II SA/Bd 1345/14

Dnia 4 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia[...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz P. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 04.06.2014 r. P. K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej PPIS) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii protokołów kontroli sanitarnej przeprowadzonej przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w T. w 2011 roku w Restauracji [...], ul. [...]. Określił sposób i formę udostępnienia jako przesłanie wersji elektronicznej wnioskowanych dokumentów na skrzynkę poczty elektronicznej. Decyzją nr [...] z dnia [...] PPIS odmówił podania informacji dotyczącej wnioskowanych treści uzasadniając odmowę tym, że wniosek faktycznie dotyczy informacji w zakresie prywatnej działalności strony kontrolowanej niebędącej informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782, akt dalej przytaczany jako u.d.i.p.). Ponadto podkreślono, że wnioskodawca nie posiada uprawnień do uczestniczenia jako strona postępowania administracyjnego, wobec czego nie ma prawa do odpisów protokołów również w oparciu o art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, akt dalej przytaczany jako k.p.a.). Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia 01.07.2014 r. wniósł odwołanie bezpośrednio do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej PWIS), który to organ przekazał odwołanie do PPIS z poleceniem ustosunkowania się do ww. pisma. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji niewłaściwe – przedwczesne – zastosowanie art. 5 ust. 5 u.d.i.p. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Postawione zarzuty uzasadnił publicznym charakterem wnioskowanych informacji z racji na wytworzenie ich przez organ administracyjny. Wskazał też, że dane, których ujawnienie naruszałoby prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy mogłyby być przez organ zanonimizowane. Niewłaściwe zastosowanie przepisu z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. przez PPIS argumentował jego niedostateczną wykładnią, polegającą na ograniczeniu się tylko do pierwszej części artykułu bez analizy jego kompletnego brzmienia (wyłączenie ograniczenia z art. 5 ust. 2, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego prawa. W odpowiedzi na odwołanie PPIS odmówił uchylenia lub zmiany decyzji. Uznał zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu za bezzasadny, gdyż zdaniem organu zakłada uzyskiwanie przez organ administracji zgody na udostępnienie żądanej dokumentacji. Podniósł też, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają takich zapisów. Ponadto organ podkreślił, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. o nienaruszaniu przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Powołał tutaj przepis art. 73 k.p.a., potwierdzając swoją argumentację przytoczeniem wyroku NSA (sygn. akt I OSK 947/09). Organ określił twierdzenie skarżącego o ewentualnej anonimizacji danych we wnioskowanych protokołach jako bezzasadne w świetle wcześniejszych argumentów. Ponadto określił je jako bezcelowe w sytuacji, gdy odwołujący się w swoim wniosku o udostępnienie protokołów sprecyzował dane podmiotu, którego te protokoły dotyczą. Decyzją nr [...] z dnia [...] PWIS uchylił decyzję, od której skarżący wniósł odwołanie i umorzył w całości postępowanie. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że podstawą prawną decyzji odmownej PPIS był powołany przez niego art. 16 ust. 1 u.d.i.p., który to przepis nie mógł mieć zastosowania, skoro organ I instancji nie zakwalifikował wnioskowanej informacji jako informacji publicznej. Z tego powodu, w ocenie PWIS, wydanie decyzji PPIS nastąpiło z naruszeniem prawa, co spowodowało konieczność wyeliminowania jej z obiegu prawnego. Organ odwoławczy podzielił jednak opinię PPIS o braku uprawnień strony skarżącego, a co za tym idzie braku prawa do odpisów dokumentów w oparciu o art. 73 k.p.a. Podkreślono istotę instytucji strony wedle przepisu art. 28 k.p.a. i związanego z nią zagadnienia interesu prawnego oraz stwierdzono, że w sprawie udostępnienia informacji w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie będą miały przepisy k.p.a. PWIS przywołał też przepisy prawa europejskiego wymagające od właściwych organów podjęcie w stosunku do swoich pracowników środków niezbędnych do zapewnienia poufności informacji uzyskanych przy okazji wykonywania ich obowiązków w zakresie kontroli urzędowych. Przywołał też tezy orzecznictwa potwierdzające, że informacje wytworzone przez władze publiczne dotyczące indywidualnych spraw podmiotów prywatnych nie są informacjami publicznymi. Od powyższej decyzji II instancji pismem z dnia 22.10.2014 wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu: I. naruszenie prawa procesowego: 1) naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 §3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 §1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż żądana przez skarżącego informacja nie jest informacja publiczną, a to z kolei czyni bezprzedmiotowym postępowanie dotyczące odmowy udzielenia wnioskowanej informacji; poprzez umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy istnieją podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, 3) naruszenie art. 8 i art. 107 §1 oraz §3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zwarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, przytoczenie przepisów prawa i orzeczeń sądowych bez jakiegokolwiek wskazania przez organ na jakich dowodach i przepisach prawa oparł swoje rozstrzygnięcie, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które byłoby ze sobą spójne i logicznie powiązane, a także odnosiłoby się do stanu sprawy, 4) naruszenie art. 7, ar. 8, art. 9, art. 11, art. 107 §1 i §2 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w całości; niewyjaśnieni wszystkich okoliczności sprawy, II. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 61 ust. 1 i 3 Ustawy Zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. , nr 78, poz. 483 ze zm., akt dalej przytaczany jako Konstytucja), poprzez błędną wykładnie prowadzącą do ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, 2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, 3) art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji, poprzez wyłączenie prawa do informacji w sposób naruszający jego istotę 4) art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez naruszenie prawa do informacji, które przysługuje każdemu, 5) art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze i tiret drugie, art. 6 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów, w związku z nieuznaniem przez organ protokołów kontroli sanitarnej za informację publiczną, 6) art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263, akt dalej przytaczany jako u.p.i.s.), poprzez uznanie, że PPIS nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w postaci protokołów kontroli, którą przeprowadził. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący przywołał dotychczasowy stan faktyczny, treść przepisów Konstytucji i ich pomocniczą, w ocenie skarżącego, rolę przy wykładni przepisów u.d.i.p. oraz istotę pojęcia informacji publicznej w rozumieniu przywołanego orzecznictwa. Przytoczył fragment art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. stanowiący o cesze informacji publicznej treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, a także dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. Przytoczył przepisy dotyczące istoty dokumentu urzędowego, organów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz posiłkując się treścią przepisów u.p.i.s. zakwalifikował PPIS do katalogu organów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Protokół z kontroli przeprowadzonej przez ww. organ jest w ocenie skarżącego informacją publiczną z racji na podmiot, który go wytworzył. Dalej skarżący podniósł, że przepis art. 29a u.p.i.s. (stanowiący o zastrzeżeniu informacji pozyskanych w trakcie kontroli) nie wyłącza z katalogu informacji publicznej dokumentacji pokontrolnej. Przekonywał, że protokoły z kontroli restauracji przeprowadzonej przez PPIS mają walor informacji publicznej, a informacja w tych protokołach zawarta podlega ograniczeniu tylko w zakresie objętym tajemnicą prawnie chronioną, np. tajemnicą przedsiębiorcy. Jak podkreślono, skarżący nie żądał udostępnienia dokumentów wytworzonych przez przedsiębiorcę, lecz przez organ administracji. Skarżący poruszył też kwestie proceduralne dotyczące decyzji wydanej przez organ drugiej instancji. Wskazał, że podstawą zaskarżonej decyzji był art. 138 §1 pkt 2 in fine k.p.a. – umorzenie postępowania przed organem I instancji przez organ odwoławczy w przypadku uchylenia przez niego decyzji, od której nastąpiło odwołanie. Powołał przepis art. 140 k.p.a., zgodnie z którym w omawianej sytuacji zastosowanie ma art. 105 §1 k.p.a (umorzenie z racji na bezprzedmiotowość). Skarżący zarzucił PWIS, że ten umorzył postępowanie przed PPIS nie zbadawszy, czy postępowanie to jest bezprzedmiotowe. Skarżący zarzucił też zdawkowość i niekompletność uzasadnienia w części dotyczącej wskazania podstaw dowodowych i prawnych rozstrzygnięcia oraz niespójność zawartego w nim stanu faktycznego i prawnego. Przyznał, że nie był stroną w postępowaniu administracyjnym, lecz z tego właśnie powodu o wnioskowaną informację występował na gruncie przepisów u.d.i.p., a nie, jak stwierdził PWIS, przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 3 Z kolei z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawodawca przewidując prawo do uzyskania informacji publicznych wskazał jednocześnie w art. 61 ust. 4 Konstytucji, że tryb ich udzielania określają ustawy. Jedną z tych ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 ust. 1 ustawy, który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie przepisów Konstytucji i właściwych ustaw wykonują zadania administracji publicznej, korzystając ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 1 u.p.i.s. jest organem publicznym wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej. Nie powinno być więc wątpliwości co do jego obowiązku udzielania informacji publicznej zgodnie z przytoczonymi przepisami u.d.i.p. W niniejszej sprawie P. K. domagał się od organu udostępnienia informacji publicznej w postaci protokołów z kontroli restauracji [...] przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Zgodnie z art. 6 ust 1, pkt 4 lit. a) tiret drugie in principio informacją publiczną podlegająca udostępnieniu przez organ jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli przeprowadzonej przez organ publiczny. O tym, czy dany protokół z kontroli ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu decyduje zawarta w nim informacja. Musi mieć ona charakter informacji, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 ustawy, a więc dotyczyć sprawy publicznej. Pojęcie sprawy publicznej można w prawnym sensie utożsamiać z wszystkimi działaniami (zaniechaniami) podmiotów realizujących zadania zaliczone do szeroko rozumianego interesu publicznego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2009 r., sygn. akt. I OSK 209/09, LEX nr 573260). Nie budzi wątpliwości, że działalność kontrolna PPIS jest działalnością publiczną, a wytwarzane przez niego informacje dotyczącą sprawy publicznej. W związku z powyższym wnioskowane protokoły są w istocie dokumentacją, o której mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie. Odnośnie argumentu organów I i II instancji o niepublicznym charakterze kontrolowanego podmiotu i związanej z tym przeszkodzie do ujawniania informacji go dotyczących, Sąd wyjaśnia, że skarżący nie zwracał się do zakładu żywienia zbiorowego o wnioskowany protokół z kontroli sanitarnej, ale do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego jako organu sprawującego nad rzeczonym zakładem kontrolę. W tym momencie zaznaczyć należy, że Sąd nie podziela opinii WSA w Warszawie przywołanego przez PWIS na poparcie swoich twierdzeń (sygn. akt. VII SA/Wa 566/06). Warszawski WSA uznał, że strona skarżąca zwracała się o analogiczne informacje do podmiotu prywatnego (dom opieki), a nie publicznego (warszawski PPIS). Zarówno w tamtej, jak i w niniejszej sprawie prośba o udostępnienie dokumentacji dot. kontroli skierowana była do organu, który bezspornie jest podmiotem publicznym i wypełniając swoje zadania (m.in. przeprowadzenie kontroli) wytwarza informację publiczną. Jak podniesiono w orzecznictwie, informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących (vide wyrok WSA w Warszawie z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 223/10, LEX nr 756205). Protokół wytworzony przez organ w związku z kontrolą przezeń wykonywaną bezsprzecznie go dotyczy. Oczywistym jest, że dokumentacja taka dotyczy automatycznie podmiotu kontrolowanego, ale nie może to być argumentem przemawiającym za odmową jej udostępnienia. Istotą działalności Inspektora Sanitarnego jest kontrola podmiotów w zakresie wymagań higieniczno-zdrowotnych. Kontrola dotyczy również prywatnych przedsiębiorstw; odmawianie szeroko rozumianego wglądu do protokołów z tak przeprowadzonych działań kontrolnych wiązałoby się z absurdalną sytuacją, kiedy organ administracji publicznej wykonując zadania wynikające z racji jego istnienia wytwarzałby tylko informacje niepubliczne bez umocowania takiej ich cechy w obowiązujących przepisach prawa. Nie istnieją bowiem regulacje ogólnie zastrzegające tajność wyników kontroli przeprowadzonych przez Inspektorów Sanitarnych. Wręcz przeciwnie, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) wyraźnie określa informacje wytworzone w toku kontroli jako informacje publiczne. Co się tyczy argumentu o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, i odmowie udostępnienia informacji na podstawie art. 73 k.p.a. rację przyznać należy skarżącemu. Nie żądał on udostępnienia akt administracyjnych, ale protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ. PPIS przytaczając w swojej decyzji odmownej przepisy k.p.a. uczynił to nieadekwatnie do sprawy. Skarżący w swoim żądaniu oparł się bowiem o przepisy u.d.i.p. nie postulując nigdy nadania sobie przymiotu strony w związku z wymogami zawartymi w k.p.a. Ponadto, jak stwierdził WSA w Krakowie, akta administracyjne jako zbiór dokumentów zgromadzonych i wytworzonych przez organy administracji publicznej, bez względu na ich rodzaj i charakter zawierają informację o jego działalności i stanowią informację publiczną. W aktach takich mogą znajdować się również dokumenty niewytworzone przez organ administracji publicznej i niezwiązane z rozstrzyganiem spraw, stąd obowiązkiem organu jest każdocześnie ustalenie, czy określony dokument może zostać udostępniony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądanie udostępnienia informacji publicznej należy odróżnić przy tym zasadniczo od żądania udostępnienia akt administracyjnych na zasadach przewidzianych w art.73-74 k.p.a. (wyrok WSA w Krakowie z 28 marca 2011 r., sygn. akt II SAB/Kr 13/11, LEX nr 994243). Powołane przez organ odwoławczy orzeczenie NSA dot. dostępu do akt administracyjnych (sygn. akt I OSK 545/09) jest w kontekście niniejszej sprawy całkowicie inkoherentne. Istotą tamtego rozstrzygnięcia było bowiem rozróżnienie trybów, w jakich to strona postępowania administracyjnego może domagać się wglądu do akt sprawy jej dotyczącej (nie może tego robić na gruncie u.d.i.p. ponieważ stosowne uprawnienia przyznaje jej k.p.a.). W niniejszej sprawie z kolei skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, więc alternatywa podstaw do żądania udostępnienia wnioskowanych informacji w sposób oczywisty nie zachodziła – żądanie takie skarżący mógł opierać tylko na przepisach u.d.i.p. Poruszyć należy też kwestię ograniczeń treści udostępnianej informacji publicznej. Ograniczenia takie zakłada art. 5 u.d.i.p., który w ustępie pierwszym stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych stanowi. Przepis ten daje więc organowi pewną dowolność w ocenie, jaka część udostępnianej informacji nie zasługuje na ujawnienie. Ograniczenie zakresu nie ma jednak charakteru binarnego – nie jest tak, że organ, znalazłszy dane wymagające ochrony odmawia udostępnienia informacji w pełnym zakresie. Jeżeli według organu ujawnienie informacji publicznej stanowiłoby zagrożenie dla chronionych ustawowo danych, powinien informacje te w koniecznym stopniu zanonimizować. Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał, że zarówno Państwowy Powiatowy inspektor Sanitarny jak i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny bezpodstawnie odmówili prawa skarżącego do pozyskania protokołów z kontroli sanitarnej przeprowadzonej przez organ I instancji. Komentarza wymaga też podniesiona przez skarżącego kwestia proceduralna, mimo że nie jest ona istotna w kontekście niniejszego rozstrzygnięcia sądowego. Skarżący zarzucił organowi niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej decyzji o uchyleniu aktu, od którego skarżący wniósł odwołanie, oraz umorzeniu w całości postępowania przed organem I instancji. Zgodzić się trzeba z wywodem skarżącego, że umorzenie postępowania przez organ odwoławczy w przypadku uchylenia decyzji organu I instancji następuje na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., co w połączeniu z odesłaniem zawartym w art. 140 tejże ustawy wymaga od organu wykazania przesłanki bezprzedmiotowości postępowania na podstawie art. 105 §1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się wyraźnie, że bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza to brak przedmiotu postępowania (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 451/09, Lex nr 532454). Obligatoryjność umorzenia postępowania zachodzi także w przypadku, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, tj. na przykład celem postępowania było jedynie uzyskanie informacji bądź też inne niemające na celu rozstrzygnięcia sprawy stanowisko organu (wyrok NSA z 25 stycznia 1990 r., sygn. akt II SA 1240/89, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z przywołanym w decyzji organu II instancji orzeczeniem w sytuacji, w której żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek należy załatwić w formie pisma informującego wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (wyrok WSA w Gdańsku z 9 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Gd 12/12, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom skarżącego organ podał podstawę, na jakiej oparł twierdzenie o bezprzedmiotowości postępowania. Pod względem formalnym jego decyzja była więc właściwa. Kwestię jej niewłaściwości pod względem merytorycznym Sąd wyjaśnił wcześniej wskazując na brak przesłanek do nieuznania wnioskowanej informacji za informację publiczną (co ma kapitalne znaczenie w kontekście art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 140 w zw. z art. 105 §1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o dyspozycję art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchyla w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Na podstawie art. 200 i art. 205 §2 p.p.s.a. Sąd zobowiązuje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. do zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.