II SA/Po 698/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Opatówek z dnia (...) r. nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z (...) lutego 2014 r., nr (...), Wójt Gminy O. (dalej zwany Wójtem albo organem I instancji) działając na podstawie art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 647 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a." odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie paneli fotowoltaicznych w systemie konstrukcji wolnostojącej na terenie położonym w S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr (...) i (...) (obręb S.). W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji wystąpił w dniu (...) lipca 2013 r. "A" Sp. z o.o. Opierając się na wynikach przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji stwierdził, że planowana zabudowa nie spełnia wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych wynikających z sąsiedztwa istniejącej zabudowy. W obszarze analizowanym występują tereny upraw rolnych, tereny zabudowy usługowej i tereny zabudowy zagrodowej. Wnioskowana zabudowa systemami fotowoltamicznymi polegająca na budowie paneli fotowoltanicznych klasyfikowana jest zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako zabudowa przemysłowa (Dz.U. 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie z 2010 r.". Zatem należy przyjąć, że w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tego typu obiekty tworzą zabudowę produkcyjną i dla tego rodzaju zabudowy należy dokonać ustalenia czy spełnia ona zasadę "dobrego sąsiedztwa". Na działkach sąsiednich brak jest jednak zabudowy produkcyjnej, przemysłowej, w tym wytwarzającej energię, co powoduje, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższe decyzji wniosła "A" Sp. z o.o., zarzucając organowi I instancji, brak przeprowadzenia dogłębnej analizy złożonego wniosku. Zdaniem skarżącej, lokalizacja paneli fotowoltanicznych w systemie konstrukcji wolnostojącej oraz kablowej linii średniego napięcia nie tworzy zabudowy produkcyjnej. W wytworzeniu energii elektrycznej dzięki promieniom słonecznym nie uczestniczy człowiek a jedynie urządzenie. Co istotne, planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, które zgodnie z § 3 rozporządzenia z 2010 r., nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko gdyż nie jest wymienione w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Planowane przedsięwzięcie obejmować będzie roboty budowlane montażowe związane z wykonaniem instalacji fotowoltanicznej o mocy 200kW. Przedsięwzięcie to nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 pkt 52 lit. a rozporządzenia z 2010 r., ponieważ powierzchnia zabudowy instalacji fotowoltanicznej wyniesie 1360 m2 + plac utwardzony pod transformator do 50 m2, a rozporządzenie stanowi o powierzchni zabudowy powyżej 5000 m2. Decyzją z (...) kwietnia 2014 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) lutego 2014 r. W ocenie Kolegium planowana inwestycja pozostaje w wyraźnej sprzeczności z zastaną funkcją terenu w postaci pól uprawnych, zabudowy zagrodowej i usługowej. Do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne pozostaje łączne spełnienie wyszczególnionych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanek. Brak spełnienia chociażby jednej z nich uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwołąwczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną w odwołaniu, wskazując, że lokalizacja paneli fotowoltanicznych w systemie konstrukcji wolnostojącej oraz budowie przyłączeniowej kablowej linii średniego napięcia nie tworzy zabudowy produkcyjnej. Skarżąca wskazała ponadto, ze uzyskała pozytywną decyzję o warunkach zabudowy na taką samą inwestycję w takich samych warunkach w sąsiedniej gminie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy O. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie paneli fotowoltaicznych w systemie konstrukcji wolnostojącej na terenie położonym w S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr (...) i (...) (obręb S.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wskazuje analiza akt sprawy dla terenu, na którym miało zostać zrealizowane przedmiotowe przedsięwzięcie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co powoduje, że jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Samo postępowanie, w przedmiocie ustalania warunków zabudowy, jest postępowaniem wnioskowym, przy czym wniosek powyższy powinien spełniać warunki, o jakich mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika wprost z treści art. 64 ust. 1 powołanej powyżej uchwały. Do elementów, jakie powinien zawierać wniosek ustawodawca zaliczył, w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów, jak i określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wynikający z art. 52 ust. 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko jest ściśle związany z przyjętą systematyką procesu inwestycyjnego. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.), przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Ocenę powyższą dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy, może zaistnieć sytuacja, gdzie przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy konieczne będzie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazuje, że Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W powyższym świetle obowiązkiem organów rozpoznających wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy było dokonanie oceny, czy planowane przedsięwzięcie zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, Nr 213, poz. 1397, ze zm.). Stosownie do treści § 3 pkt 52 rozporządzenia z 2010 r. jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltanicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 – 5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione powyżej, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Jak wskazuje analiza akt sprawy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy administracji publicznej nie pozwał na ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie, o jakim mowa w § 3 pkt 52 rozporządzenia z 2010 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie podano jakichkolwiek parametrów planowanej inwestycji, ograniczając się wyłącznie do określenia powierzchni działek, na których ma być ona zrealizowana. Co prawda na etapie odwołania inwestor sprecyzował, że powierzchnia zabudowy instalacji fotowoltaicznej wyniesie 1360 m2 + plac utwardzony pod transformator do 50 m2, to jednak do wniosku nie załączono mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Załączona przez inwestora mapa poglądowa w skali 1:25000 jest nie tylko sprzeczna z przepisami ustawy, ale przede wszystkim uniemożliwia dokonanie oceny konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ramach przeprowadzonej w postępowaniu analizy zagospodarowania i funkcji terenu terenów przylegających do terenu inwestycji uzyskano mapę w skali 1:1000, na której wyrysowano planowaną inwestycję. Sąd podkreśla jednak, że nie wiadomo, czy mapa powyższa, wraz z określeniem planowanej inwestycji, została przedstawiona przez inwestora, czy też została dołączona do akt sprawy przez osobę sporządzającą analizę. Tym samym zgromadzony materiał dowodowy nie mógł stanowić podstawy do określenia, czy planowane przedsięwzięcie może stanowić przedsięwzięcie oddziałujące na środowisko, dla którego zaistnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślenia przy tym wymaga, że okoliczność powyższa ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż uznanie, że wnioskodawca powinien legitymować się powyższą decyzją uniemożliwiało organowi podjęcie dalszych działań w toku postępowania. Przechodząc do głównego zarzutu skargi, jakim jest błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie spełnia warunku kontynuacji istniejącej na terenie analizowanym funkcji, a więc narusza zasadę dobrego sąsiedztwa wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśnić należy, że stanowisko organów administracji publicznej było przedwczesne. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku istnienia co najmniej jednej działki sąsiadującej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Określona w powyższym przepisie kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażona orzecznictwie sądów administracyjnych, że inwestycji polegającej na instalacji naziemnego systemu fotowoltanicznego z kablami przyłączeniowymi, nie można zaliczyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie muszą spełniać warunku dobrego sąsiedztwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 298/14, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 08 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 411/11, Baza NSA). Zauważyć bowiem należy, że brak zdefiniowania pojęcia infrastruktury technicznej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Prawo energetyczne. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej jest zdefiniowane w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.), zgodnie z którym do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Obiekty wymienione w art. 143 ust. 2 powołanej powyżej ustawy są przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 13 utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Z całą pewnością instalacja fotowoltaiczna nie stanowi uzbrojenia terenu. Jej podstawowym zadaniem jest wytwarzanie energii elektrycznej i nie pełni ona funkcji służebnej względem innych urządzeń czy obiektów. Dodatkowo mieć należy na względzie, że przywołany już powyżej § 3 pkt 52 rozporządzenia z listopada 2010 r., zalicza wprost systemy fotowoltaniczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on bowiem do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltanicznymi, lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa "systemami fotowoltaicznymi" stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Skoro przywołane rozporządzenie wprost wskazuje, że jest to rodzaj zabudowy przemysłowej, to przyjąć należy, że realizacja instalacji fotowoltaniczna powinna spełniać warunek dobrego sąsiedztwa określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i niewchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Kontynuacja funkcji nie oznacza zatem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 03 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1371/10, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 634/13, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 247/13, Baza NSA) W zakresie bowiem kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie "kontynuacji" należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 58/07, Baza NSA). W powyższym świetle przyjęte przez organy administracji publicznej stanowisko, iż planowana inwestycja nie spełnia wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych wynikających z sąsiedztwa istniejącej zabudowy, uznać należało za przedwczesne. W ramach prowadzonego postępowania zabrakło bowiem oceny, czy planowana inwestycja nie koliduje z istniejącą zabudową i daje się z nią pogodzić, a więc, że wprowadzenie powyższej funkcji będzie niesprzeczne z funkcją zastaną. Jest to o tyle istotne, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy pismem "B" z dnia (...) września 2013 r., w okolicy znajduje się kilkanaście innych jednostek wytwórczych. Sąd podkreśla jednak, że dokonanie powyższej oceny jest możliwe dopiero w sytuacji, gdy organ będzie dysponował prawidłową i wyczerpującą informacją o planowanym przedsięwzięciu, w tym powierzchni zabudowy, a więc gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy będzie spełniał warunki, o jakich mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jak wyżej wskazano, na etapie rozstrzygania sprawy nie miało jednak miejsca. Podsumowując dotychczasowe rozważania, wskazać należy, że wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stanowiło działanie przedwczesne, nie oparte na wszechstronnej ocenie planowanego przedsięwzięcia, a zwłaszcza poprzedzone brakiem oceny, czy inwestycja polegająca na budowie paneli fotowoltanicznych w systemie konstrukcji wolnostojącej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sam wniosek inwestora nie spełniał przy tym warunków określonych w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uniemożliwiało organowi dokonanie poprawnej analizy urbanistycznej, a w konsekwencji ocenę, czy planowana inwestycja istotnie nie spełnia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy w zakresie kontynuacji funkcji. Oznacza to, że zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Wójt Gminy O. dopuścili się naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a, a więc dopuścili się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do uzupełniania materiału dowodowego poprzez wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku, dokonania oceny, czy przed wydaniem decyzji warunkach zabudowy konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, do dokonania oceny, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady dobrego sąsiedztwa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy.