II OZ 1202/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1105/14 o odrzuceniu zażalenia R. K. z dnia 14 maja 2015 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy R. K. oraz zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2015 r. o odmowie przyznania mu prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji, Stowarzyszenia zwykłego [...] w B., Stowarzyszenia zwykłego [...] w B., Fundacji [...] w B. na postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2015 r. 2. oddalić zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1105/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił przyznania prawa pomocy R. K. w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Sąd wskazał, że wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy został złożony przez podmiot, który występuje w sprawie nie w imieniu własnym, ale jako pełnomocnik czterech skarżących organizacji. R. K. nie jest również samodzielnym uczestnikiem postępowania. Natomiast wniosek o prawo pomocy złożył w imieniu własnym. Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika, że o prawo pomocy wnioskować może wyłącznie strona postępowania, a nie może tego skutecznie uczynić podmiot, który tego przymiotu nie posiada. W piśmie z dnia 14 maja 2015 r. R. K. wniósł zażalenie na to postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Sąd odrzucił to zażalenie, wskazując, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 czerwca 2015 r. wezwano R. K. do uzupełnienia braków formalnych pisma, w terminie 7 dni, poprzez nadesłanie tego pisma sporządzonego w takiej formie, aby spełniało wymogi pisma procesowego określone w art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a. (pouczając o treści tego przepisu) oraz aby możliwe było odczytanie treści tego pisma oraz jednoznaczne sprecyzowanie, czy pismo to stanowi zażalenie, gdyż zostało sporządzone na formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy i na jakie postanowienie, albowiem w treści wskazano kilka postanowień z tej samej daty, ponadto w czyim imieniu to zażalenie zostało wniesione. W wyznaczonym terminie R. K. nie uzupełnił w/w braków formalnych zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że stosownie do art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Rozpatrując wniesione przez R. K. zażalenie, Sąd wskazał że jego autor nie wykonał zarządzenia Sądu z dnia 2 czerwca 2015 r. i nie uzupełnił opisanych wyżej braków formalnych, dlatego też Sąd nie mógł nadać zażaleniu dalszego biegu i podlegało ono odrzuceniu. |Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 194 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji | |postanowienia. | W piśmie z dnia 6 października 2015 r. zażalenie na to postanowienie wniósł R. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2015 r. jest zasadne. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 czerwca 2015 r. R. K. został wezwany (pismo z dnia 5 czerwca 2015 r.) do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 14 maja 2015 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania poprzez nadesłanie tego pisma sporządzonego w takiej formie, aby spełniało wymogi pisma procesowego określone w art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz aby możliwe było odczytanie treści tego pisma oraz jednoznaczne sprecyzowanie, czy pismo to stanowi zażalenie, gdyż zostało sporządzone na formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy i na jakie postanowienie, albowiem w treści wskazano kilka postanowień z tej samej daty, ponadto w czyim imieniu to zażalenie zostało wniesione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd bezpodstawnie odrzucił zażalenie R. K., albowiem wezwaniu o uzupełnienie braków formalnych pisma z dnia 14 maja 2015 r. nadano rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania, a Sąd, pomimo, że stwierdził, iż R. K. nie sprecyzował treści tego pisma nie zastosował tego rygoru, lecz potraktował to pismo jako zażalenie na postanowienie z 22 kwietnia 2015 r. i zastosował rygor odrzucenia zażalenia. Ponadto, należy przyjąć, że R. K. częściowo uzupełnił jednak braki formalne pisma z dnia 14 maja 2015 r., gdyż z jego pisma z dnia 26 czerwca 2015 r. wynika, że wnosi on zażalenie na postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r. dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy. Zatem zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonego postanowienia oznacza, że otwarta jest droga do rozpoznania zażalenia R. K. na postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r. dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy. Kontrolując to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiada ono prawu. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. R. K. nie jest stroną tego postępowania, lecz występuje w postępowaniu jako przedstawiciel wskazanych w sentencji organizacji społecznych, zatem jego wniosek o przyznanie jemu osobiście prawa pomocy jest niedopuszczalny i słusznie Sąd I instancji odmówił uwzględnienia tego wniosku. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie R. K. | |