zakreślonym we wniosku w sposób, który uczyniła to skarżąca, jej stanowisko może być uznane zarówno za prawidłowe, jak i nieprawidłowe w zależności od tego, czy zbycie akcji SKA będzie mogło być zrównane pod względem ekonomicznym ze zbyciem "zakładu" w rozumieniu ww. umowy. Tymczasem organy podatkowe nie są zobowiązane do przedstawienia wariantowej interpretacji w zależności od tego, czy istotne dla sprawy okoliczności będą miały miejsce, czy też nie. Właśnie dlatego na podstawie art. 14b § 3 o.p. wnioskodawca zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego i jego oceny prawnej, aby organ interpretacyjny mógł uznać jego stanowisko za prawidłowe bądź nieprawidłowe. Nie jest natomiast możliwe, by w postępowaniu interpretacyjnym organ prowadził rozważania co do możliwych wariantów ewentualnego zdarzenia przyszłego i analizował, jaka byłaby sytuacja prawna podatnika, gdyby stan faktyczny zarysował się w ten czy w inny sposób. W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże tylko przy wystarczającej "precyzyjności" tego stanu obowiązkiem uprawnionego organu jest udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca czytelne. Nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów. Stąd też stawiając pytania we wniosku o interpretację indywidualną wnioskodawca nie może przedstawiać wielu różnych wariantów danego zdarzenia, lecz powinien ograniczyć się do opisania konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Należy wskazać, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (vide art. 14k § 1 i 3, art. 14m oraz art. 14n O.p.). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest więc aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. W orzecznictwie akcentuje się, że warunkowe, wielowariantowe i abstrakcyjne przedstawienie sytuacji, która być może będzie miała miejsce, wyklucza możliwość wydania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. W tym przypadku interpretacja, pozbawiona cech indywidualnych, byłaby wyłącznie opinią Ministra Finansów w przedmiocie wykładni wskazanych we wniosku przepisów i nie pełniłaby funkcji gwarancyjnej (wyrok NSA z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt II FSK 330/12, LEX nr 1558262). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organu interpretacyjnego, który na podstawie art. 14g § 1 o.p. uznał, że wydanie interpretacji na podstawie wniosku spółki było niemożliwe i należało go pozostawić bez rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie pełnomocnika sformułowane w pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej, jakoby organ wzywał spółkę do wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń przyszłych, których wniosek dotyczył. Z tego powodu zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. W konsekwencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.