III SA/Kr 1546/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r.nr [...], którą nałożono na T. B. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki Audi A4, nr rej. [...], nr identyfikacyjny [...], w łącznej kwocie 5447 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 16 lutego 2010 r. z drogi publicznej w K usunięty został na parking strzeżony w K przy Al. [...] nr [...] pojazd marki Audi A4, nr rej. [...], stanowiący własność T. B. W powiadomieniu o usunięciu pojazdu z dnia 19 grudnia 2010 r., którego brak wytknął Staroście sąd rozpoznający wniosek o przepadek pojazdu (z tego powodu wniosek został oddalony), skierowanym do skarżącego, poinformowano, że kosztami związanymi z przechowywaniem pojazdu zostanie obciążony jego właściciel. Postanowieniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny z dnia 25 czerwca 2011 r., sygn. akt [...], orzeczono przepadek na rzecz Powiatu ww. pojazdu, stosownie do przepisu art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Orzeczenie stało się prawomocne od dnia 13 października 2011 r. W dniu 31 października 2011 r. dokonano demontażu ww. pojazdu, co wynika z zaświadczenia nr [...] wydanego z upoważnienia Marszałka Województwa przez P.P.H.U. "E" Zakład Przeróbki Złomu E. S., K. G. W związku z powyższym w dniu 9 sierpnia 2013 r. wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia obowiązku zwrotu kosztów usunięcia i parkowania przedmiotowego pojazdu. Do akt sprawy dołączono m.in. fakturę za parkowanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym przy Al. [...] w K wystawioną przez Centrum [...] Sp. z o.o.: za okres od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. na kwotę 4135,65 zł. (318 dób x 10,66 zł = 3389,88 zł + 22 % VAT (745,77 zł) oraz za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 28 października 2011 r. na kwotę 3913,33 zł (301 dób x 10,57 = 3181,57 zł + 23% VAT (731,76 zł) i na tej podstawie ustalono koszty parkowania pojazdu podlegające zwrotowi, o czym orzekł Starosta decyzją z dnia [...] 2013 r nr [...]. W wyniku odwołania T. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] 2014 r. uchyliło ww. decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, kwestionując wysokość orzeczonej opłaty. SKO wskazało, że obowiązek zwrotu kosztów przechowywania pojazdu może obejmować – ze względu na wejście w życie normującego go przepisu art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym z dniem 4 września 2010 r.– wyłącznie koszty powstałe po tej dacie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] 2014 r.nr [...] Starosta orzekł o naliczeniu kosztów do zwrotu przez T. B. w wysokości 5447 zł, powołując się na przepisy uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia 28 sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i za jego parkowanie na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę. Organ I instancji zweryfikował wysokość kosztów za przechowanie przedmiotowego pojazdu z uwzględnieniem daty 4 września 2010 r., czyli daty, z jaką wprowadzono obciążenie kosztami przechowywania pojazdu osobę będącą właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Koszty powstałe w okresie od dnia 4 września 2010 r. do dnia 28 października 2011 r. w związku z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym wynoszą 5447 zł (419 dób x 13 zł) - w okresie od 4 września 2010 r. do 28 października 2011 r. (na podstawie uchwały Rady Powiatu z dnia 28 sierpnia 2002 r.). Od powyższej decyzji odwołał się T. B., wskazując, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a przedstawiony stan faktyczny będący podstawą do ustalenia kosztów jest niezgodny z rzeczywistym stanem faktycznym w sprawie. Wskazał, że w pewnym okresie, za który ustalono obowiązek zapłaty kosztów (kilka miesięcy) nie był już właścicielem pojazdu. Ponadto wysokie koszty wygenerowane przez przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony powstały na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania, a zatem z winy organu, a nie odwołującego. Odwołujący m.in. podniósł również, że w zaskarżonej decyzji dokonano mylnego zaliczenia na poczet łącznej kwoty wszystkich należnych opłat - m.in. kwota wykonania opinii biegłego rzeczoznawcy, czy składki na ubezpieczenie OC. W ocenie odwołującego ponadto wartość oszacowanego pojazdu była znacznie wyższa, niż ujęta w opinii biegłego. Zawiera ona ponadto szereg uchybień. W związku z powyższym odwołujący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Opisaną na wstępie, kwestionowaną następnie skargą, decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że w następstwie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w przedmiocie przepadku własności pojazdu marki Audi A4 nr rej. [...] na rzecz Powiatu zasadne było wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu kosztów wynikających z usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Do kosztów tych należy zaliczyć w szczególności koszty przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, stosownie do art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Koszty te zostały określone przy uwzględnieniu przepisów prawa miejscowego wydanego na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy, obowiązującego w czasie pozostawania pojazdu na parkingu strzeżonym. W ocenie Kolegium prawidłowo został określony okres, za jaki zostały wyliczone koszty parkowania pojazdu podlegające zwrotowi przez stronę. Koniec tego okresu wyznaczony jest przez moment przekazania pojazdu do demontażu i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy (przyjęcie do demontażu nastąpiło, jak wyżej wskazano, w dniu 31 października 2011 r., upoważnienie w tej sprawie wystawiono w dniu 27 października 2011 r.). Zdaniem Kolegium, kwotę 5447 zł należy uznać za prawidłową. Jest ona bowiem iloczynem liczby dób (419) oraz stawki wynikającej z wyżej wskazanej uchwały Rady Powiatu - zgodnie z załącznikiem do tej uchwały (nr 5 tabeli) w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 1.6 t (który nie jest pojazdem jednośladowym i trójkołowym) stawka za parkowanie wynosi 13 zł/dobę. Opłata za parkowanie liczona jest przy tym za każdą rozpoczętą dobę pozostawania pojazdu na parkingu strzeżonym. Stawka, zgodnie z treścią załącznika do uchwały, zawiera już ponadto 22% podatek VAT. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, koszty ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. W dniu tym właścicielem pojazdu był T. B. Nie jest właściwy zarzut, że nie zachowano terminu 30 dni od dnia powiadomienia właściciela przed złożeniem wniosku o przepadek pojazdu, o którym to terminie mowa jest w art. 130a ust. 10a ustawy - powiadomienie w tej kwestii właściciel otrzymał w dniu 19 grudnia 2010 r., a dnia 14 czerwca 2011 r. wystosowano ponownie wniosek do sądu o przepadek pojazdu. Odnosząc się natomiast do zarzutu przewlekłego prowadzenia sprawy, co skutkowało długim okresem przebywania pojazdu na parkingu strzeżonym i większymi kosztami wynikającymi z tego tytułu, Kolegium wskazało, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozwalają na miarkowanie kosztów mając na względzie podnoszone w sprawie okoliczności. Zgodnie z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym chodzi o koszty powstałe od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do zakończenia postępowania. Ustawa nie daje podstawy do tego, aby określić koszty dopiero od dnia prawidłowego pouczenia. Skargę na powyższą decyzję wniósł do WSA w Krakowie T. B., wskazując na następujące okoliczności: - wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu bez jednoczesnego powiadomienia właściciela o jego usunięciu z pouczeniem o skutkach nieodebrania pojazdu nie może rodzić podstawy do żądania ponoszenia opłaty za okres pomiędzy usunięciem pojazdu na parking a prawidłowym powiadomieniem właściciela, - w części okresu objętego zaskarżoną decyzją właścicielem pojazdu był Powiat, co powoduje, że za ten okres skarżący opłat ponosić nie powinien, - organy I i II instancji prowadziły sprawę przewlekle, wydłużając okres przechowywania pojazdu bez winy skarżącego. Skarżący zarzucił organom naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, 9, 12, 35 K.p.a.) oraz materialnego (art. 130a ust. 10, ust. 10a, ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej administracyjnej sprawie był przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym). W ust. 1 powołanego przepisu ustawodawca określił, w jakich sytuacjach pojazd może być usunięty z drogi. W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, "Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela." Zgodnie natomiast z art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. W myśl ust. 10a. ww. przepisu Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. Stosownie natomiast do ust. 10h art. 130a ww. ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Wykładnia powyższych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym w szczególności przepisu art. 130a ust. 10h ustawy, który wszedł w życie z dniem 4 września 2010 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), która w art. 130a ustawy, po zmienionym ust. 10 tego przepisu, dodała m. in. ust. 10h o wyżej przywołanej treści, a także art. 130a ust. 10d i 10i ustawy, prowadzi do wniosku, że koszty o których mowa w ust. 10h art. 130a ustawy, po 4 września 2010 r. ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia z drogi. Trafnie zatem ponosi WSA w Lublinie w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. Akt III SAB/Lu 10/13 (LEX nr 1435754), że ustawodawca wprowadził nową regulację dotyczącą kosztów, wskazanych w art. 130a ust. 10h ustawy. Dokonując zmiany ustawy Prawo o ruchu drogowym dookreślił on w ustawie materialnoprawne przesłanki orzekania co do ponoszenia tych kosztów, a także wprowadził nowy tryb postępowania w tym zakresie. Podstawową zasadą tego trybu jest to, że: "rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu...", o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy, a więc po zakończeniu postępowania z wniosku starosty o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Ustawodawca po dniu 4 września 2010 r., a więc po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym, nie przewidział zatem żadnych odrębności proceduralnych dotyczących ponoszenia kosztów, jak to czynił art. 13 ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym. We wskazanym art. 13 ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym, ustawodawca wprowadził bowiem szczególną regulację, zgodnie z którą koszty przechowywania pojazdu, powstałe po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. do dnia 4 września 2010 r.), wobec pojazdów, których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej (do dnia 4 września 2010 r.), ponosi Skarb Państwa. Za koszty zatem powstałe po 4 września 2010 r., a związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu będzie ponosiła osoba będąca właścicielem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi niezależnie od tego, że uprzednio sąd orzekł przepadek tego pojazdu na rzecz powiatu. W związku z powyższym argumenty skarżącego, że za pewien okres koszty te winien ponieść Powiat nie znajdują uzasadnienia prawnego, tym bardziej, że kwestionowaną decyzją orzeczono o poniesieniu kosztów przez skarżącego od dnia 4 września 2010 r. do dnia 28 października 2011 r. Skoro skarżący w chwili wydawania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi był jego właścicielem, to nie ulega wątpliwości, że to on ponieść powinien koszty usunięcia i przechowania przedmiotowego pojazdu w myśl art. 130a ust. 10h ustawy. "Brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, aby Skarb Państwa wstępując w miejsce byłego właściciela pojazdu w stosunek administracyjnoprawny powstały na skutek usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, przejmuje w całości uprawnienia i obowiązki poprzedniego właściciela. Opłaty za parkowanie ustalone przez radę powiatu na podstawie art. 130a p.r.d nie odnoszą się do Skarbu Państwa lecz do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 13a p.r.d." (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lipca 2013 r., sygn.. akt II SA/Ol 468/13; LEX nr 1343101). Wykluczona jest więc sytuacja, by za koszty powstałe po dacie 4 września 2010 r. Skarb Państwa ponosił obowiązek ich uiszczenia. Mając powyższe wywody na względzie stwierdzić należało, że w rozpatrywanej sprawie kwestionowane decyzje zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Sąd nie dopatrzył się wbrew zarzutom skargi takich naruszeń przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na jej wynik, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności uchylenia przez Sąd tych decyzji. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego – prawdy obiektywnej. Zgodnie bowiem z jej postanowieniami organy uczyniły wszystko, by dokładnie wyjaśnić stanu faktyczny tej sprawy, niezbędny do jej prawidłowego załatwienia. Z pewnością powodem przemawiającym za uchyleniem kontrolowanych decyzji, nie może być załatwienie przez organ sprawy z uchybieniem ustawowych, przewidzianych w tym względzie w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie K.p.a.). terminów, jeżeli taka sytuacja nawet miała miejsce. Stan taki może być bowiem przez stronę zwalczany zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego rzędu nad organem prowadzącym postępowanie, a następnie ewentualnie skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Nie jest też skuteczny zarzut, że skarżący nie został prawidłowo powiadomiony o skutkach nieodebrania pojazdu. Po pierwsze z tego powodu, że postępowanie w sprawie kosztów z art. 130a ust. 10h ustawy jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie przepadku pojazdu. Po drugie, nawet jeżeli by uznać, że taki zarzut może mieć znaczenie dla kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia w tej sprawie, to nie ulega wątpliwości, iż skarżący został powiadomiony o obowiązku odebrania pojazdu i pouczony o konsekwencjach jego nieodebrania, na co słusznie wskazało SKO. Wyraźnie wynika to z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego, I Wydział Cywilny z dnia 25 września 2011 r., sygn. akt [...] (k. 34 akt administracyjnych). W końcowym fragmencie uzasadnienia sąd wyraźnie stwierdził, że: "Uczestnik, będący właścicielem przedmiotowego pojazdu, został pisemnie poinformowany o obowiązku odbioru z parkingu w terminie 3 miesięcy od jego usunięcia, załączając pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu." Organy poprawnie określiły też okres za jaki koszty te winny zostać skarżącemu naliczone oraz ich wysokość. Początkową datą winna być, tak jak to orzekły organy, data 4 września 2010 r., tj, data od kiedy zadanie przechowywania pojazdów zostało zlecone do wykonania powiatom w wyniku wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Końcową zaś data przekazania pojazdu do demontażu i jego złomowanie. Ustalając natomiast wysokość kosztów organy prawidłowo wskazały obowiązujące w tym zakresie akty prawa miejscowego ustalające stawki opłaty dobowej za parkowanie pojazdu i przedstawiły sposób ich wyliczenia. Akty te obejmują stawki, których maksymalne kwoty zostały zawarte w ustawie. W sposób wyraźny organy zaznaczyły, że koszty te nie obejmują kosztów zwrotu składki OC i kosztów sporządzenia opinii biegłego, a jedynie za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym (parkowanie). Nie można podzielić zarzutu skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się, by orzekające w ponownym postępowaniu w tej sprawie organy w wyniku decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] 2014 r. nr [...] w sposób nieprawidłowy zinterpretowały i zastosowały przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym ust. 10h tej ustawy. W związku z powyższym skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.