VII SA/Wa 1198/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w całości wszczęte w dniu [...] kwietnia 2010 r. na wniosek J. K. w sprawie wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. O. [...] na terenie działki nr geod. [...] niezgodnie z przeznaczeniem – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("MWINB") podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] ("PINB") decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w całości wszczęte w dniu [...] kwietnia 2010 r. na wniosek J. K. w sprawie wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego w S. przy ul. O. [...] niezgodnie z przeznaczeniem, natomiast MWINB decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. PINB przeprowadził w dniu 15 listopada 2013 r. czynności kontrolne w sprawie przedmiotowego budynku garażowego i ustalił, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Urzędu Rejonowego z dnia 21 października 1996 r. przewidywał budowę budynku garażowego jednostanowiskowego na samochód dostawczy. Budynek ten, zgodnie z oświadczeniem I. i P. Ł. wykorzystywany jest do garażowania własnych samochodów. W dniu kontroli w garażu tym znajdował się samochód dostawczy. Stwierdzono, że w budynku zrealizowane jest jedno stanowisko postojowe. 3. W uzasadnieniu decyzji, po rozpatrzeniu odwołania J. K., MWINB stwierdził, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu 10 czerwca 2010 r. PINB ustalił, że nieruchomość w S. przy ul. O. [...] jest własnością I. i P. Ł.; składa się z działek nr geod. [...] i [...], które powstały w wyniku podziału działki nr geod. [...]. Na terenie działki nr [...] przy granicy z działkami nr [...],[...] oraz [...], zlokalizowany jest parterowy budynek garażowy, konstrukcji murowanej, pokryty blachodachówką ze spadkiem dachu skierowanym w kierunku własnej działki, o wymiarach zewnętrznych 11,03 m, 6,05 m. Odnośnie tego budynku PINB prowadził w latach 1999-2000 postępowanie administracyjne, ponieważ inwestor w trakcie realizacji inwestycji wprowadził zmiany istotne w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] października 1996 r. W wyniku postępowania usankcjonowano zmiany wprowadzone w trakcie realizacji inwestycji, w tym kanał naprawczy. Organ powiatowy decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przez I. i P. Ł. przy budowie budynku garażu na samochód dostawczy. Stwierdzono, że obiekt zrealizowany został zgodnie z zatwierdzonym projektem. PINB przeprowadził w dniu 15 listopada 2013 r. czynności kontrolne w przedmiotowym budynku garażowym, i ustalił, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1996 r. przewidywał budowę budynku garażowego jednostanowiskowego na samochód dostawczy. Budynek ten, zgodnie z oświadczeniem I. i P. Ł. wykorzystywany jest do garażowania własnych samochodów. W dniu kontroli w garażu tym znajdował się samochód dostawczy. Stwierdzono, że w budynku zrealizowane jest jedno stanowisko postojowe. MWINB stwierdził, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), jest związany wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11. Mając na uwadze ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji w trakcie czynności kontrolnych oraz zapadły w tej sprawie wyrok z dnia 1 lipca 2011 r., MWINB stwierdził, że przedmiotowy garaż został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową, obowiązującymi przepisami, jak i prowadzonymi postępowaniami naprawczymi, dlatego PINB zasadnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił, że projekt garażu zakładał budowę budynku garażowego jednostanowiskowego na samochód dostawczy – który również może być zakwalifikowany jako samochód ciężarowy, ale nie wyklucza funkcji dostawczej w samochodzie osobowym. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej MWINB wskazał, że w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie, w wyniku którego MWINB decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] stycznia 2011 r. umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w dniu [...] listopada 2010 r. w sprawie wykorzystywania przez P. Ł. przedmiotowego budynku garażowego niezgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na powyższe, organ powiatowy wydając ponownie decyzję w sprawie, która została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną naruszyłby jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, gdyż decyzja organu administracji publicznej rozstrzygająca ponownie wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a nie stanowiącą o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie kpa, jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa – res iudicata. MWINB wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do zajmowania się sprawami uciążliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Ewentualna uciążliwość wykorzystywania obiektów stanowiących przedmiot postępowania służy tym organom do ustalenia kręgu podmiotów występujących w postępowaniu na prawach strony – co, jak stwierdził organ, w niniejszej sprawie zostało uwzględnione zgodnie z zapadłym w niniejszej sprawie wyrokiem MWINB stwierdził, że wprawdzie omawiane postępowanie zostało wszczęte na wniosek J. K., tak żądanie wyrażone w piśmie z dnia 19 kwietnia 2010 r. uzupełnione pismem z dnia 4 maja 2010 r. nie zostało sprecyzowane w sposób umożliwiający odniesienie się do niego w sentencji decyzji, dlatego postępowanie należało umorzyć. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K.; zarzucając naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego - ustawy z dni 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które miało wpływ na wynika sprawy, tj.: a) art. 71 ust. 1 pkt 2, przez jego błędną interpretację i uznanie, że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, b) art. 5 poprzez jego nieuwzględnienie dokonując oceny możliwości zaistnienia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego; 2) przepisów postępowania – kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6 i 7 kpa poprzez ich niezastosowanie i nie rozpoznanie istoty sprawy, b) art. 105 § 1 kpa poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji umorzenie postępowania w okolicznościach, gdy brak było przesłanek do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania – - domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, oraz zasądzenia kosztów. Skarga została uzupełniona pismem z dnia 13 czerwca 2014 r., z którego wynika, że skarga dotyczy decyzji nr [...], oraz pismem z dnia 4 lipca 2014 r. 2. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne w całości wszczęte w dniu [...] kwietnia 2010 r. na wniosek J. K. w sprawie wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. O. [...] na terenie działki nr geod. [...] niezgodnie z przeznaczeniem. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego – uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że z akt postępowania wynika, że organ, odwołując się do zdefiniowanego w ustawie Prawo budowlane pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ocenił, że takie usytuowanie garażu pozostaje bez wpływu na sąsiednie nieruchomości w tym działkę skarżącego, która nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Wszczęte zatem na wniosek J. K. postępowanie należy umorzyć z powodu braku u wnioskodawcy przymiotu strony. Zdaniem Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym stanowisko takie było co najmniej przedwczesne, oraz wskazał, że wyjaśnienia wymaga jakiego rodzaju garażu budowa została zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę, czy był to garaż na samochód osobowy (jedno, czy wielostanowiskowy), czy garaż na samochód ciężarowy – autobus. Dopiero ustalenia poczynione w tym zakresie, zdaniem Sądu, pozwolą na ocenę, czy budynek garażu jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, oraz, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie naprawcze. Wskazał również, że w niniejszym postępowaniu przymiot strony skarżącego należy ustalić w oparciu o art. 28 kpa. 3.2. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, zarówno organ administracji publicznej, jak również Sąd w sprawie niniejszej jest związany. 3.3. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowy garaż został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową, obowiązującymi przepisami, i wyjaśnił, że projekt garażu zakładał budowę budynku garażowego, jednostanowiskowego na samochód dostawczy, który również może być zakwalifikowany jako samochód ciężarowy. Organ wskazał również, iż było już prowadzone, z urzędu, postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego i postępowanie to zostało umorzone, a decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji. Zdaniem Sądu, sprawa została należycie wyjaśniona zarówno przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] jak i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stosownie do wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 712/11. 3.4. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, organ ma obowiązek umorzyć postępowanie, jeśli stwierdzi jego bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego, który sprawia, że nie można rozstrzygnąć sprawy co do istoty. Organ zatem umarza postępowanie, jeśli na podstawie przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego stwierdzi, iż nie ma sprawy administracyjnej, która mogłaby być przedmiotem postępowania. Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej, dlatego rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały właściwie zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.