VII SA/Wa 2023/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. Sp z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku została zakwalifikowana zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późn. zm.) do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Powołał przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), zgodnie z którym w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Wyjaśnił, że w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają zatem surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Dalej stwierdził, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu. Podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wskazana wyżej wyjątkowa sytuacja w rozumieniu przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia bowiem istnieje możliwość zapewnienia innego dojazdu (projektowaną drogą lokalną 65 KDD/G). Organ wyjaśnił, że przedmiotowa działka zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2000 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r.) w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], znajduje się na terenie oznaczonym symbolem C - U/P1 przeznaczonym podstawowo pod zabudowę usługowo-przemysłową oraz na terenie oznaczonym symbolem C - R7 czyli z przeznaczeniem podstawowym pod tereny rolne. Ponadto część działki przeznaczona jest pod drogę gminną 65 KDD/G o szerokości min. 13,0 m. Zgodnie z § 18 omawianego planu: "Ustala się zakaz bezpośrednich wjazdów z przyległych nieruchomości do drogi 1 KDGP/K (drogi krajowej nr [...] - przyp. organu) w tym również czasowych". Ponadto w oparciu o zapisy zawarte w tym planie (§ 79 przedmiotowego planu) dla ww. terenu obsługę komunikacyjną należy zapewnić za pomocą projektowanej drogi lokalnej - oznaczonej na rysunku planu symbolem 65 KDD/G. Zdaniem organu biorąc pod uwagę powyższe ewentualna decyzja pozytywna dla [...] Sp. z o.o. byłaby sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który stanowi prawo miejscowe. Organ wskazał, że w omawianej sytuacji takie usytuowanie zjazdu do przedmiotowej działki aby spełniał on zadość wymogom z § 77 ww. rozporządzenia (tj. zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych) nie jest możliwe. Podkreślił, że zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust. 1 cyt. rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji (projekt organizacji ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr [...], załącznik mapowy, dokumentacja fotograficzna), w ocenie organu wnioskowany zjazd publiczny znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] (ul. [...]), na co wskazuje drogowskaz E-2a, zlokalizowany w km 402+871 str. lewa. Drogowskaz taki umieszcza się na drogach krajowych przed skrzyżowaniami z innymi drogami krajowymi i z drogami wojewódzkimi oraz powiatowymi i gminnymi, gdy istnieje potrzeba wskazania kierunku do miejscowości. W tym miejscu należy podkreślić iż, zgodnie z ,,Wytycznymi projektowania skrzyżowań drogowych - cz. 1", (s.13), opracowanymi przez zespół autorski (prof. zw. dr hab. inż. M. T., dr inż. J. C., dr inż. S. G.) wprowadzonymi zarządzeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych do stosowania w GDDKiA, stanowiącymi załącznik do tego zarządzenia: "obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje (...) obszar skrzyżowania i dodatkowo powinien obejmować odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów opóźnienie lub przyspieszenie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczeniem (wyjazdem) - jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obrębie skrzyżowania." Ponadto – jak zauważył organ - wskazany zjazd publiczny znajdowałby się w rejonie występowania dwóch łuków: pionowego i poziomego, tj. w miejscu zaliczanym do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, nieenumeratywnie określonych w przepisie § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w których lokalizowanie zjazdów publicznych jest niedopuszczalne. Fakt występowania łuku poziomego potwierdza zlokalizowany w km 402+832 strona prawa znak ostrzegawczy A-2 "niebezpieczny zakręt w lewo". Zgodnie z pkt 2.2.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181), znaki ostrzegawcze stosuje się w celu uprzedzenia o takich miejscach na drodze, w których kierujący powinni zachować szczególną ostrożność ze względu na występujące lub mogące występować w tych miejscach niebezpieczeństwo. Dlatego też – jak wyjaśnił - budowa zjazdu publicznego w tym miejscu jest niemożliwa do zaakceptowania, gdyż prowadziłaby także do rażącego naruszenia wyżej powołanych przepisów technicznych. Organ podkreślił, że droga krajowa jest przede wszystkim drogą tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną" zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Wskazał, że "gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości położonych przy takiej drodze posiadali nieograniczoną możliwość budowy z niej zjazdów, to droga ta utraciłaby swój charakter, gdyż nie spełniałaby celów dla niej przewidzianych" (wyrok NSA z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt II SA 3894/01 (niepubl.)). Wyjaśnił, że celem działania administracji publicznej jest działanie na podstawie i w granicach prawa, ukierunkowane na realizację interesu publicznego oraz słusznego interesu obywateli. O ile jednak samo podejmowanie czynności w ramach realizacji określonego celu publicznego zawsze wiąże się z zaspokajaniem interesu publicznego, o tyle działanie w interesie publicznym nie zawsze musi zmierzać do zaspokojenia roszczeń poszczególnych jednostek. Uzasadniając stanowisko zajęte w niniejszej sprawie wskazał, że wyważając wnikliwie słuszny interes w sprawie (art. 7 k.p.a.), przyznał ostatecznie prymat równie ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym, zwłaszcza że indywidualny interes strony może być w zasadniczym stopniu zaspokojony poprzez rozwiązanie komunikacyjne zawarte w ww. obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje szczególnie duże natężenie ruchu drogowego, które wg generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 wynosiło 29 367 poj./dobę a bezsprzecznym jest, że każdy bezpośredni zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występujące na drodze. Dalej organ zauważył, że w myśl § 3 pkt 3 cyt. rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych, a zatem odcinek drogi krajowej nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, tj. drogom głównym ruchu przyspieszonego, w tym również w zakresie lokalizacji zjazdów. Mając powyższe na uwadze zdaniem organu przedmiotowa działka powinna mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną za pośrednictwem układu komunikacyjnego opracowanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym ww. Uchwałą Rady Gminy [...]. W skardze na ww. decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad [...] Sp. z o.o., dalej spółka skarżąca, zaskarżyła w całości tę decyzję. W pierwszej kolejności zarzuciła jej naruszenie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) w związku z § 18 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą z dnia 25 października 2000 r. nr [...] Rady Gminy [...] (Dz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r.), polegającą na błędnej wykładni uznającej, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą stanowić podstawę do odmowy lokalizacji zjazdu, podczas gdy treść art. 29 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, iż zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę tylko ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne lub wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Spółka wskazała, że wprowadzenie w prawie miejscowym całkowitego zakazu lokalizacji zjazdów, w tym tymczasowych z drogi szybkiego ruchu pozostaje w sprzeczności z przepisami zawartymi w aktach normatywnych wyższego rzędu, jakimi są ustawa o drogach publicznych i wydane na jej podstawie powoływane już wyżej rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). Skarżąca zarzuciła również zaskarżonej decyzji naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, w sytuacji gdy spełnione zostały warunki wynikające z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i tym samym zaistniał wyjątkowy przypadek pozwalający na odejście od zasady ograniczenia budowy zjazdów w drodze krajowej, co uzasadnia udzielenie zgody na lokalizację zjazdu. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła ponadto naruszenie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię tj. uznanie, że możliwe jest doprowadzenie dojazdu do działki nr [...] położonej w miejscowości [...] poprzez projektowaną w planie miejscowym przyjętym uchwałą z dnia [...] października 2000 r. nr [...] Rady Gminy [...] drogę lokalną o symbolu 65 KDD/G, zamiast bezpośrednio przez zjazd z drogi krajowej nr [...], podczas gdy droga ta w dacie wydawania decyzji nie istniała i nie istnieje nadal i ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w najbliższej przyszłości Burmistrz Miasta [...] nie planuje jej budowy, co jest wynikiem istnienia trudnego ukształtowania terenu, na którym przewidziano budowę tej drogi a także wysokiego kosztu jej budowy. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 29 ust. 4 w zw. z § 78 ust. 1 i z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na zaaprobowaniu dokonanej przez organ I instancji odmowy lokalizacji zjazdu ze względu na to, iż wnioskowany zjazd miałby znajdować się w obszarze oddziaływania skrzyżowania w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności z załączonej do skargi analizy z dnia 20 grudnia 2013 r. mgr inż. Z. U. możliwości i warunków lokalizacji zjazdu publicznego z istniejącej drogi krajowej nr [...]) wynika, że brak jest podstaw do wywiedzenia wniosku, że zjazd ten miałby być usytuowany w tym obszarze. W ocenie skarżącej zaskarżonym rozstrzygnięciem naruszono art. 7 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż uznaniowość przewidziana przez ustawodawcę w procesie wydawania decyzji w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu uprawnia organ do wydania decyzji w oparciu o dowolnie wybrane kryteria i bez konieczności prowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego. Podniosła, że naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie polegające na zaniechaniu ustalenia rzeczywistego stopnia zagrożenia bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stwarzałoby wykonanie zjazdu do działki nr [...] w następstwie ograniczenia postępowania dowodowego do stwierdzenia, iż w określonych miejscach na drodze krajowej nr [...] istnieją znaki drogowe E-2a i A-2 informujące o skrzyżowaniu i niebezpiecznym zakręcie w lewo. Zdaniem skarżącej wskutek tego nie dokonano wnikliwego rozpatrzenia wpływu wydania zgody na bezpieczeństwo drogowe, w tym zbadania w jakich odległościach od miejsc wskazanych w § 113 ust. 7 cyt. wyżej rozporządzenia znajdować się będzie projektowany zjazd z tej drogi jaka jest dozwolona prędkość poruszania się po tej drodze, jak i innych elementów niezbędnych do oceny stopnia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskazała na naruszenie art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do ograniczenia prawa do korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej spółki bez uzasadnienia tego koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa drogowego i co najmniej z naruszeniem zasady proporcjonalności ważenia interesu publicznego i indywidualnego interesu skarżącej spółki. Zarzuciła naruszenie art. 22 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i ograniczenie wolności działalności gospodarczej skarżącej spółki poprzez uniemożliwienie jej skomunikowania przedmiotowej działki bezpośrednio z drogą krajową nr [...] bez uzasadnienia tego koniecznością ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skarżąca stwierdziła, że naruszono art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia polegające na wyprowadzeniu nieprawidłowych wniosków, co uniemożliwia realizację zasady przekonywania i zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa. Zarzuciła również naruszenie art. 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ wydający zezwolenie na lokalizację zjazdu w sposób nie spełniający wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania opartego na przepisach prawa, naruszając w ten sposób fundamentalną zasadę demokratycznego państwa prawa. Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odpowiada przepisom prawa. Zarzuty skargi w okolicznościach niniejszej sprawy nie są uzasadnione. Bezspornym jest, że droga krajowa nr [...] - zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyspieszonego klasy GP, o znaczeniu międzynarodowym. Wyjaśnić należy, że przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg, należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacjach, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 426/13 i z dnia 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1143/06). Przeciwko usytuowaniu zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżącej przemawia fakt, iż zjazd publiczny będzie stanowił zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, z uwagi na jego lokalizację w obrębie skrzyżowania. Należy wyjaśnić, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest wyznacznikiem interesu społecznego w sprawach dotyczących wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Zasada ta sprowadza się do ochrony zdrowia i życia użytkowników drogi i powinna mieć pierwszeństwo nad indywidualnym interesem właściciela nieruchomości nawet, jeżeli oznaczałoby to ograniczenie właściciela nieruchomości w wykonywaniu prawa własności. Ustalenie, że projektowany przez właściciela nieruchomości zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym stanowi podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zjazd powinien być usytuowany w miejscach nie zagrażających bezpieczeństwu ruchu. Natomiast w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest sytuowanie zjazdów, co wynika z przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez ujętą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogę gminną 65 KD. Zlokalizowany na sąsiedniej działce wielkopowierzchniowy obiekt handlowy ma zapewnioną obsługę komunikacyjną zgodnie z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bez bezpośredniego dostępu do drogi krajowej. Sąd wskazuje, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, o czym stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale również organy administracji państwowej, w tym również zarządcę drogi krajowej nr [...]. Stwierdzić należy, że w sytuacji gdy planowany zjazd w świetle postanowień planu miejscowego nie jest dopuszczalny – zarządca nie może udzielić zezwolenia na jego realizację, nawet wówczas, gdy zjazd taki spełniałby wszelkie warunki wynikające z przepisów ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie – z wpisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, że nie przewidziano obsługi komunikacyjnej terenu objętego planem poprzez zjazd z drogi krajowej. Obsługa komunikacyjna ww. nieruchomości winna odbywać się zgodnie z ustaleniami planu miejscowego a zatem wyłącznie poprzez ujęte w tym planie drogi lokalne. W rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny i nie poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów wyrażonymi w art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. Ponadto, organ słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ podał w niniejszej sprawie dwuwariantowe rozwiązanie kwestii dojazdu do działki nr [...]. Niezasadny jest też zarzut zaniechania badania stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa skoro w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest sytuowania zjazdów. Podnieść należy, że zarzut naruszenia § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędna wykładnię, nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis ten dopuszcza lokalizację zjazdów na drodze klasy GP wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Z akt sprawy bezspornie wynika, że droga krajowa nr [...], przy której miałby być usytuowany zjazd publiczny należy do dróg klasy GP o dużym natężeniu ruchu drogowego. Ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy GP jest stosowane warunkowo, w zależności od tego, czy w przypadku jego ustanowienia zapewniona będzie płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników danej drogi. Nie ulega wątpliwości, że miejsce, w którym znajdował się planowany zjazd, zaliczone zostało do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Znajdowałby się on bowiem w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z droga wojewódzką nr [...] (ul. [...]), na co wskazuje drogowskaz E-2a, zlokalizowany w km 402+871 str. lewa. Ponadto wskazany zjazd publiczny znajdowałby się w rejonie występowania dwóch łuków: pionowego i poziomego, tj. w miejscu zaliczanym do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Fakt występowania łuku poziomego potwierdza zlokalizowany w km 402+832 strona prawa znak ostrzegawczy A-2 "niebezpieczny zakręt w lewo". Należy podkreślić, że zgodnie z pkt 2.2.2. załącznika nr 1 do rozporządzenia Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, znaki ostrzegawcze stosuje się w celu uprzedzenia o takich miejscach na drodze, w których powinni zachować szczególną ostrożność ze względu na występujące lub mogące występować w tych miejscach niebezpieczeństwo. Stąd też należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że budowa zjazdu publicznego w takim miejscu jest niemożliwa do zaakceptowania, prowadziłaby ona bowiem do rażącego naruszenia wyżej powołanych przepisów technicznych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.