II FSK 1853/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA del. Joanna Grzegorczyk-Drozda (sprawozdawca), Protokolant Asystent Sędziego Jan Szczygieł, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1015/14 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2014 r. nr ILPB3/423-149/14-2/KS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz A. S.A. z siedzibą we W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 5 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1015/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi A. S.A. we W., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 30 czerwca 2014r. nr ILPB3/423-149/14-2/KS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w swoim wniosku spółka A. domagała się wydania interpretacji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy dokonywane przez nią odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (SSE), a w konsekwencji czy przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie powinny być uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Spółka wyjaśniła, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie SSE na podstawie odpowiedniego zezwolenia, korzystając ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej: u.p.d.p.). W prowadzonej działalności wykorzystuje wiele materiałów i półproduktów pozyskiwanych od podmiotów zewnętrznych, funkcjonujących poza SSE. W związku ze specjalistyczną produkcją realizowaną na zlecenie spółki, dostawcy często nie dysponują odpowiednimi środkami trwałymi, takimi jak: maszyny i urządzenia, w tym matryce, formy i wzorniki. Strony ustalają zatem, że wspomniane środki zostaną nabyte przez spółkę i udostępnione dostawcy wyłącznie w celu produkcji komponentów. Schemat tych działań wygląda najczęściej w ten sposób, że dostawca nabywa lub wytwarza we własnym zakresie odpowiednie środki trwałe, a następnie odsprzedaje je spółce. Spółka staje się właścicielem środków trwałych i ujmuje je w ewidencji środków trwałych, przy czym fizycznie środki te pozostają u dostawcy, który wykorzystuje je wyłącznie do produkcji komponentów, które następnie są sprzedawane wyłącznie spółce i wykorzystywane w produkcji wyrobów strefowych. Korzystanie przez dostawców ze środków trwałych należących do spółki wpływa na wysokość ceny komponentów po jakiej są sprzedawane spółce. Dostawcy opierają kalkulację ceny o koszty ponoszone w związku z ich wytwarzaniem. Jeżeli dostawcy nabywaliby środki trwałe we własnym zakresie, ich koszt stanowiłby element kalkulacji ceny, która byłaby wtedy odpowiednio wyższa (o koszt środków trwałych i narzut/marżę dostawcy). Spółka zawiera z dostawcami porozumienia regulujące zasady korzystania przez z środków trwałych oraz potwierdzające, że fakt wykorzystania tych środków ma wpływ na cenę komponentów. Dochody uzyskiwane przez spółkę ze sprzedaży wyrobów wytworzonych na terenie strefy w zakresie uzyskanego zezwolenia są wolne od podatku. Powyższego nie zmienia fakt, że spółka prowadząc działalność gospodarczą na terenie SSE dokonuje zakupu komponentów od dostawców zlokalizowanych poza obszarem strefy. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zadała następujące pytanie: Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia (działalność strefowa), a w konsekwencji – czy przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie powinny być uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych? W ocenie spółki odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej przez spółkę na terenie SSE, a zatem – wobec treści art. 7 ust. 3 pkt 2 u.p.d.p. – nie powinny być uwzględniane przez nią w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. W swoim wniosku spółka powołała się na interpretację indywidualną z 5 listopada 2012 r., nr ILPB3/423-301/12-2/JS, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu potwierdził, że strona ma prawo traktować jako koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych (takich jak matryce, formy, wzorniki), które stanowią własność spółki, a jednocześnie są wykorzystywane przez jej dostawców, na zasadach analogicznych do wskazanych powyżej zasad korzystania przez dostawców z środków trwałych. W interpretacji indywidualnej z 30 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.p. wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4–6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274; dalej: u.s.s.e.), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Nie podlegają natomiast zwolnieniu z opodatkowania na tej podstawie dochody uzyskane z działalności, która wykonywana jest poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej. W niniejszej sprawie bezsporne było, że środki trwałe nabywane przez spółkę lub przez dostawcę, a następnie odsprzedane spółce, stanowiły jej własność. Jednakże z treści wniosku jednoznacznie wynikało, że zamiarem skarżącej nie było wykorzystywanie środków trwałych bezpośrednio przez nią, lecz przez jej dostawców. Zatem środki trwałe będą wykorzystywane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej poza obszarem specjalnej strefy ekonomicznej przez inny podmiot. Skoro zatem środki trwałe są lub będą wykorzystywane poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej przez dostawcę, to – zdaniem organu – należało uznać, że koszt ich nabycia nie mógł być uznany za koszt działalności strefowej. Tym samym, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę od wartości początkowej środków trwałych stanowiły koszty podatkowe uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją przepisów prawa podatkowego A. SA, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszeń prawa, wniosła skargę do sądu administracyjnego, domagając się jej uchylenia w całości, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: (1) przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 17 list. 1 pkt 34 u.p.d.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykorzystywanie przez podmioty zewnętrzne, od których spółka nabywa półprodukty i materiały, środków trwałych stanowiących własność spółki, stanowi działalność gospodarczą prowadzoną poza terenem strefy; - art. 7 ust. 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że na gruncie przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środków trwałych stanowić będą koszty podatkowe uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych; - art. 15 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uzależnieniu kwalifikacji odpisów amortyzacyjnych, jako kosztu uzyskania przychodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie tego przepisu, od miejsca wykorzystania środków trwałych, z którymi te odpisy są związane; (2) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jest zasadna. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że nabywanie komponentów wykorzystywanych przez spółkę do produkcji wyrobów strefowych od podmiotów zewnętrznych samo w sobie nie może wpływać na wielkość zwolnienia podatkowego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie SSE. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że nabywane komponenty są niezbędne do prowadzenia działalności strefowej. Ponadto, muszą spełniać ściśle określone wymagania jakościowe i technologiczne przyjęte w procesie produkcji wyrobów strefowych. W takiej sytuacji towary produkowane przez skarżącą spółkę zyskują nową jakość dodaną. Nabycie komponentów stanowi jedną z faz produkcji, a produkcja i sprzedaż wyrobów mieści się w zakresie określonym w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE i istnieje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek pomiędzy czynnościami podstawowymi wykonanymi na terenie strefy, a czynnościami wykonanymi poza strefą, przy czym te ostatnie mają charakter pomocniczy (akcesoryjny) wobec tych wykonanych na terenie strefy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji na zaprezentowaną ocenę prawną nie mogło mieć wpływu to, że wykorzystywane przez spółkę komponenty wytwarzane są dzięki udostępnionym w tym celu środkom trwałym. Samo udostępnienie przez spółkę środka trwałego innemu podmiotowi, który przy jego wykorzystaniu wytwarza komponenty, nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej poza terenem SSE. Sąd zatem podzielił stanowisko skarżącej spółki, że dochody uzyskiwane przez nią ze sprzedaży wyrobów strefowych, dla wytworzenia których nabywane są komponenty od dostawców, pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę na terenie SSE, przy czym działalność ta (zgodnie z deklaracją spółki) mieści się w zakresie uzyskanego zezwolenia, wobec czego dochody te są wolne od podatku. Wyrażone w zaskarżonej interpretacji stanowisko organu podatkowego naruszało zatem art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.p. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, pełnomocnik Ministra Finansów, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie – uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z: (1) art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.p., art. 12 u.s.s.e. i § 5 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. Nr 232, poz. 1548, dalej: rozporządzenie RM) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że udostępnienie przez spółkę środka trwałego innemu podmiotowi, który przy jego wykorzystaniu wytwarza komponenty, nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej; (2) art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.p., art. 12 u.s.s.e. oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia RM poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że uzyskiwane przez spółkę dochody ze sprzedaży wyrobów strefowych, dla potrzeb wytworzenia których nabywane są komponenty od dostawców, pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, która to działalność mieści się w zakresie uzyskanego zezwolenia, wobec czego dochody te wolne są od podatku dochodowego od osób prawnych oraz przyjęcie przez Sąd, że na powyższe nie ma wpływu fakt, że spółka prowadząc działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, dokonuje zakupu tych komponentów od dostawców zlokalizowanych poza obszarem tej strefy, którym to dostawcom udostępniane są środki trwałe stanowiące własność Spółki. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zarówno art. 17 ust. 4 u.p.d.p., art. 12 u.s.s.e., jak i § 5 ust. 5 rozporządzenia RM jednoznacznie wskazują na bezwarunkowy związek miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (objętej zezwoleniem) z możliwością korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym. W sytuacji, gdy przedsiębiorca prowadzi działalność poza obszarem strefy, jest zobowiązany wydzielić organizacyjnie działalność prowadzoną na terenie strefy, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. Zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.p. nie podlegają bowiem dochody uzyskane z działalności, która wykonywana jest poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej. W stanie faktycznym sprawy środki trwałe, nie są (nie będą) wykorzystywane do produkcji bezpośrednio przez spółkę, lecz są (będą) udostępniane dostawcom, prowadzącym działalność gospodarczą poza obszarem strefy i produkującym przy ich wykorzystaniu komponenty służące do produkcji wyrobów strefowych. Środki trwałe nabywane przez spółkę stanowią jej własność, jednak zamiarem spółki nie jest ich bezpośrednie wykorzystywanie. To w konsekwencji oznacza, że środki te są (będą) wykorzystywane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej poza obszarem specjalnej strefy ekonomicznej przez inny podmiot. W tej sytuacji koszt ich nabycia nie może zostać uznany za koszt działalności strefowej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych przekazanych dostawcom na opisanych przez skarżącą spółkę zasadach, stanowią dla spółki koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na podstawie odpowiedniego zezwolenia na terenie SSE? Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznaje zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.p., art. 12 u.s.s.e. i § 5 ust. 5 rozporządzenia RM z 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych. Należy przypomnieć, że stosownie do postanowień art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.p. wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e., przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl z kolei art. 17 ust. 4 u.p.d.p. zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Ponadto na mocy § 5 ust. 5 rozporządzenia RM zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 3, przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. W przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym skarżąca spółka wyraźnie podkreśliła, że jej dostawcy wykorzystują udostępnione im przez spółkę i należące do niej środki trwałe, wyłącznie przy wytwarzaniu produktów nabywanych następnie przez spółkę. Dostawcy – jak zaznaczono we wniosku – nie mają żadnej możliwości wykorzystania wspomnianych środków trwałych do produkcji na rzecz innych podmiotów. Wytworzenie przez dostawców niezbędnych dla realizacji działalności strefowej komponentów nie byłoby jednocześnie możliwe bez udostępnienia im wspomnianych, specjalistycznych środków trwałych. Powstałe w ten sposób produkty są nabywane przez spółkę i następnie wykorzystywane w całości i wyłącznie do produkcji wyrobów strefowych, czyli do prowadzenia działalności na terenie SSE i w zakresie udzielonego zezwolenia. Istotnym elementem jest wreszcie, że cena wytwarzanych w ten sposób produktów, uwzględnienia fakt wykorzystywania wspomnianych środków trwałych przez dostawców, a zatem cena ta jest odpowiednio niższa i uwzględnia wydatki nieponiesione przez dostawców na nabycie środków trwałych we własnym zakresie. Niższą cenę spółka gwarantuje sobie zawierając z dostawcami stosowne porozumienia. W tym miejscu podkreślić trzeba, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, organ wydający taką interpretację może "poruszać się" wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest zatem do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2011 r., I FSK 897/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., II FSK 1523/10, CBOSA). Uwzględniając te uwagi oraz odnosząc je do wniosku skarżącej spółki o wydanie interpretacji, podzielić należy stanowisko spółki oraz Sądu pierwszej instancji. Przedstawiony we wniosku o interpretację stan faktyczny nie pozostawia wątpliwości, że spółka wykorzystuje wskazane środki trwałe we własnej działalności gospodarczej i w celu osiągnięcia zysku. Oceny tej nie zmienia fakt, że to nie sama spółka fizycznie wykonuje określoną produkcję. Z uwagi na specyfikę tych środków, dostawca może wykorzystywać je wyłącznie do produkcji określonych komponentów na rzecz spółki. Środki te są zatem wykorzystywane przez spółkę, w formie udostępnienia ich dostawcom do produkcji wyłącznie na potrzeby spółki, w celu zwiększenia jej zysków, i z tego względu mogą zostać uznane przez spółkę za środki trwałe podlegające amortyzacji. W ocenie sądu nie ma racjonalnego uzasadnienia dla różnego traktowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wykorzystywanych bezpośrednio przez spółkę, w celu wykonania czynności niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej (np. do produkcji towarów) oraz przez podmiot trzeci wykonujący przy ich pomocy określone czynności na zlecenie właściciela środków trwałych. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że dochody uzyskiwane przez spółkę ze sprzedaży wyrobów strefowych, których wytworzenie wymagało skorzystania z komponentów wyprodukowanych przez wspomnianych wyżej dostawców, pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę na terenie SSE i w zakresie uzyskanego zezwolenia. Na uwolnienie od podatku tak uzyskanych dochodów nie ma wpływu fakt, że skarżąca spółka, prowadząc działalność gospodarczą na terenie SSE dokonuje zakupu komponentów od dostawców zlokalizowanych poza obszarem strefy, którym udostępniane są środki trwałe stanowiące własność spółki. Konkludując stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji postąpił właściwie przyjmując w zaskarżonym wyroku, że organ podatkowy dokonał wadliwej interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.p. W tym stanie rzeczy uznając, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a., skargę tę oddalił. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.